Concacaf Gold 2025 Cup zal de boeken ingaan als het toernooi van de zelfsaboterende opstellingen en rare keuzes van coach Stanley Menzo. Zondag tegen de Dominicaanse Republiek, werd weer duidelijk dat Menzo, herhaaldelijk en op cruciale momenten, keuzes maakt die Natio kwetsbaar maken en zelfs ondermijnen. Het WK halen, met Menzo? Vergeet dat maar.
Brian Tevreden en het SVB zullen zich behoorlijk idioot voelen. Tenminste, ze zouden zich nu behoorlijk idioot moeten voelen.
Tevreden trekt zichzelf bijna uit elkaar, om steeds betere spelers uit de diaspora over te halen voor Suriname te kiezen. Hij moet daarbij ook stevig strijden tegen “onzichtbare krachten”, die er blijkbaar op uit zijn – daar kan Tevreden ook niet meer omheen – zijn werk en Natio te dwarsbomen.
En de SVB? Het bestuur doet alles mogelijk om het logistiek en financieel haalbaar te maken om alle dromen, die binnen bereik liggen, achterna te gaan. Dat vruchten van ieders arbeid worden dan ter beschikking gesteld van een coach, een baas, wiens rare keuzes, bedenkelijke beslissingen Natio onmiskenbaar en herhaaldelijk meer pijn dan goed hebben gedaan.
Van der Kust vs. Leliendal
Maar het is eigenlijk ook niet vreemd dat dingen zo lopen: Menzo, de coach, faalde vrijwel overal waar hij de leiding kreeg. Het was en is eigenlijk naïef en zelfs dom om te verwachten dat hij plotseling bij Natio wel een goede coach zou zijn.
Na twee wedstrijden, waarbij veel indruk werd gemaakt, maar waarin weliswaar (mede door zelfsaboterende keuzes van Menzo) werd verloren, was de verwachting dat Natio, tegen Dominicaanse Republiek, met een stabiele basisopstelling vol zou gaan voor een Gold Cup 2025 overwinning. Ook omdat het team tegen Mexico een hoog niveau aantikte.
Maar meer nog, deze ontmoeting was (omdat er niets meer te verliezen viel,) vooral een uitgelezen kans voor Suriname om een boodschap af te geven aan El Salvador, Guatemala en Panama – straks onze WK-kwalificatie tegenstanders – en voor de spelersgroep om zelfvertrouwen bij te tanken.
Maar uit de beginopstelling werd al duidelijk dat Menzo weer eens dingen totaal anders “zag”. Hij besliste dat Djevencio van der Kust in de basis mocht starten op de linksback positie, in plaats van (vaste keus) Ridgeciano Haps of (debutant) Yannick Leliendal.
Dat betekende dus ook dat Van der Kust de taak kreeg om Peter Federico, de gevaarlijkste aanvaller bij Dominicaanse Republiek, af te stoppen. Zowel Mexico als Costa Rica hadden veel problemen om Federico, uit de jeugd van Real Madrid in toom te houden.
Het is mede te danken aan de rode kaart bij de tegenstander – Dominicaanse republiek speelde tegen Suriname langer dan een uur met een speler minder – dat Gonzales geen gehakt maakte Van der Kust.
Dat van der Kust deel uitmaakte van de 2025 Gold Cup selectie, is op zich al een behoorlijke aanfluiting. Bij Sparta en het gedegradeerde Beerschot, de clubs waar hij het afgelopen seizoen speelde, zullen ze dubbel liggen van het lachen dat een speler als Van der Kust in de nationale selectie van Suriname zit.
Ten eerste, op basis van zijn recentste prestaties bij Natio, zou Van der Kust niet meer opgeroepen moeten worden. Hij is fysiek fragiel, heeft geen duelkracht en zal geen enkele aanvaller, die een beetje in zichzelf gelooft, kunnen afstoppen of intimideren.
Maar bovenal, Van der Kust is een angsthaas en een bron van nerveuze energie, die in de verdediging en opbouw van achteren, geen zegen maar een hoofdpijn is en die, met zijn bange uitstraling, goede tegenstanders mentaal in de kaart speelt.
In de tweede helft levert Menzo zelf het bewijs dat hij met zijn keuze voor Van de Kust in de basis, Natio weer eens in de wielen heeft gereden. Leliendal valt in en meteen is te zien dat er dan wel een moderne, bewegelijke, strijdbare en technisch en fysiek capabele linksback in het veld staat. Het verschil is overduidelijk.
Verdedigend: Leliendal voorkomt, kort nadat hij inviel, op de doellijn dat Dominicaanse Republiek kan scoren. Maar ook aanvallend brengt hij energie, lef en overtuiging. Dat is niet vreemd. Bij Volendam speelde Leliendal, op weg naar promotie naar de Eredivisie, bijna elke minuut van elke wedstrijd. Hij produceerde daarbij zeven assists en een doelpunt.
