Soms vraag je jezelf af wat het doel is van diverse politieke analisten die in het buitenland wonen en met de regelmaat van de klok, zich in de media willen uiten over de politiek situatie in Suriname. Heel vaak lijkt het erop op dat zij geen journalistieke achtergrond hebben, omdat de code van journalisten elke keer wordt geschonden in de analyses die zij maken en als ingezonden artikelen publiceren. Bronvermeldingen ontbreken. (Politieke) Personen worden gecriminaliseerd, aangevallen en vernederd.
Zo ook in video’s, TikTok-opnames en fake accounts op sociale media waar heel veel buitenlanders worden ingezet om desinformatie te verspreiden. Wat betekent dat men bewust een leugen via de media, sociaal media en door juridische vervolging omzet naar zogenaamde “waarheid”.
In Suriname komt het erop neer dat deze buitenlanders één politieke partij vaak vernederen of personen die bij deze partij zijn betrokken. Het valt op dat Nederland deze politiek partij nooit heeft ondersteund, zelfs niet na 1987, maar is blijven boycotten, ook al was deze partij democratisch aan de macht gekomen in Suriname.
Het verschil tussen vrijheid van meningsuiting en smaad en laster is groot. Alleen aangifte van smaad en laster heeft op het moment vaak geen zin als politieke tegenstanders van deze regering worden aangevallen. Het OM reageert namelijk niet op deze vorm van smaad en laster. Behalve als het gaat om smaad en laster van de regeringsvertegenwoordigers.
De verdeeldheid die deze buitenlandse analisten in het politieke strijdtoneel zaaien anno 2024 is van dien aard dat je echt vraagtekens gaat zetten wat het doel is van die analisten.
Het lijkt zelfs erop dat desinformatie, die smaad en laster met zich meebrengt, wordt misbruikt door het OM als “bewijs” in bepaalde politieke rechtszaken. Het OM kan de rechter nog aangeven dat hij rekening moet houden met de maatschappelijke impact die is ontstaan over een bepaalde case die in de rechtszaal wordt behandeld. Ja, maatschappelijke onrust ontstaat na veel desinformatie.
Het spel van “Verdeel en Heers” kennen vele Surinamers nog van voor 1975. De verdeeldheid die deze buitenlandse analisten in het politieke strijdtoneel zaaien anno 2024 is van dien aard dat je echt vraagtekens gaat zetten wat het doel is van die analisten en of het niet aangestuurd wordt door hun overheden. Het vooroordeel dat men in het buitenland betere geschoold wordt is hier o.a. de veroorzaker van dat zij hun desinformatie kunnen blijven verspreiden. Hoe vernederend kan het zijn voor het Surinaams volk!
Daarnaast komt de vraag waarom publiceert de media, op een paar goede uitzonderingen na, nog ingezonden artikelen waar geen bronvermelding wordt aangegeven en personen worden aangevallen zonder feitelijk bewijs?
Een politieke situatie waar je het niet mee eens bent kun je heel goed omschrijven zonder een persoon aan te vallen. Met bronvermelding laat je dan zien dat de inhoud met feiten wordt onderbouwd.
De mediahuizen zetten onder de ingezonden artikelen dat zij niet verantwoordelijk zijn voor de inhoud. Toch zullen zij moeten begrijpen dat Journalistiek een vak is en dat zij zich niet kunnen branden aan ingezonden artikelen die de beroepscode van journalisten ver overschrijden, maar nog erger de mensenrechten aantast.nDaarna willen vele TV en internetzenders deze analisten ook nog eens interviewen, omdat de desinformatie spectaculair schijnt te zijn en vele kijkers trekt.
In 1970 was er al een ingezonden artikel in de vrije stem gepubliceerd op 14 oktober van dat jaar met als titel: Waarom al dat geroddel? “Als je met iemand van mening verschilt, is hij dan je vijand? Als je met Bruma praat ben je dan een kommunist, met Findlay een fascist, met Jagernath Lachmon een racist enz.” “Je mag als vriend dus helemaal niet bemoeien met vrienden die bij een andere partij zijn aangesloten, anders ben je onbetrouwbaar”. “Dit is toch de reinste onzin, NEEN, dit is de pure verkrachting van de demokratie”
In 2024 is dit fenomeen nog erger geworden omdat het niet alleen maar over “roddel” gaat, maar dat nu de “roddel” wordt omgezet in desinformatie. Hiermee wil men maatschappelijke politieke tweedracht brengen en dat mensen in leugens gaan geloven om politiek macht te behouden.
Het lijkt verdacht veel op het resultaat van Nederlandse “Verdeel en Heers” politiek. Spanningen tussen bevolkingsgroepen werd vaak veroorzaakt door koloniale machthebbers om greep te blijven houden op de bevolking van hun kolonie. De ene groep krijgt veel macht en de andere wordt daardoor gediscrimineerd. Zo hou je grip op het geheel als kolonisator.
Als buitenlandse analisten dan ook nog denken het rechtssysteem en de wet in Suriname te kennen en daarna met hun analytisch vermogen daarover desinformatie gaan verspreiden dan is het hek van de dam. Helaas gebeurt het zoveel dat je niet alleen van onkunde van de analist kunt afgaan.
Marie-Louise Vissers,
Nederlandse in Suriname woonde politiek analist die moe wordt van de desinformatie die sommige buitenlanders bewust lanceren om het volk in Suriname tegen elkaar op te zetten. Waarbij men bepaalde personen naar de afgrond wil brengen omdat hun politiek kleur hen niet aanstaat.
Ik eindig met. “Dit is toch de reinste onzin, NEEN, dit is de pure verkrachting van de democratie”
