De komiek, toneelspeler en acteur Lucien Vriese is op 68-jarige leeftijd overleden. Vriese, een icoon in de Surinaamse entertainmentindustrie, maakte naam als lid van de legendarische cabaretgroep 1 en 1 is 3.
Samen met zijn collega’s Clifton Braam en Glenn Huisden bracht hij wekelijks vreugde en gelach in de huiskamers van vele Surinamers. Hun gelijknamige programma op de Algemeen Televisie Verzorging (ATV) werd een fenomeen, waar een hele generatie met spanning naar uitkeek.
Met hun scherpe humor en meeslepende optredens groeide 1 en 1 is 3 uit tot een ware “merk en symbool” van Suriname. Hun bijdrage aan de cultuur en het vermaak van het land zijn onmiskenbaar en hebben een onuitwisbare indruk achtergelaten. In gesprek met de media laat Clifton Braam weten dat het een groot verlies is, dat niet met woorden te beschrijven valt. “Wij hebben bewezen dat drie eenvoudige Surinaamse mannen bij elkaar kunnen blijven. Dat is ook altijd de boodschap geweest. Niets heeft ons uit elkaar gehaald.”
Volgens Braam werd Vriese bewonderd om zijn komisch talent en zijn vermogen om complexe maatschappelijke kwesties op een luchtige en toegankelijke manier te presenteren. Zijn werk met 1 en 1 is 3 stond symbool voor de kracht van humor om gemeenschappen te verenigen en te vermaken. “Lucien was een down-to-earth persoon. Hij was iemand van en voor Suriname. Lucien was tussen de mensen te vinden. Hij was heel goed in vrienden maken. Lucien had overal vrienden. Hij was gewoon een mensenvriend.” Braam geeft wel aan dat Vriese zeer kritisch was in het maken van theater.
“Hij was moe. Hij was op. Ik heb hem de vorige week nog gesproken toen hij werd opgenomen in het ziekenhuis”, zegt Braam. Helaas sukkelde Vriese al geruime tijd met zijn gezondheid, een strijd die hij uiteindelijk niet heeft kunnen winnen. Zijn overlijden laat een leegte achter in de harten van zijn fans, vrienden en familie. De herinnering aan zijn optredens en zijn bijdrage aan de Surinaamse cultuur zal echter voortleven, merkt Braam op. “Nadat hij naar huis kwam van het ziekenhuis, hebben we hem bezocht. Eerst Glenn Huisden, daarna ik. Ik heb de laatste uren mogen meemaken. Het verlies gaat diep.”
