Het gros van de Surinaamse samenleving zal het er mee eens zijn dat wij, na 48 jaar Staatkundige Onafhankelijkheid, nog niet kunnen praten over Srefidensi. Het lukt maar niet om ondanks mogelijkheden binnen diverse sectoren optimale financiële stabiliteit, die cruciaal is voor duurzame ontwikkeling, tot stand te brengen. Suriname wordt na bijna een halve eeuw wankelend op versleten schoenen nog steeds geteisterd door Skeridensi en Skeridenki.
Dat we skeer zijn aan sensi is bij een groot deel van het volk waarneembaar en voelbaar. Afgelopen weekend was het ook waarneembaar dat het Surinaamse volk behoorlijk pinaart. De binnenstad die van oudsher bomvol is in verband met de Srefidensi-viering had op 25 november 2023 meer van een spookstad. De duizenden burgers die gewend zijn het centrum in te gaan voor vertier, kunnen dat niet meer, want het leven is ondraaglijk duur. Niet eens in je eigen huis, als je je tenminste eentje kan permitteren onder Chan’s regime, lukt het om Srefidensi te vieren. Je denkt twintig keer na voordat je feest, want tegenwoordig lijken de maanden zo lang als een kwartaal. Politici die ons voor zijn gegaan zullen uit verdriet voor de ellende waarin het land gedumpt is, in hun graf keren. Het volk wordt al enkele jaren uitgeknepen om de financiële lusten van een kleine groep veilig te stellen. Puur enge belangen.
Het is elke keer de bevolking die moet inleveren om het regeren van het land makkelijker te maken voor politici. Erger nog, om de onnodige peperdure snoepreizen van de huidige regering te financieren. Het staatshoofd lijkt mij soms meer een toerist in eigen land, want hij is zo vaak in het buitenland onder het mom van investeerders zoeken voor Suriname. Die man denkt zeker dat Total Energies, American Airlines, Rosebel Gold Mines en Newmont op zijn bezoek hadden gewacht om te komen investeren in Suriname. Investeerders hebben een scherpe zin voor investeringsmogelijkheden. Ze hebben Chan niet nodig om ze uit te leggen waar en waarin ze moeten investeren. Triest dat men op zo’n hoog niveau skeridenki vertoont.
De enige verworvenheden uit de buitenlandse reizen zijn leningen van een regering die stelselmatig beweert niet te lenen. Intussen zijn naar alle waarschijnlijkheid een groot deel van de toekomstige inkomsten uit de off-shore oliesector vastgezet om schulden af te lossen. Wie zelfstandig is, slijmt niet, bedelt niet, werkt keihard en betaalt keihard. Het wekt mateloze irritatie wanneer je je afvraagt hoe zulke volwassen politici zich schuldig maken aan skeridenki. Simpele manieren om ontwikkeling tot stand te brengen blijken bij hen schaars te zijn. Ook de huidige regering schijnt hier geen haar beter in te zijn. Suriname beschikt zoveel mogelijkheden om de productie te bevorderen, maar toch neks ne luk!
