“Niemand gaat mij mijn meisje terug kunnen geven”

Hij zegt dat zij is komen te overlijden door nalatigheid van de dienstdoende assistent-arts van de Spoedeisende Hulp (SEH). “Niemand gaat mij mijn meisje terug kunnen geven, en ik zeg u, ik laat het niet zo”, zegt Van der Leuv duidelijk. “Ik heb mijn prinsesje moeten verliezen door nalatigheid van die dienstdoende hulparts.” De samenleving heeft de afgelopen 24 uur heftige momenten beleefd vanwege beelden die rondgaan op social media van het meisje, dat in de armen van haar vader is gestorven op de SEH.

Samen met de beelden gaan woorden van ongeloof en pijn van zowel de moeder als de vader van kindje Isabelle gepaard. Zij is op 6 augustus heengegaan. Een dag voordat de ouders naar de SEH zijn gegaan, vertoonde Isabelle enige symptomen van griep, die momenteel rond lijkt te gaan. “De dag ervoor had ze lichtelijk braken en diarree. We zijn de volgende dag naar de huisarts gegaan en hebben medicamenten gekregen tegen het braken en de diarree”, vertelt Van der Leuv.

Lichte uitdroging

Het braken was uiteindelijk wel verholpen, maar de diarree bleef aanhouden. “Ik ben naar het werk gegaan en kwam dezelfde dag  in de vooravond thuis en kreeg van mijn vrouw te horen dat zij al twee pakken wegwerpluiers had gebruikt voor het kind. Ik vond dat heel erg extreem.” De ouders besloten toen naar de SEH te gaan om hulp te zoeken voor hun kind. Voordat zij vertrokken, stopte de moeder van Isabelle haar nog in bad en toen speelde  ze nog.

“Daarna zijn we naar SEH geweest en daar aangekomen, geven zij op ons formulier aan dat het meisje lichte vormen van uitdroging vertoonde. Zou je dan met zo een melding dan niet meteen moeten optreden”, vraagt Van der Leuv zich af. Het was wachten op hulp en tijdens het wachten heeft de vader keer op keer gevraagd of zijn kind aan het infuus kan. “Desnoods wachten we op de gang of wachten we buiten, als ze alvast infuus kunnen toedienen.”

Maar er wordt geen gehoor gegeven aan de smeekbede van Van de Leuv. “Er werd mij gewoon aangegeven dat we dat kind genoeg te drinken moeten geven en dat, als we haar genoeg te drinken geven, er geen vuiltje aan de lucht is.” Er zou ook nooit zijn aangegeven waarom Isabelle nog niet aan het infuus kon, ondanks dat zij vormen van uitdroging vertoonde. “Er is ook geen bloedonderzoek gedaan. Er is alleen aangegeven dat we haar voldoende te drinken moesten geven”, herhaalt hij.

Nog steeds geen infuus

Maar het vocht dat Isabelle innam, bleef niet in haar kinderlichaampje, want naar zeggen van de vader kwam het weer zo eruit met haar ontlasting. “Ik heb toen haar pamper losgemaakt, dichtgedaan en weer losgemaakt. Heb toen mijn vinger in haar ontlasting gestoken en gewezen hoe die eruit ziet.” Van der Leuv werd toen door de dienstdoende assistent-arts verzekerd dat er niks aan de hand was en dat slijm in de ontlasting geen probleem zou moeten zijn.

“Er werd mij voorgehouden dat zolang er geen bloed is in de ontlasting, er niets aan de hand is. Ik neem genoegen ermee en vraag weer eens wanneer mijn dochter aan het infuus kan.” Hem werd toen aangegeven dat men even overleg moest plegen met de hoofdarts en dan erop terug zou komen. “Er werd toen weer aangegeven om haar genoeg te drinken te geven en als zij genoeg heeft gedronken, zou er geen vuiltje aan de lucht zijn. Opnieuw smeek ik die man en heb zelfs aangegeven dat, als ik moet betalen dan doe ik het.”

