Een regenboog aan de hemel maakt mensen altijd blij. Een regenboogvlag heeft niet altijd hetzelfde effect. Dat terwijl die regenboogvlag staat voor inclusiviteit. Zijn mensen zo bang voor een inclusieve wereld dat ze zich afkeren tegen zo een gelukssymbool als de regenboog? Soms lijkt het net alsof die regenboogvlag door sommigen wordt geassocieerd met homoseks. Vreemd, omdat het staat voor veel meer dan dat. En, waarom is het zo dat men meteen daaraan moet denken, de handelingen, en vergeet dat het gaat om veel meer dan seks. Het gaat om mensen! Mensen die een gelukkig leven willen leiden, in plaats van lijden en gelijke kansen en rechten willen.
Bij veel bedrijven draait een inclusief beleid niet alleen om hun LGBT-medewerkers. Inclusiviteit draait om meer dan alleen die groep. Het gaat ook om het evenwicht tussen man en vrouw. Het gaat ook om gelijke behandeling ongeacht ras of culturele identiteit. Het gaat ook om mensen met een beperking voor wie vaak meer bergen verzet moeten worden om hen helemaal te betrekken en te laten participeren in het arbeidsproces. Denk maar aan aanpassingen die gemaakt zouden moeten worden voor een blind of doof persoon. Bij LGBT-medewerkers gaat het om de rest van de groep die bergen moet verzetten in hun denkwijze.
Als we kijken naar onze stad dan zien we ook dat de infrastructuur het niet toelaat dat elke Surinamer zich vrij kan bewegen. Onze stad is zelfs een hel voor blinden of mensen in een rolstoel, met maar een handjevol bedrijven dat naast een trap ook een helling heeft. Of het aantal voetgangerslichten dat ook geluid maakt wanneer men mag lopen zodat ook blinden veilig kunnen participeren aan het verkeer. We kunnen met een gerust hart concluderen dat de Surinaamse mentaliteit op dit moment niet inclusief is. We zijn een harde maatschappij geworden. Zelfs onveilig voor vrouwen, kinderen en alles wat geen man met een grijs pak is.
Velen weten niet meer dat Suriname echt het land WAS waarin leven en laten leven de norm was. Nu vindt eenieder dat het een mening mag hebben over elke *inbere* van elke Surinamer. Geeft men geld uit aan een concertkaartje, krijgt men kritiek. Het is net alsof men ziekelijk afgunstig is op elkaar en dat raakt ook mensen die anders dan de achterhaalde norm zijn. Vooral mensen die, ondanks de beperkingen die de maatschappij hen oplegt, er toch voor kiezen om zichzelf te zijn en te streven naar geluk. Ja, zij die zich laten opsluiten in een hokje of een kast, kunnen moeilijk blij zijn voor een ander die daaruit breekt omdat zij zich laten beperken. Is het angst? Waarschijnlijk wel.
Angst vormt de basis voor veel negatieve uitingen van de mens. Angst is de basis voor de manier waarop een maatschappij is ingericht. Angst maakt dat we ons verzekeren tegen ziektes. Op een zodanige manier dat we elk jaar duizenden SRD’s neertellen “voor het geval we ziek worden”. Angst maakt dat we niet langer ons geld in huis bewaren, maar naar een bank brengen. Angst maakt dat we niet normaal tegen elkaar doen. Angst is ons zodanig ingeboezemd dat we niet doorhebben dat we eigenlijk allemaal keihard genaaid worden door die kleine groep machthebbers. Hoe dan ook, hoop ik dat we dit gaan snappen en de handen in elkaar slaan om 1 blok te vormen in plaats van ons te laten verdelen en heersen.
