Het was ergens rond vijf uur in de middag, afgelopen zaterdag. Ik zit binnen en zie op gegeven moment via de shutters beweging voor de deur, op straat. Vrij snel krijg ik door dat het niet een persoon is, maar een groep is van zeven, acht personen waarvan eenieder een blauwe, met witte tekst bedrukte T-shirt aan heeft.
Het wekt mijn nieuwsgierigheid en dus sta ik op om beter te kunnen zien wie de mensen zijn. Op het moment dat ik in de deuropening aankom, zie ik een vrouw weglopen bij mijn brievenbus. Ze had iets daarin gedeponeerd, concludeer ik en haastte zich daarna om snel weer aan te sluiten bij de groep, die dan al 20 meter van mijn poort verwijderd was. Terwijl ik naar de brievenbus loop, lees ik op de achterkant van de T-shirts: A-20.
Eén en een is twee: de politieke partijen gaan huis aan huis. Maar A-20? Ik kende die naam wel, maar wist niet meer uit het hoofd welke partij dat precies was. In de brievenbus ligt een flyer en wanneer ik die pak en bekijk, zie ik een foto van een glimlachende pastoor Reyme. “O ja, nu weet ik het weer. Wat is zijn voornaam ook weer”, vraag ik mezelf. Wat ik me ook niet kan herinneren, is waar Reyme en A-20 precies voor staan.
Het enige wat is blijven hangen, is een stuk uit een interview waarin Reyme benadrukt het belang van integer leiderschap. Ten eerste: Duh!…als een geestelijk leider roept dat integer leiderschap belangrijk is, is dat vergelijkbaar met een open deur intrappen. Ten tweede: Behalve het intrappen van de open deur kan ik niets meer uit mijn geheugen oproepen waarmee Reyme en A-20 zich, met hun boodschap, voor mij onderscheiden van de rest.
Waar staan alle politieke partijen (hoeveel zijn het er nu weer?) precies voor? Waar zou ik voor moeten kiezen? Voor wie moet ik kiezen? Prijzenswaardig dat Damaru, de artiest/ondernemer, een initiatief is gestart met het doel om zoveel als mogelijk kiesgerechtigde Surinamers ertoe te bewegen hun stem uit te brengen op 25 mei 2025. “Jouw Stem. Het verschil”: leuke naam voor een mooi initiatief van een burger, die zijn invloed positief probeert aan te wenden.
Dat initiatief zou de inspanningen van het ministerie van BiZa moeten aanvullen. Bij BiZa zijn ze druk bezig alles in order te maken om (andermaal) goed georganiseerde verkiezingen aan te bieden aan het electoraat en gadegeslagen door de wereld. Tenminste mogen we ervan uitgaan dat BiZa serieus omgaat met de verantwoordelijkheid om de goede reputatie van ons land – Suriname staat bekend om goed georganiseerde, transparante en geweldloze vrije en geheime verkiezingen – smetvrij te houden.
Maar als het gaat om de politieke partijen is er weinig inspirerend.
Ergens in het voorbije weekend zag ik op tv een banner langskomen met daarop een foto van de VP en ABOP-voorzitter Ronnie Brunswijk met de tekst: Ronnie Brunswijk voor president. Ik ga daar niet verder op in. Bij de ABOP wordt verkiezingswinst opgehangen aan de populariteit van Ronnie. Daar houdt het min of meer ook op. Een vraag: als Ronnie en de ABOP in bijna drie decennia weinig tot geen noemenswaardige ontwikkeling konden brengen in Marowijne, hun thuisstadion, hun district, waarom zou ik moeten geloven dat ze het wel kunnen in het land?
De VHP zwaait met het succes van het economisch herstelprogramma. Zo een programma maakt niemand populair, hoe terecht het ook mocht zijn om dat op te voeren als een succes. Kiezers zijn nu eenmaal overwegend als verwende kinderen, die weigeren op te groeien en verantwoordelijkheid te nemen voor zichzelf en het land. Ze stemmen daarom graag op iemand met een magische/mythische uitstraling, die ze belooft als een tovenaar alle problemen op te lossen en binnen een wip en een zucht welvaart te brengen voor eenieder.
Op die manier kunnen kiezers lekker onbezorgd en zonder verantwoordelijkheid blijven. En als het fout gaat, kunnen ze boos worden, protesteren, schelden en de schuld schuiven in de schoenen van die ene, specifieke persoon en die vervangen met een andere, welbespraakte “tovenaar”. Dus als het succes van het herstelprogramma het succes van de VHP bij de verkiezingen moeten garanderen, voorspelt dat weinig goeds, voor hun.
In de boodschappen van NPS draait het vooral om wat oude NPS’ers hebben gedaan in het verleden als het gaat om integere leiders, het op gang brengen van langetermijnontwikkeling en het creëren van economische stabiliteit en groei. Terechte, maar wel oude glorie. Dus ook “niets nieuws”, niets vernieuwend.
De NDP zoekt naar een creatieve manier om zichzelf andermaal te verkopen, te midden van de vreselijke naweeën van hun laatste ronde van ten hemel schreiende wanbeleid (2010-2020) Maar hun boodschap is voornamelijk: Chan is slecht dus kies weer voor ons. Ik ben in dat opzicht meer benieuwd in hoeveel Surinamers de NDP op die manier nog weet te pakken.
De PL? Die hebben de wind mee vanwege het veranderde kiesstelsel. Dat gaat hun waarschijnlijk een veelvoud opleveren van de enkele zetel, die ze nu hebben. Want op de kracht van een eigen boodschap krijgen ze in elk geval mij niet uit mijn nest op verkiezingsdag. En die verzameling kleine, gelukzoekende partijen? Ze onderling onderscheiden qua naam en logo is al een behoorlijke klus. Hun respectieve boodschappen? Hebben ze een boodschap?
Uiteindelijk blijf over de vraag: waarom moet ik naar de stembus op laatste zondag van mei? Moet het omdat het een burgerplicht is? Daarom alleen?
Of misschien moet ik het omkeren. Welke partij, welke leider geeft de garantie dat die het minimaal niet nóg slechter gaat maken dan het de laatste tien jaar is gegaan? Mogelijk put ik uit die benadering de komende weken mogelijk net nog voldoende genoeg inspiratie om me op 25 mei het huis uit en het stemhokje in te gaan. Ik heb niet veel hoop, maar we zien wel op de dag zelf.
Want als ik moet kiezen uit de verschillende beloften voor vooruitgang en welvaart, kan ik net zo goed op verkiezingsdag een stevig gebed doen voor kracht en wijsheid, een stevige supu klaarmaken en leven met het stembusresultaat.