Te late actie

De dienstdoende assistent-arts geeft dan opnieuw aan dat het kindje nog flink is en dat ze weer eens genoeg moet drinken. Tot het moment dat Isabelle in shock gaat. “En dan schreeuwt hij wel ‘shit, we moeten ingrijpen’, maar dan is het te laat”, zegt Van de Leuv. Het bleek dus dat de saturatiemeter, die het zuurstofgehalte in je bloed zou moeten meten, het vermoedelijke niet deed.

“Eerst was het aan haar vingers, het deed het niet, daarna op haar tenen en het werkte ook niet. Daarna heeft hij het ook op zichzelf uitgeprobeerd, ook toen deed (het apparaat) het niet. Op een gegeven moment pakt hij zijn telefoon en zet die op timer, en pakt zijn stethoscoop om de hartslag te beluisteren.  Werken we zo in het ziekenhuis, is dit de werkwijze”, vraagt Van der Leuv.

De assistent-arts had toen nog enig positief nieuws doorgegeven en dat was dat haar hartritme nog goed was. “Totdat mijn meisje er niet meer was. We hebben vier uur lang zitten wachten en smeken om ons kind een beetje infuus te geven”, vertelt Van der Leuv. Hij kan zich niet indenken dat de gezondheidszorg zodanig slecht is. Hij vertelt nog dat hij tijdens het wachten ook een ander gezin aantrof met een baby die aan de zuurstof moest, omdat de vader hem vertelde dat hij bronchitus zou hebben. “Ik zat daar in die kamer en zie dat zijn bommetje leegloopt, die vader staat op om een ander bommetje te vragen, na anderhalf uur waren ze er nog niet met zuurstof.”

Staat van onze zorg

Over de staat van de zorgsector heeft Van der Leuv niets goeds te zeggen. Hij is van mening dat beleidsmakers wel aangeven dat de zorg prioriteit heeft, maar ziet dat helaas niet terug. “Als dat zo was, zou dat wel bewezen moeten worden. En ze zeggen dat onze kinderen de toekomst van morgen zijn, maar dan laten we ze zo sterven in een paar dagen tijd? Isabelle heeft haar laatste adem uitgeblazen in de armen van haar vader.

Hij heeft daarna gevraagd om alle apparaten van het kind weg te halen. “Ik heb haar verschoond, alle bloed weggeveegd en heb haar dan gewikkeld in mijn trui en haar naar het mortuarium van Poesa gebracht.” Hij kreeg hulp van twee verpleegkundigen die het hele debacle hebben meegemaakt. Maar noch de hoofdarts noch de assitent-arts schoot ons te hulp. “Niet eens een condoleance of enig medeleven is betoond.”

Strafrechtelijke vervolging

“Dit gaat me mijn hele leven lang blijven achtervolgen. Ik wil een strafrechtelijk onderzoek naar deze assistent-arts. Ik ga dit niet hierbij laten en vooral omdat ik mijn meisje heb zien sterven en haar heb zien lijden op de SEH”, zijn de harde woorden van Van der Leuv. Hij maakt duidelijk dat hij zeker werk van zal maken om het Medische Tuchtcollege aan te schrijven om een onderzoek te starten tegen de hulparts. Veel geloof in het onderzoek dat is ingesteld door de directie van het AZP heeft Van der Leuv niet.

“Wie weet of het onderzoek daadwerkelijk gepleegd wordt, dit moest eerst viraal gaan op social media, zodat mensen hun ogen open konden gaan om te weten wat zich afspeelt. Dit is gewoon onmogelijk, want ik ben mijn meisje kwijt, gewoon door pure nalatigheid.”

Kort voor het gesprek met Key News gaf Van der Leuv aan dat hij is gebeld door een assistent van de minister van Volksgezondheid. “Er is aangegeven dat ik een bezoek rond 7.00 uur kan verwachten van de minister morgen. Maar wat gaat zijn bezoek voor me kunnen doen? Het gaat mijn kind niet terugbrengen.”