“Groen geduld”

Ai, de kogel is door de groene kerk. Enkele uren geleden hebben de structuren van één der grote partijen qua kiezersaantal besloten om in de rijdende coalitie trein te blijven. Even dachten vriend en vijand dat men bij de eerstvolgende halte zou uitstappen, gezien de sentimenten die kenbaar werden gemaakt enkele weken daarvoor. Uiteindelijk blijkt vandaag dat de gigantische storm gezakt is naar een zacht briesje. Onterecht wordt de voorzitter daarbij beschuldigd van een suffe houding en niet beschikken over voldoende daadkracht.

De buitenwereld vergeet echter dat de democratie binnen de partij nog heel goed werkt en dat het niet alleen aan de hamerdrager gelegen is om dergelijke zwaarwichtige besluiten te nemen. Er zijn een aantal mensen die de koers mede helpen bepalen. Want, hoezo stap je nu eruit? Hoe kan je in dit stadium de riante ministersstoelen en de heerlijk zittende directeursstoelen inleveren? Nee, dat gaan wij niet doen! Wij gaan gezellig meereizen, ook al betekent het dat de partij aan het eind van de rit tot onbruikbaar zaagsel is gemaakt. Binnen het groene bestel zijn er zeker elementen die nu eruit willen stappen, maar helaas wordt hun onderbouwde klaagzang niet gehoord. Het Surinaams volk zal bij de eerstvolgende verkiezingen echter bepalen of dit besluit wel of geen goede was.

In het kader van de kleur groen wil ik even parkeren bij de zaak van de jongedame die haar koerierdiensten heeft aangeboden aan een onzichtbaar individu of duistere organisatie. Dacht zij dat het gras misschien groener was aan de andere kant van de wereld of is zij nog erg groen in denken en handelen? Feit is, dat zij over enkele dagen zal horen hoe lang de gedwongen vakantiedagen in de Sri Lankaanse cel zullen duren. Zij mag van geluk spreken dat zij niet is betrapt geworden in landen waar men een zero tolerance beleid heeft wat betreft het transporteren van het verderfelijk spul. In die landen wordt de klaagzang ook niet gehoord, maar wordt het leven van de transporteur zonder pardon ingekort. In dit geval denk ik dat deze grun bana voor enkele jaren uit de roulatie gaat. Daarna mag zij het weer proberen.

De Eerste Burger van het land dwingt mij elke week weer om over hem en zijn beleid te schrijven. Ook al had ik mij voorgenomen om dat voorlopig niet meer te doen. Deze week was hij live in de studio bij een bekende opbel- en praatprogramma via de radio. In deze moderne tijd bestaat de mogelijkheid om gelijk live op social media (lees: Facebook) te gaan. Verbazingwekkend is het voor mij geweest dat langer dan een uur er slechts gemiddeld 45 van de bijna 600.000 inwoners van Suriname zin hadden om deze belangrijke man te volgen via Facebook. Even sprong het aantal naar iets van 78 kijkers, maar daarna zakte het weer naar een mistroostig aantal. Toegegeven, kan het zijn dat men eerder wilde luisteren naar de man in plaats van ervoor kiezen om naar hem te kijken. Kan, maar ik ben ervan overtuigd dat het luisterpubliek ook niets nieuws heeft gehoord. Het was wederom een waterval aan verwijten, een prediking van het Anominisme en het mededelen van hoofdstukken en paragrafen uit het grote Boek der Wenselijkheden en Utopische Verlangens. Als hij vandaag besluit om dit boek op de internationale markt te brengen weet ik zeker dat het een bestseller wordt en dat het betere verkoopcijfers zal halen dan de Sprookjes van Grimm.

Ook deelde hij met de presentator zijn bekende klaagzang dat de Surinamer eerder zaken uit het buitenland koopt dan spullen van de lokale producenten. Meneer de president, ten eerste zijn het niet de burgers die massaal zaken uit het buitenland importeren, maar het zijn de gefaciliteerde handelaren, die sterk vertegenwoordigd zijn binnen uw eigen gelederen. Begint u daarnaar te kijken en probeer zoveel als mogelijk de lokale telers, kwekers, planters en anderen zoveel mogelijk te stimuleren, zodat zij niet tegen grote barrières aankijken bij het produceren. U bezit de macht en de creativiteit om het wél te doen. Ten tweede gaan de prijzen in de winkels allerlei richtingen op, dat de consument geen keus heeft dan voor het betaalbare te gaan. Als de buitenlandse spullen aangenamer geprijsd zijn dan de lokale, dan kiest men daarvoor!
Sranan pipel, wees gerust, alles komt terecht!