“Leerkrachten met HBO-opleiding starten met SRD 11.500”

De recente uitspraken van onderwijsminister Dirk Currie over het lerarentekort roepen ernstige vragen op. Volgens de bond wordt het probleem door de bewindsman erkend, maar de voorgestelde oplossingen gaan volledig aan hem voorbij. Wat vooral opvalt, is het contrast in handelen. In het bedrijfsleven heeft Currie laten zien dat hij begrijpt dat succes afhankelijk is van het investeren in personeel: goede beloning, motivatie en perspectief.

“Dat is hoe organisaties groeien en resultaten boeken.” Op het ministerie lijkt echter het tegenovergestelde te gebeuren. Leerkrachten worden niet versterkt, waardoor zij verder doodbloeden. “Wat verwacht de minister dat er gebeurt als onderwijs structureel minder loont dan andere sectoren?”, wordt er retorisch gevraagd.

Daar komt bij dat ook leerkrachten met een wetenschappelijke achtergrond onvoldoende worden gewaardeerd. Investeren in opleiding loont binnen het onderwijs niet, terwijl juist deze groep essentieel is voor kwaliteit. “Wie investeert in kennis, verwacht erkenning, geen achteruitgang”.

Er is sprake van een schrijnende scheefgroei binnen de salarissen: leerkrachten met tientallen dienstjaren verdienen in sommige gevallen minder dan nieuwkomers. “Ervaring wordt niet beloond, maar afgestraft”. Digitalisering wordt nu gepresenteerd als oplossing, maar technologie kan nooit het gebrek aan gemotiveerde en eerlijk betaalde leerkrachten compenseren. “Je kunt geen tekort aan leerkrachten oplossen met schermen”. De realiteit is duidelijk: leerkrachten verlaten het systeem en leerlingen betalen de prijs. Het is tijd dat beleid niet langer gericht is op overbruggen, maar op herstellen. “Zonder waardering voor leerkrachten is er geen onderwijs. Zonder onderwijs is er geen toekomst”.