We leven al bijkans 10 jaar onder enorme stress als gevolg van economische instabiliteit. De regering pleegt inspanningen, maar de situatie wordt niet structureel verlicht. Een vette rekening en weinig vooruitzicht dat is de situatie, waaronder de werkende klasse momenteel gebukt gaat. Wij leven in een periode, waarbij iedereen extra moet hosselen om het hoofd boven water te houden. Voor de één is hosselen met een extra baan in de formele sector een optie en voor de andere hosselen in de informele sector.

Het bijstellen van het minimumloon heeft voor korte duur een beetje effect gehad. Nog geen jaar terug is na inspanningen van de overheid deze verhoogd van 1680,- SRD naar 4000,- SRD, om buiten de verwachting na zes maanden later niet meer te voldoen. De koers was toen (medio 2022) rond de 20,- SRD voor 1 USD, echter piekt deze al een aantal weken boven de 30,- SRD. Het salaris is dus minder waard geworden. Want alles wat wij consumeren is steeds duurder aan het worden.

A drukking e kon moro hebi, maar a libi mus libi. Te midden van alle stress kunnen wij niet blijven stilstaan of neervallen, want alles blijft voortgaan. Vooral de prijzen van goederen doen allesbehalve vallen. Ze blijven bloeien en gloeien. Ik ben er volledig mee eens dat de prijzen van goederen en diensten marktconform moeten zijn, maar ons salaris verliest steeds meer vorm. Op koopkracht versterking is momenteel geen zicht. Het geld blijft verder het dal inglijden. Met twee of drie banen zie je misschien wat licht, maar na een poos heb je je eigen gezondheid niet meer in zicht. Het is geenszins mijn bedoeling om de schuld te schuiven in de schoenen van de regering, maar een ding is overduidelijk. ‘Bouta’ en ‘Chan’ zijn beide oude sportmannen die gegroeid zijn tot vooraanstaande Surinaamse leiders en de afgelopen tien jaar de hoofdklasse van Suriname overheersen. Echter, is het tot op heden geen van hen gelukt Suriname uit de crisis te leiden. Kennelijk is ook voor hen de druk enorm groot en heeft het gebrek aan de wil om offers te brengen hen genekt.

Onze leiders kiezen als vele Surinamers voor de makkelijkste weg. Hoelang zullen wij nog gebukt gaan onder deze stress van stijgende prijzen, toegenomen en verruwde criminaliteit en gebrek aan uitzicht. Suriname is in plaats van gegroeid tot een kleine Dubai aan het sukkelen als een ‘pina baai’. Hier en daar worden er projecten geïnitieerd, die helaas niet voldoende zijn om Suriname op spoor te brengen. Althans, de meerwaarde van die rivierhaven in Commewijne en Nickerie moeten wij nog merken in de nabije toekomst. Helaas zullen wij daarvan momenteel niet veel merken. De vraag die mij te boven schiet, is: zal met het opzetten van deze havens de productie en export van Surinaamse producten vanzelf toenemen?

Indien u het bovenstaande heeft begrepen, dan nodig ik u uit om verder te gaan met lezen. Laat het alvast duidelijk zijn dat het de regeringen die vanaf 2012 tot op heden het roer in handen hebben niet in staat zijn geweest duurzame stabiliteit en de continuïteit van de economie te waarborgen. Of zij nu bezig zijn met een schaakboord of aan het troefcallen zijn. Suriname blijft de battles verliezen. Het gaat sinds de afgelopen tien jaar niet zo goed met Suriname en haar bevolking. Het lijkt steeds erger te worden en de regeerders lijken niet sterk genoeg om de oorzaken van de achteruitgang te overtreffen.

Het is duidelijk dat de doorsnee Surinamer, die op een eerlijke manier brood op tafel moet leggen, heel veel uitdagingen heeft om het hoofd boven water houden. Vandaar dat wij ook merken dat er in de afgelopen maanden vanuit verschillende hoeken, groeperingen protesteren. Echter, vind ik het onterecht dat vakbondsleiders en hun volgers tijdens hun protesten het aftreden van de president eisen. Een ding is duidelijk, de schoen knelt niet alleen de voeten, maar bezeert ook de magen en harten van vele Surinamers. Ook al verdient men nu driemaal zoveel als in 2012. We leven in een situatie met een vette rekening en weinig vooruitzicht, want heel wat prijzen zijn nu tienmaal duurder.

In het jaar 2012 kon ik met mijn salaris van 2500,- SRD vijfhonderd grote flessen Fernandes Softdrinks ter waarde van 5,- SRD kopen. Helaas is de economische situatie in het land dusdanig verslechterd in de afgelopen tien jaar. Ook de huidige regering lijkt nog niet te beschikken over de juiste tools om het verder afglijden van de helling te stoppen. Er is wel wat vooruitgang te merken op enkele gebieden. De prijzen van goederen en diensten zijn in jaren achter ons enorm vooruit gegaan. De salarissen zijn ook toegenomen, maar niet evenredig met de prijzen of vergis ik me? Hoeveel grote flessen Fernandes Softdrinks ter waarde van 62,50 SRD kan ik anno 2022 kopen met mijn huidig salaris van 7500 SRD? Dat komt neer op 120 flessen tegenover 500 flessen in 2012.

Met de ontwikkelingen op het koersen en prijzenfront zijn de laatste salaris aanpassingen verdampt als druppels op een hete plaat. We hebben voor het jaar 2022 te kampen met een inflatiecijfer van bijna 50%, volgens het Algemeen Bureau voor Statistieken. Hopelijk gaat Suriname richting conforme marktprijzen van goederen en diensten, maar ook marktconforme prijzen voor arbeidskrachten. Moge de focus in het nieuwe jaar ook gaan liggen op het optimaal benutten van lokale krachten. Uiteraard, wie zullen zich het best kunnen inzetten voor de ontwikkeling van hun natie??? Uw eigen volk en niet de buitenlanders die komen voornamelijk voor eigen financieel voordeel en zekerheid. Echter, kunnen wij hen dat niet kwalijk nemen, want ook onze broeders en zusters vertrekken mondjesmaat naar de ontwikkelde landen om zichzelf te ontwikkelen, omdat de situatie in ons land hen behoorlijk achterhoudt. Een voorspoedig 2023…