De drukte in de straat, vanmorgen, was voor mij het overduidelijk signaal dat het weer eens zover is: een nieuw schooljaar is begonnen. Na een break van zes weken elke ochtend het ontbijt en het busgeld klaarzetten, de schoolbus regelen, snacks en schone kleren garanderen en de discipline bewaken, is het weer begonnen.
Het circus van volwassenen, die maandag tot en met vrijdag onder de best mogelijke omstandigheden en voorwaarden de kinderen van het land het best mogelijk onderwijs geven, is op gang gekomen. Er staan twee basisscholen honderdvijftig meter verwijderd van mijn huis, dus kon ik het onmogelijk missen.
Wat misschien verloren gaat in de commotie van het opstarten van het landelijk onderwijssysteem, is dat veel ouders de afgelopen weken moesten goochelen en in bepaalde gevallen misschien zelfs toveren, om te voldoen aan de minimale voorwaarden zodat hun kinderen met een fijn gevoel naar school konden op 1 oktober. En het overgrote deel van degenen die het niet zomaar voorhanden hebben, kon het, ondanks grote financiële barrières en uitdagingen (weer) flikken.
Persoonlijke leningen, overuren maken – een doos en als je geluk hebt een paar dozen – “uit Nederland”, rekeningbonnen, een voorschot op het salaris, sieraden of misschien zelfs de auto belenen of, in het uiterste geval, dingen doen die je liever niet wil, maar toch doet omdat je kind en de school te belangrijk zijn om te falen. Hoe dan ook.
Politici mogen blij zijn dat Surinamers, door alle economische tegenwind, de afgelopen decennia, allerlei financiële kunststukje hebben leren bedenken om, zonder hulp van de staat, zaken minimaal voor elkaar te hebben bij de start van het schooljaar.
In het parlement goochelen politici zelf ook, maar dan anders. Mij was niet direct duidelijk wat de echte motivatie was, maar ze hebben in het parlement een kunstje uitgehaald dat mogelijk niet direct bij iedereen is opgevallen.
Chan moest toegelaten worden als lid, namens de VHP, natuurlijk, en Doorson namens de NDP. Er is vijf uren aan debat geproduceerd, getoverd eigenlijk, rond de veel te late toelating, die de schuld zou zijn van Chan. Hoe de mug een olifant werd.
Mogelijk moest Chan nog wennen aan het idee van aanmelden voor het werk in het gebouw van de Nationale Assemblee, en niet meer in het gebouw naast het pompgemaal, honderdvijftig meter noordelijker. Misschien vond hij dat hij daarom wat tijd in Nederland nodig had om tot rust te komen en zijn vervolgtraject te plannen.
En precies dat, het eerst op vakantie gaan was aanleiding voor de coalitie om extra, extra goed te kijken naar de regels. Het leek meer een stevig voorproefje voor de ex-pres van wat hem te wachten staat, in zijn nieuwste periode als volksvertegenwoordiger. Wer’ en skin, span Chan ede.
Zijn toelating zorgde er wel voor dat hij in persoon aanwezig was, toen President Taante in haar eerste jaarrede ooit liet doorschemeren dat zij en haar regering een financieel verschrikkelijk moeilijke situatie hebben overgenomen van de voorgangers, team-Chan dus. Voor het nieuwe begrotingsjaar is er een tekort van SRD 6.3 miljard, omgerekend is dat US-dollar 157.5 miljoen, ongeveer: absoluut geen kleingeld voor gewone wereldburgers als wij.
Dat betekent goochelen en misschien ook toveren voor tante Jenny en haar entourage. Ze lijkt niet terug te deinzen. Het schoolvoedingsprogramma dat moet garanderen dat alle scholieren zonder honger onderwijs kunnen volgen, gaat door. Want honger en onderwijs gaan niet samen. In het verlengde daarvan sprak tante Jenny ook over duurzame armoedebestrijding en grote dingen doen op het gebied van volksgezondheid. Een hoop, maar dan wel met beperkte middelen.
En zoals veel ouders dat deden, de afgelopen weken, gaat team-Taante moeten goochelen en waarschijnlijk zelfs een beetje moeten toveren om misschien de helft van die dingen gedaan te krijgen. Een van de belangrijkste goochelopdrachten: herschikking van de buitenlandse schulden, waaronder uitstel van aflossingen, tot na het moment dat de eerste oliedollars onze staatskas beginnen binnen te stromen. De toveropdracht: het overgrote deel van Suriname zover krijgen om niet ontevreden te raken onder de moeilijke omstandigheden. Niet niks.
De komende weken krijgt tante Jenny wel wat hulp als het gaat om verzachting van de aanhoudende, pijnlijke, irritante financiële druk, die veel burgers voelen. Natio speelt binnenkort wedstrijden drie en vier, in de reeks van zes in verband met de WK-kwalificatie. Goede timing, want dat zal voor een groot deel van de gemeenschap komen als een welkome afleiding.
Natio zorgt bovendien voor een gevoel van verbinding en trots, temeer daar onze nationale ploeg in de beste positie ooit is gekomen om een WK te halen. Het kan, echte echte. Vier punten uit de komende twee duels plaatsen Natio op de rand van historie. Iedereen moet alles geven, ook de fans. Individuele spelers die het kunnen, moeten hun voetbal-goochelkunsten gebruiken en onze keepers, waar nodig, desnoods toveren.
O ja, El Salvador heeft het geweten: de FIFA legt een straf op voor de racistische bejegening van spelers en staf van de nationale ploeg van Suriname, op 8 september, in San Salvador. 62.715 USD boete. In onze regio voelen bonden zulke bedragen wel. Maar het belangrijkste: Natio won, ondanks de aanvallen, in hun huis met 1-2. Racisme heeft niet gewerkt. Mooi, toch?
Milde straf volgens sommigen. Maar de bond van El Salvador heeft in een verklaring een schuldbewuste attitude getoond. Bij herhaling wordt de hamer van de FIFA wel een behoorlijk stuk zwaarder, heeft de globale voetbalbaas gewaarschuwd. In december ontvangen wij El Salvador en dan moeten ze de echte straf krijgen: een voetbalpakslaag. Niets zou beter werken om herhaling van het schandalige gedrag van hun fans te voorkomen. In elk geval bij Suriname durven ze het niet meer.
