Stichting Wan Okasi eist 50 procent verhoging van financiële bijstand

“Als de regering vasthoudt aan deze verhoging, eisen wij namens Wan Okasi ook een verhoging van 50 procent. We hopen dat het niet nodig zal zijn om verdere stappen te ondernemen om dit af te dwingen”, staat in een brief, die de stichting verzonden heeft naar de regering.

Als belangenorganisatie voor personen met een beperking heeft het bestuur van de stichting bij elk gesprek benadrukt hoe schrijnend de leefsituatie van de doelgroep is. Ondanks de smeekbeden heeft de regering ervoor gekozen om de financiële uitkering van SRD 1750 niet te verhogen. In plaats daarvan heeft de doelgroep een zogenaamde koopkrachtversterking gekregen van SRD 1800. Het totale bedrag dat mensen met een beperking ontvangen, komt dus neer op SRD 3550. Dit bedrag ligt ver onder de armoedegrens, die nota bene door de regering is vastgesteld op SRD 5228.

Als het bedrag van SRD 3550 verdeeld wordt over de hele maand, dan betekent het dat de regering, op basis van de huidige koers, mensen met een beperking slechts SRD 115 per dag geeft. De zestigplussers met een beperking moeten het zelfs stellen met slechts SRD 41,50 per dag. Dit is het gevolg van het feit dat de zestigplussers alleen moeten leven van het AOV-bedrag, aangezien de financiële uitkering wordt ingetrokken zodra zij de leeftijd van zestig bereiken. De stichting heeft herhaaldelijk gevraagd om deze onrechtvaardige regel voor onze mensen te herzien, maar tot op heden is er geen enkele verbetering gekomen.

De regering stelt dat de salarissen van ministers en andere ambtenaren sinds 1994 niet zijn verhoogd, waarom hanteert de regering dan niet hetzelfde beleid voor sociale instellingen die sinds 2014 vragen om een aanpassing van het subsidiebedrag dat sindsdien niet is veranderd. Is het de bedoeling dat alleen het volk moet inleveren, terwijl de mensen in de regering en hun familie en vrienden in luxe kunnen leven? Waarom kunnen de leden van de regering niet dezelfde offers brengen als het volk?

De stichting doet een beroep op de regering om de doelgroep, die dagelijks worstelt met de gevolgen van hun beperking en het wanbeleid dat verschillende regeringen hebben gevoerd en nog steeds voeren, niet in de kou te laten staan. “We kijken vol verwachting uit naar uw serieuze overweging van onze oproep en hopen dat u de juiste beslissing zult nemen om de levens van mensen met een beperking daadwerkelijk te verbeteren.”