Het Anne van Dijk Rijst Onderzoekscentrum Nickerie (ADRON) heeft geen rol van betekenis meer in de rijstsector. “We zitten al jaren met dezelfde rijstrassen en ADRON doet niets”, zegt voorzitter Harinandan Oemraw van de Surinaamse Padieboeren Associatie (SPBA). De voorzitter heeft de president via een brief aandacht gevraagd over deze kwestie en andere belangrijke zaken die spelen in de sector.
Oemraw zegt dat de directeur van ADRON niet bevoegd is om het bedrijf te leiden, maar hij wordt toch behouden wegens nepotisme. Er is al jaren geen nieuwe veredelaar aangetrokken en dus geen nieuwe rassen ontwikkeld. Enkele jaren terug was India bereid Suriname te helpen met het creëren van nieuwe rassen, maar wegens nalatigheid is er niets van geworden. Aan het ministerie van Landbouw, Veeteelt en Visserij is al eerder gevraagd om een veredelaar aan te trekken, maar het verzoek wordt steeds genegeerd. Oemraw zegt dat een aantal boeren zelfs rijstplantjes uit Guyana haalt om hier te planten, omdat de Surinaamse rijstplantjes bijna niet meer kwalitatief is.
In de brief aan de president staat dat de rijstsector al geruime tijd onder grote druk staat. De slechte infrastructuur en het decennia lang verwaarlozen van ADRON voor het ontwikkelen van goed zaad, hebben de afgelopen tijden geleid tot zeer lage padie-opbrengsten. Deze ontwikkelingen veroorzaken een drastische achteruitgang in de winstgevendheid van zowel producenten als verwerkers, waardoor het voortbestaan van de sector ernstig wordt bedreigd en daardoor ook geleid heeft tot een sterk verslechterde concurrentiepositie op de traditionele exportmarkten.
Het concurrentievermogen van de Surinaamse rijstproducten op traditionele exportmarkten is dalende. Dit heeft door onderbenutting van beschikbare productieve arealen tot afname van de veldproductie geleid, wat een dalend export tot gevolg heeft. Dit heeft als gevolg dat de marges voor verwerkers afnemen. Ook is er een geringe efficiëntie van de pelmolens door onder meer afnemende investeringen en anderzijds daling van het boereninkomen en een verdere stijging van de schuldpositie van padieproducenten. Een ander manco is het gebrek aan beleid en managementcapaciteit bij de betrokken ministeries en instituten.
