Het mooi en geliefd land Suriname lijkt de afgelopen drie jaar steeds minder in trek te zijn. Dit komt voornamelijk vanwege het gegeven dat op verschillende fronten het land steeds verder afglijdt. Velen hadden gehoopt dat politici het land echt binnen 3 maanden zouden kunnen redden.
Echter, we zien steeds het omgekeerde gebeuren. In plaats van het land op te knappen, blijken leiders hun eigen zakken te vullen. Steeds meer Surinamers zijn de situatie zat en trekken weg om hun geluk elders te beproeven. Anders gezegd steeds meer kondremans beseffen dat er geen duidelijk zicht is op verbetering. Voor hen die nog aan de opbouw van hun eigen toekomst kunnen en willen werken is daarom het op de ‘vlucht slaan’ noodzakelijk. You have to run for your life if you still want to have a future. If you don’t want to life in enormous poverty created by political leaders their failure. No matter what the crisis, the people will refuse to live like this. De situatie verslechtert met de dag. Zelfs mensen met twee banen in Suriname zijn niet meer in staat een appeltje voor de dorst te bewaren.
Ook toeristen klagen over de steeds toenemende onaantrekkelijkheid van het vroeger zo prachtig Suriname. De binnenstad ziet er heel onverzorgd uit en begint steeds meer te lijken op een spookstaat, zijn uitspraken die vele toeristen doen bij hun bezoek aan Suriname. Dan hebben we het nog niet gehad over de torenhoge prijzen van de tickets die velen afschrikken. Ik sprak gister een vakantieganger uit Europa, die met haar gezin in Suriname vertoeft.
“Ik heb nog geluk gehad om actie tickets te vinden. Een normaal ticket zou ons 1400 euro kosten, maar we hebben een voor 1100 euro gevonden. We hebben dus alleen aan tickets 3300 euro uitgegeven. Aan entree fee moesten we elk 100€ betalen, terwijl er wordt aangegeven dat het 25€ kost. Dan kijken we al tegen de 3600€ aan, zonder voeding, verblijf en vertier. Als wij voor 1 dag inkopen gaan doen om te eten zijn we al gauw 50€ kwijt, terwijl je in Europa al met 10€ per dag voor voeding zorgt. De basis levensbehoeften kosten enorm duur in Suriname. Hoe komen mensen met minder dan 500€ rond hier in Suriname?”, vraagt zij zich retorisch af. In het gesprek laat de vakantieganger door schemeren dat ze teleurgesteld is in veel meer. Veel belangrijke wegen verkeren in deplorabele staat. Openbaar vervoer is zo slecht als je buiten Paramaribo logeert. Mijn dochter van 9 jaar verheugde zich zo op vakantie in Paramaribo. Ze had echt iets mooiers verwacht. Ze zegt het is haar eerste en laatste keer.
Dat Suriname minder in trek is, begon bij mij echt door te dringen toen American Airlines in 2022 aankondigde niet meer op de route tussen Suriname en de Verenigde Staten te zullen vliegen. Dit betekent dat alle ontwikkelingen die met deze vliegverbinding tot stand gebracht konden worden ook met de noorderzon vertrokken. Het vreemde is dat tot op heden geen enkele regeringsfunctionaris hierover ooit een woord gerept heeft.
Ook het gegeven dat ondanks de Surinaamse regering een jaar geleden bijkans 1 miljoen Amerikaanse dollars heeft besteed aan een trip naar Dubai om investeerders aan te trekken, die tot nu toe de weg naar Suriname niet hebben kunnen vinden, is een ander sein. Niet te vergeten het gegeven dat de final investment decision van de oliemaatschappijen om officieel zaken te doen in de Surinaamse off-shore olie-industrie, nog steeds op zich laat wachten.
Na 3 jaar aan het roer te staan heeft de huidige regering geen degelijke vooruitgang voor haar volk kunnen realiseren. Mij bekruipt het gevoel dat met de aangekondigde reshuffeling van minister daarin ook geen verandering zal komen. De oorzaak van de achteruitgang blijkt te liggen het gebrek aan de wil om de algemene ontwikkeling te bevorderen. In de afgelopen 3 jaar tijd is er maar een klein groepje voor wie Suriname nog in trek is. Dat groepje heeft zich in de afgelopen tijd enorm kunnen verrijken.
Politici maken van deze groep een groot deel uit. Zij hebben in de afgelopen jaren waar zij het volk hadden beloofd werkgelegenheid te zullen creëren, gewerkt aan het stimuleren van hun eigen stabiliteit. Het volk is niet blind en verliest hoop doordat zij steeds belazerd wordt steeds meer vertrouwen verliezen. Het deed me pijn toen een medeburger die recentelijk naar het buitenland vertrok tegen me zei; “ik wil niet terugkomen naar Suriname. Suriname is een Broko parnasi.” Het deed me pijn, want ik hou van Suriname, maar deze dame heeft niets anders gezegd dan de keiharde realiteit.
