Dat ging een behoorlijk stuk makkelijker dan veel van ons hadden verwacht. In een relatief korte en rustige sessie van het parlement werd tante Jenny zondag gekozen tot president van de Republiek Suriname. De eerste Surinaamse vrouw, die dat ambt mag bekleden. Hiepiepiep!
Daar mag een stevig glas op geheven worden. Alcoholvrij, alsjeblieft. Iedereen moet voorlopig bij de les blijven. In de eerste plaats, tante Jenny zelf. Want als er een ding is waar de eerste vrouwelijke president van Suriname bij voorbaat een groot gebrek aan heeft: verspilbare tijd.
Niemand die het zelf zo goed schijnt te beseffen als Taante. Ze stapte, nadat haar verkiezing rond was, ook heel snel uit haar deftige kleding en in haar wrokoman-overall.
Dat ze president is geworden is, zoals ze het zelf ziet, geen beloning maar een opdracht om keihard te gaan werken voor land en volk. Dat zal mogelijk te boek gaan als de allereerste, wijze uitspraak van de eerste vrouwelijke president van Suriname.
Als je deze dagen even een keer teveel knippert met de ogen, kan je makkelijk de geboorte van nieuwe geschiedenis missen.
En eerlijk is eerlijk: bijna ex-pres, Chan had, samen met zijn olifant, de korte route naar het presidentschap kunnen blokkeren. Maar ze werkten mee. Grantangi. En nu we het toch over Chan en zijn geliefde olifant hebben: zes partijen in de regeercoalitie en slechts één in de oppositie. Ik denk niet dat wij dat eerder meemaakten. Ook dat wordt een nieuw avontuur.
De oppositie kan zich nu eigenlijk alleen maar uitbreiden. Ronnie, bijna ex-VP en zijn ABOP stemden mopperend en al voor Taante, maar maakten wel duidelijk, dat al zij onvoldoende speeltijd krijgen, in het team van Taante, een transfer zullen maken naar team-oppositie. En we weten dat Ronnie, als hij in vorm is of niet, geregeld speeltijd wil.
Vergeef het de zwart-gelen voor nu. Weinigen hebben het spijsverteringskanaal om, in één keer en zonder krampen, een terugval van vicepresident naar vicevoorzitter van het parlement te verwerken.
Hopelijk ontwikkelen ze bij de ABOP ook niet op termijn maag-/darmcomplicaties. Geluk bij een potentieel ongeluk: Taante is van huis uit arts. Dus als Ronnie en ABOP fysieke ongemakken beginnen te voelen onder in de romp, moeten ze dat tijdig aangeven.
Maar even terug naar Taante. Ze uit direct stevige taal. Het lijkt eigenlijk meer een boodschap gericht aan de mensen, die om haar heen staan. Zij gaat geen corruptie helpen verbergen of ondersteunen. Fijn om dat te vernemen, nog voor dat ze officieel beëdigd is.
Maar waar hebben we die plechtige belofte eerder gehoord, van een splinternieuwe president? O ja, vijf jaar geleden, van Chan. Ook hij deed die belofte, ook voor dat hij officieel de hoogste baas van Suriname was.
We weten ondertussen wel hoe het achteraf is gegaan, met zijn belofte: heel snel lekgeschoten, door Friends en Family nota bene. Voor zij die dat niet wisten: ook tante Jenny heeft, net als Chan, vrienden en familie. Heel veel ook.
En juist van je vrienden en familie moet je het hebben, als het gaan om creëren van gedonder en rotzooi. Eén geluk: Suriname is klein en zo lek als een zeef, als het gaat om het verbergen van troep. Dus we gaan het zeker horen, als ook tante Jenny’s belofte uitgehold wordt door familie en vrienden.
In elk geval Taante en de scheidende sheriff schijnen in deze post-verkiezingsfase elkaar tenminste op een punt te hebben gevonden: ze zeggen beiden een snelle, soepele en vredige transitie, van de ene naar de andere president, te willen. Tangi, fu dati.
Ondertussen – terwijl de media over elkaar valt, om de politieke ontwikkelingen bij te benen – wordt er, in alle stilte, geschakeld door energiebedrijven, die actief zijn in ons offshoregebied. Meer exploratie en boringen dan eerder gepland. Dat is natuurlijk goed nieuws, maar het kan ook een opstap zijn naar gedoe en gedonder, van een hele andere omvang, diepgang en orde, dan wij in ons “dorp” gewend zijn.
Ik kan het verkeerd hebben, maar het lijkt erop dat al het dodelijk geweld, in het Midden-Oosten en de boycot op Russische olie en gas, die steeds verder aangescherpt wordt, nu werkt in Suriname’s voordeel. Zou kunnen, toch? Het geeft wel een dubbel gevoel.
Maar na decennia van binnenlandse gedonder – ook van het erg dodelijke soort – gaan we deze nemen hor. Wij zijn nu aan de beurt. Un na libi sma tu. En vergeet niet, ze vechten in andere delen van de wereld al veel langer dan wij onafhankelijk zijn. Ja, die anderen hebben veel problemen, maar ze gaan ons nu even een “brik” moeten geven.
Maar dat betekent ook wel – tenminste daar moeten we van uitgaan – dat met alle positieve aandacht ook tuig richting Suriname komt, als dat niet al is gebeurd. Olie+gas betekent nu eenmaal veel geld.
En als we praten over olie en gas, op deze schaal, dan praten we ook over het “lokken” van tuig dat er absoluut niet vies voor is om de helft van onze bevolking uit te moorden, als ze denken dat ze daarmee rijk kunnen worden of controle op ons en onze natuurlijke hulpbronnen kunnen krijgen.
Dus tante Jenny moet voor zichzelf eigenlijk twintig tentakels, een tweede brein en dagen van 48 uur zien te ontwikkelen, om alles bij te benen en in de gaten te houden.
En omdat we kunnen aannemen dat het haar niet snel genoeg zal lukken om tentakels, een extra stel hersenen en tweemaal langere dagen te ontwerpen, moeten we hopen en bidden dat ze het geluk heeft de juiste mensen naast zich te hebben.
Neef Greg, als tweede man (letterlijk), lijkt in dat opzicht een degelijk begin. Maar hij zal bij lange niet genoeg zijn om alles en iedereen in de gaten en het gareel van wet en recht te helpen houden.
Dus rest ons, het volk, niet veel meer dan de ogen en oren op extra scherp te houden en vreselijk veel te bidden. Als we ze herkennen of niet, er staan bij de poorten, tussen de potentieel goede mensen, ook beesten, om af te pakken, wat het Surinaamse volk toebehoort.
Het is simpel: taante en neef zijn voor land en volk de eerste verdedigingslinie, tegen externe maar ook lokale bedreigingen. Als zij het gesloten en ordelijk kunnen houden, maken we kans om het over een paar jaar veel beter te hebben dan nu. Als zij falen, zijn we, juist vanwege alle rijkdommen, verloren.
Let the games begin!
