Suriname wordt al sinds decennia geteisterd door bureaucratie, armoede en corruptie. Beloftes op beloftes van diverse regeringen om corruptie de kop in te drukken, lijken juist in het tegenovergestelde te resulteren. Er gaat geen kwartaal voorbij zonder dat er diverse corruptieschandalen op het niveau van regeringen aan het licht komen.
Regeringsleiders en overheidsinstanties worden te vaak in verband gebracht met schandalen. Het wordt met de dag erger. Zo erg dat toeristen die ons land aandoen denken van ach, als ik iets illegaal bij me heb, druk ik wat geld in de handen van iemand. Of ik betaal wel een tjuku om snel mijn zaken geregeld te krijgen, in plaats van maandenlang te wachten. Jullie verdienen toch maar €200 daar in Suriname, dus elke ambtenaar gaat blij zijn met een extra (gratis) €500, luidt het vaker vanuit de andere kant van de Atlantische Oceaan.
Suriname is een gezegend land, maar er lijkt tegelijkertijd een vloek te rusten op het 17e rijkste land. Zelfs op hoog niveau worden er blunders na blunders gemaakt, terwijl je verwacht dat de regering deskundigen zal inzetten om ontwikkeling, dan wel verbetering op diverse beleidsgebieden te realiseren. De pijnlijke realiteit is dat er op bepaalde cruciale plekken in plaats van technocraten, professionele likkers worden beloond met een functie, waarvan zij geen kaas hebben gegeten. Het desastreuze gevolg is dat het land hierdoor lijdt aan professionele mismanagement. Afgelopen week is het dankzij het professionele mismanagement op het gebied van overheidscommunicatie behoorlijk misgelopen. Althans, die voorzichtige conclusie trek ik. Het kan ook zijn dat de regering bewust bezig is zaken te misleiden, maar ik weiger dit te geloven.
Afgelopen week was er een voor het Surinaams volk een heel belangrijke persconferentie. Echter, vanwege het geweldige communicatiebeleid van het Kabinet van de President, dat onder het beheer valt van de (MIS)Communicatie Dienst, mocht de samenleving er geen deelgenoot van zijn. De onafhankelijke pers werd uitgenodigd voor een tijdstip, waarop het niet mogelijk was de laatste ontmoeting met IMF-toppers in Suriname bij te wonen. Ook is er voor hen geen ruimte gecreëerd om alsnog aan te schuiven om interviews af te nemen. Het lijkt al een poos behoorlijk mis te gaan met overheidscommunicatie. Personeel verwacht onder de huidige situatie niet veel, want er is daar gewoon sprake van de lamme leidt de koe. Die koe waarvan de VP die ‘tere’ houdt of is. Bepaalde instanties zijn onder het huidige regime totaal vernietigd. Deskundig personeel is door en met boze geesten verdreven, alleen maar om ondeskundigen, tevens professionele likkers te accommoderen. De ervaring van met mij en vele anderen is dat er liever wordt gekozen voor het geslijm in plaats van personeel met brein.
Het lijkt al een poos behoorlijk mis te gaan met overheidscommunicatie.
Een ander scenario kan zijn dat de politieke top bewust de instructie gegeven heeft aan de Communicatie Dienst om de media later uit te nodigen voor de persconferentie. Is men zo bang voor de kritische en zoemende persmuskieten? Of mag het IMF niet vanuit de onafhankelijke pers horen wat de feitelijke situatie in het land is? Duidelijke symptomen van wiens fa a volk e pina, neks no fout beleid. Ook met de arme universiteitsstudenten die aan hun nek gestropt zijn met een studentenlening en alle andere uitgaven, wordt helemaal geen rekening gehouden. De huurgelden worden van de ene op de andere dag verhoogd zonder rekening te houden met de draagbaarheid van de studenten.
Politici frustreren letterlijk en figuurlijk de boel in dit land. Vanwaar moet die arme alleenstaande die maar 8000 SRD verdient de helft daarvan uitgeven aan studentenverblijf ten behoeve van haar twee kinderen, terwijl ze nog eten op tafel moet leggen, EBS, SWM, Telesur en haar eigen huishuur nog moet betalen. Geen wonder dat mensen heden te dagen er makkelijker voor kiezen om hun principes overboord te gooien, alleen maar om te overleven. Is dit de aan onze jeugd beloofde toekomst? Een toekomst met weinig perspectief, waar mensen keihard studeren en uiteindelijk niet hun krachten kunnen geven, want men werkt liever met mensen die graag slijmen, maar geen maatschappelijke vraagstukken kunnen helpen oplossen.
