Terwijl ik de verschillende gebeurtenissen van de afgelopen week laat inzinken, komt het programma van oud media-collega, Claudio Barker, in mijn gedachten. Hij slaagde erin om talloze bekende Surinamers te ‘pranken’ of te pakken met een grap. Velen die beweerden nooit te zullen vallen voor een ‘prank’ werden in dit programma live gepakt. Ik denk even verder en kom tot het besef dat wij als mens talloze keren zijn gepakt. Ook als burgers van dit stuk land dat wij verkondigen als te zijn een mooi land, worden steeds door politici ongevraagd gepakt. Denkt u aan al die mooie plannen die bij verkiezingen worden verkondigd over hoe Suriname tot een beter land gemaakt zal worden. Onze seniore burgers zeggen ‘te kaka fowru kisi tifi’. Ze hebben groot gelijk. Suriname is straks 48 jaar onafhankelijk, maar kan na talloze beloftes van politici niet in blakende gezondheid of optimale conditie verkeren.
Een optimale ontwikkeling of ‘volksbrede’ groei hebben Surinamers nooit gekend. Er was gedurende enkele regeertermijnen enige vorm van welvaart of economische stabiliteit. Echter, het was en is ook niet voor een ieder merkbaar. Dat is tot nu toe een keiharde realiteit. Als we in de welgestelde buurten langsgaan, dan merken we dat er burgers zijn die goed boeren. In ieder geval kan een gemiddelde landbouwer, ambtenaar, kassierster, bouwvakker, secretaresse of bewaker zich anno 2023 in Suriname geen luxe permitteren. Hoe het anderen wel lukt, zullen we even in het midden laten. Het begrijp ‘schijnwelvaart’ komt niet voor niks voor in onze geschiedenisboeken.
Zorgen voor een eigen onderkomen is haast onmogelijk, want je werkt om te tanken om weer te gaan werken. Als een dame je nu als man vraagt haar uit te brengen, ben je nauwelijks in staat je ballen te tonen. De economische malaise waaronder Suriname gebukt gaat, laat je je soms als man afvragen als je nog beschikt over teelballen. Het leven is over ter wereld harder geworden, maar in Suriname het hardst. Het is pijnlijk wanneer je de situatie waaronder kwetsbaren nu gebukt gaan in ogenschouw neemt. Het is nog pijnlijker wanneer het tot je doordringt dat de groep kwetsbaren steeds groter wordt en nog erger wanneer je beseft dat je als keihard werkende nu eigenlijk ook tot de kwetsbaren of sociaal zwakkeren behoort. De situatie maakt je ongevraagd depressief, in een periode waarbij specialistische gezondheidszorg haast onbetaalbaar is. Meer nog een tijd waarbij de kwaliteit van de zorg afneemt, mede vanwege het wegtrekken van zorgpersoneel en specialisten. Dit, terwijl onze politici in staat zijn naar het buitenland af te reizen. Hetzij op eigen of op staatskosten. Het gewone of arme volk mag blijven stikken met een mogelijk in elkaar stortende zorgsector of u het kan betalen of niet. U zult moeten hopen dat in geval van operaties er wel specialisten en zorgpersoneel beschikbaar zijn, anders zult u net als anderen moeten uitwijken naar het buitenland.
In 2025 zullen wij mogelijk weer gaan stemmen voor beloftes die al van tevoren bekeken niet realistisch of haalbaar zijn. Wij zijn vaker gepakt en er wordt elke weer in een val getrapt. Voedselschuur, tram, Fly-overs, diaspora-kapitaal, koers omlaag, Red Suriname en ga zo maar door. Allemaal zijn tot op heden uitgebleven. Ze noemen het dan voor het gemak een inschattingsfout. Verschillende leiders hebben ons massaal gepakt. We stemmen op hen en investeren via diverse belasting innende manieren in hen. Ons geld betaalt het luxueus leven dat zij kunnen leiden of bepaalde buitenlandse reizen die zij maken en medische voorzieningen, terwijl wij creperen van de stress over hoe wij na de eerste week skeer te zijn, het zullen overleven voor de rest van de maand. Alle Surinamers zijn even hard gepakt als de 30 reizigers die zich elk 2500 USD konden permitteren om een tour naar Barbados te boeken, maar uiteindelijk ticketloos op de Johan Adolf Pengel Internationale Luchthaven stonden en huiswaarts moesten keren. Even hard als de Surinamers die zich een gokje wagen om te betten bij Suribet en helaas hun zuurverdiende SRD’s verliezen aan een systeem dat aan geen enkele controle wordt onderworpen door de overheid.
