In het Lawa-gebied drinken mensen water dat hen ziek maakt. Dat is geen mening, geen interpretatie—dat is gemeten. In de Parbode Magazine van April is er een artikel dat informatie geeft over de ernstige situatie. Er zijn metingen gedaan en het kwik gehalte in het gebied is 8.469 keer boven de norm. Arseen meer dan 4.600 keer. Lood 460 keer. Cadmium bijna 1.800 keer. En alsof dat nog niet genoeg is: E. coli en een onmeetbare hoeveelheid bacteriën.Dit besmette water tast het lichaam stap voor stap aan. Kwik beschadigt het zenuwstelsel: mensen krijgen trillingen, verliezen controle over hun lichaam, hun geheugen gaat achteruit. Arseen is kankerverwekkend en vergiftigt het lichaam langzaam. Lood richt vooral bij kinderen onherstelbare schade aan in de hersenen—met gevolgen voor hun ontwikkeling, hun schoolprestaties, hun toekomst. Cadmium vernielt nieren en verzwakt botten.
En dan de bacteriën. E. coli betekent simpel gezegd: ontlasting in het drinkwater.
Dat leidt tot diarree, infecties, uitdroging. In een gebied zonder goede zorg kan dat fataal zijn.
Dit is geen klein probleem. Dit is een directe bedreiging voor het leven van een hele gemeenschap.
En toch gebeurt er niets.
Al generaties lang niet. Regering na regering heeft deze situatie laten voortbestaan. Iedereen weet waar het vandaan komt: goudwinning, waarbij kwik en andere giftige stoffen in het water terechtkomen. Al meer dan honderd jaar. Het is geen geheim. Het is beleid door nalatigheid.
In 2011 werd de Ordening Goud Sector (OGS) opgericht. Het moest orde brengen, toezicht houden, ingrijpen waar nodig. Vijftien jaar later is de conclusie pijnlijk simpel: echte actie is uitgebleven.
Zelfs wanneer mensen zich uitspreken, verandert er niets. Erlan Sleur heeft herhaaldelijk aandacht gevraagd voor deze ontwikkeling. Zonder resultaat. Zijn oproepen verdwenen waar zoveel oproepen verdwijnen: ergens tussen luisteren en doen.
En ondertussen gaan de dagen gewoon door in het Lawa-gebied. Mensen drinken wat er is. Als het regent drinkt men regenwater.
Rivierwater als het moet want in de droge periode is er geen keuze.
En dan komt er een oplossing.
Niet vanuit de overheid, niet vanuit een ministerie, niet vanuit een nationaal plan. Een stichting, samen met een donor uit Nicaragua, moet nu zorgen voor een drinkwaterinstallatie. Van buitenaf komt de oplossing die van binnenuit allang had moeten komen. Alsof schoon drinkwater afhankelijk is van liefdadigheid. Alsof het geen basisrecht is, maar een gunst.
Ook hier is er geen sprake van onmacht maar van onwil.
Het is een kwestie van prioriteit.
Waar goud wordt gewonnen, weet men de weg te vinden. Dan zijn er wel middelen, mensen en aandacht.
Maar voor schoon drinkwater, een basisrecht van elk menselijk bestaan—blijft het stil.
Dat is geen toeval. Dat is een keuze.
En elke regering die niets doet, maakt die keuze opnieuw.
Op een dag zal dit niet meer genegeerd kunnen worden.
Niet door rapporten, niet door stilte, niet door wegkijken.
Want wie wist en niets deed, draagt verantwoordelijkheid
De verantwoordelijken zullen ooit ter verantwoording worden geroepen.
Suriname ons land wordt niet vernietigd door externe factoren maar door gebrek aan daadkracht intern.
Van binnenuit wordt Suriname vergiftigd.
En dan de bacteriën. E. coli betekent simpel gezegd: ontlasting in het drinkwater.
Dat leidt tot diarree, infecties, uitdroging. In een gebied zonder goede zorg kan dat fataal zijn.
Dit is geen klein probleem. Dit is een directe bedreiging voor het leven van een hele gemeenschap.
En toch gebeurt er niets.
Al generaties lang niet. Regering na regering heeft deze situatie laten voortbestaan. Iedereen weet waar het vandaan komt: goudwinning, waarbij kwik en andere giftige stoffen in het water terechtkomen. Al meer dan honderd jaar. Het is geen geheim. Het is beleid door nalatigheid.
In 2011 werd de Ordening Goud Sector (OGS) opgericht. Het moest orde brengen, toezicht houden, ingrijpen waar nodig. Vijftien jaar later is de conclusie pijnlijk simpel: echte actie is uitgebleven.
Zelfs wanneer mensen zich uitspreken, verandert er niets. Erlan Sleur heeft herhaaldelijk aandacht gevraagd voor deze ontwikkeling. Zonder resultaat. Zijn oproepen verdwenen waar zoveel oproepen verdwijnen: ergens tussen luisteren en doen.
En ondertussen gaan de dagen gewoon door in het Lawa-gebied. Mensen drinken wat er is. Als het regent drinkt men regenwater.
Rivierwater als het moet want in de droge periode is er geen keuze.
En dan komt er een oplossing.
Niet vanuit de overheid, niet vanuit een ministerie, niet vanuit een nationaal plan. Een stichting, samen met een donor uit Nicaragua, moet nu zorgen voor een drinkwaterinstallatie. Van buitenaf komt de oplossing die van binnenuit allang had moeten komen. Alsof schoon drinkwater afhankelijk is van liefdadigheid. Alsof het geen basisrecht is, maar een gunst.
Ook hier is er geen sprake van onmacht maar van onwil.
Het is een kwestie van prioriteit.
Waar goud wordt gewonnen, weet men de weg te vinden. Dan zijn er wel middelen, mensen en aandacht.
Maar voor schoon drinkwater, een basisrecht van elk menselijk bestaan—blijft het stil.
Dat is geen toeval. Dat is een keuze.
En elke regering die niets doet, maakt die keuze opnieuw.
Op een dag zal dit niet meer genegeerd kunnen worden.
Niet door rapporten, niet door stilte, niet door wegkijken.
Want wie wist en niets deed, draagt verantwoordelijkheid
De verantwoordelijken zullen ooit ter verantwoording worden geroepen.
Suriname ons land wordt niet vernietigd door externe factoren maar door gebrek aan daadkracht intern.
Van binnenuit wordt Suriname vergiftigd.
