Elke maand zien wij via Facebook de oproepen van Stichting Betheljada voor producten die dringend nodig zijn. Het gaat om luiers, melk, yoghurt, schoonmaakmiddelen, voedsel, shampoo, tandpasta en andere basisproducten waarvan je eigenlijk zou verwachten dat een zorginstelling daar structureel over moet kunnen beschikken.

Maar vergis u niet: Betheljada staat hierin niet alleen.

Ook andere zorginstellingen, zoals Ashiana en de Esther Stichting, kampen al jarenlang met financiële druk, stijgende kosten en een systeem dat steeds moeilijker overeind te houden is zonder hulp van de samenleving.

De realiteit is dat de kosten van zorg de afgelopen jaren enorm zijn gestegen. Voeding is duurder geworden. Verzorgingsproducten zijn duurder geworden. Energie, onderhoud, medicatie en personeel drukken zwaar op de begrotingen van deze instellingen. Toch zijn veel vergoedingen en bijdragen nog gebaseerd op bedragen van jaren geleden.

Neem bijvoorbeeld Ashiana. De bijdrage die bewoners daar betalen, is volgens velen al lange tijd achterhaald en dringend toe aan herziening. Niet omdat ouderen uit luxe “meer moeten betalen”, maar omdat een instelling onmogelijk kwalitatieve zorg kan blijven leveren wanneer inkomsten en subsidies totaal niet meer aansluiten op de economische realiteit van vandaag.

En precies daar moet het eerlijke gesprek worden gevoerd.

Want hoe duurzaam is ons zorgsysteem wanneer instellingen die dagelijks zorgen voor ouderen, mensen met een beperking, kwetsbare kinderen en anderen die volledig afhankelijk zijn van zorg, maandelijks publiekelijk moeten vragen om basisproducten?

De samenleving springt gelukkig regelmatig bij. Bedrijven doneren. Burgers helpen waar zij kunnen. Kerken en organisaties ondersteunen. Dat verdient waardering. Maar structurele zorg mag niet afhankelijk worden van incidentele giften en Facebook-oproepen alleen.

Dit probleem speelt niet sinds gisteren. Het vraagt om beleid. Om evaluatie van subsidies. Om transparantie. Om structurele financiering. Om een nationale visie op zorg.

Want een samenleving wordt niet alleen beoordeeld op gebouwen, projecten of politieke slogans, maar ook op de manier waarop zij omgaat met haar meest kwetsbare burgers.

N.B.
Wij danken iedereen die een bijdrage levert, zodat de zorg geen stagnatie ondervindt.