Het protest van de Inheemsen op 25 november is volgens activist Curtis Hofwijks maar een stap en een klein signaal. Hij stelt voor dat de volgende een gecoördineerd protest moet zijn waar de vakbonden en andere maatschappelijke groepen bij betrokken moeten zijn om de regering onder druk te zetten zodat zij een luisterend oor biedt aan het volk.
Terwijl Hofwijks zijn misnoegen aan uiten is op het Onafhankelijkheidsplein was ook een groep nabij het vlaggenplein aan het protesteren.
Vakbondsleider Michael Sallons die in die menigte stond werd bijna door de politie weggevoerd. Wat de beweegreden daarvoor was, is niet bekend. De redactie verneemt dat de opdracht is gegeven vanuit regeringstop. Er werd tegen het afvoeren van Sallons verzet door omstanders. Enkele van deze mensen zijn hardhandig aangepakt door de politie. Het was duidelijk te zien hoe een agent een vrouw in het gelaat duwde. “U moet mij niet slaan. Ik ben een vrouw”, riep ze.
Het protest liep uit de hand. Sallons vroeg de agenten die hem probeerde af te voeren nog waarom hij mee moest terwijl de mensen aan de andere kant van het plein wel mochten blijven protesteren. Ook een groep inheemsen uit Para hebben geprotesteerd tegen het beleid van de regering. Ze stellen dat de onafhankelijkheidsviering onterecht is. De mensen barricadeerde de weg voor het defilé maar werden verwijderd door de politie. Kort hierna verzamelde ze bij het vlaggenplein waar er is opgetreden.
Hofwijks zegt dat de onafhankelijkheidsviering gisteren, eigenlijk een moment zou moeten zijn voor bezinning. “Als ik kijk naar de situatie in het land is het niet iets om te vieren. Er zijn zoveel problemen.” De activist merkt verder op dat er andere zaken zijn waaraan de president en zijn regeer team prioriteit zou moeten geven op dit moment.
De activist geeft aan dat er geen woord wordt gerept over de koers terwijl er 2.4 miljoen Surinaamse dollars word uitgegeven aan een defilé en onafhankelijkheidsviering. “Mensen schreeuwen om hulp en verkeren in nood. Dit is ongepast.” De activist zegt dat het land stuurloos is en er geen sprake is van leiding geven. “Alles gebeurt maar hoe het gebeurt.” stelt Hofwijks.
Hij merkt op dat er een gezamenlijke ontwikkelingsvisie gerealiseerd moet worden en de capabele mensen die hart voor het werk hebben de gelegenheid moeten krijgen om het voortouw te nemen bij bestuur van het land in het traject naar de volgende verkiezingen.