Van der Kust speelde bij Sparta en Beerschot vaak niet, gaf nul assists en scoorde nul doelpunten. Voetbal is presteren en selecteren, op basis van vorm en prestaties. Dus, geen enkele coach, die echt zijn team wil laten winnen, serieus is en zijn spelers en fans respecteert, kiest voor van der Kust boven Leliendal. Dat Menzo dat wel deed, zegt veel over hem en niets over Leliendal.
Onze tegenstanders en niet Natio hebben meer kans op succes, als Van der Kust opgesteld staat. Hij zat niet op basis van zijn kunnen in de selectie. Hij is geselecteerd waarschijnlijk omdat iemand (of meerdere personen) hem per se erbij wilden hebben, om wat voor reden dan ook.
Pherai
En dan is er Pherai, die kwestie, die op sociale media ook een eigen leven heeft gekregen. Voorheen waren er al vraagtekens, achter Menzo’s motieven om middenveld-aanjager, strijder en publiekslieveling, Pherai, in wedstrijden waar het kon en nodig was, niet op te stellen of geen of weinig speeltijd te gunnen. Zoals in de twee verloren Nations League wedstrijden, in november, tegen Canada.
En toen Pherai in maart, in het tweeluik tegen Martinique, vanwege een hersteltraject, elke keer een half uur kreeg, maakte de middenvelder in die beperkte speeltijd duidelijk een verschil. In de tweede ontmoeting scoorde hij ook nog de winnende treffer.
Pherai werd niet opgesteld, in de twee WK-kwalificatie duels, voor de start van de Gold Cup, om hem de kans te geven volledig te herstellen van een kleine blessure. En toen Pherai hersteld was? Hij speelde niet in het pijnlijke, door Menzo “geregisseerd” verlies tegen Costa Rica. Tegen Mexico kwam Pherai de laatste 20 minuten erin, maar kon zichzelf niet in de wedstrijd spelen.
De hoop van veel fans was dat Pherai – hij is nu eenmaal een publiekslieveling – wel zou starten, tegen Dominicaanse Republiek. Dat gebeurde dus niet. Hij kwam invallen in de tweede helft, samen met Leliendal. In de 24 minuten speeltijd, die hij kreeg, liet Pherai, die met HSV promoveerde naar de Duitse Bundesliga, weer eens zien waarom hij in de basisopstelling thuishoort.
Pherai’s aanwezigheid op het veld bracht meteen energie, beweging, snelheid, voetballend vermogen, kracht en aanvalsdreiging. Hij schoot twee keer op doel, waaronder een vlammend schot, dat direct ook het beste afstandsschot van Natio werd, van het hele toernooi.
Met Pherai in de ploeg is Natio altijd stukken beter, overtuigender, sneller en gevaarlijker. Hem niet maximaal inzetten betekent dat Natio’s kansen op succes beperkt worden.
Geldverspilling
Natio vertegenwoordigt de hoop van het Surinaamse volk dat al heel lang gekweld is, al decennia bijna constant onder economische druk leeft en zo weinig krijgt om blij van te worden. In de huidige opzet, met een mix van spelers uit de diaspora en lokale talenten, is er iets wat kans van slagen heeft en land en volk een positieve impuls kan geven.
Er worden ook klauwen vol geld uitgegeven en hemel en aarde bewogen, om de beste randvoorwaarden te creëren. Maar met een falende en zelfsaboterende bondscoach als Menzo, die het steeds presteert “per ongeluk” uitgerekend de voor ons ongunstige keuzes te maken, is het allemaal vergooid geld, vergooide moeite en ijdele hoop.
Ja, Menzo was ooit een voetballer/keeper, die op het hoogste niveau acteerde en zelfs het geluk had te werken met en onder terechte half-god Johan Cruyff. Maar Menzo, de coach is – om het heel netjes te zeggen – “gebleken niet te zijn van het niveau Natio nu nodig heeft”.
Op basis van zijn cv verdiende Menzo het absoluut niet om een project, van het niveau als het huidige Natio, te leiden. Omhoogvallen heet dat. Erger nog, nadat Menzo Natio in de steek liet in 2022, voor een andermaal mislukt avontuur in China, haalde de SVB hem toch weer binnen, alsof hij een coach is die ooit, ergens succes heeft gehad.
Menzo steekt ook weinig moeite in het spotten van lokale talenten voor de nationale ploeg. Bij rondvraag is er niemand die kan bevestigen dat ze hebben gemerkt of meegemaakt dat Menzo lokale, potentiële Natio-klanten serieus volgt, of hen tips geeft om beter te worden.
Neen, als alles in ogenschouw wordt genomen, wekt Menzo niet de indruk dat hij gepassioneerd bezig is het Surinaamse voetbal omhoog te helpen. Zijn beslissingen – we gaan het weer zo netjes mogelijk proberen te zeggen – ondermijnen onze kansen op succes. En te bedenken dat hij daar ook voor wordt betaald.
Sterker nog, na de pijnlijke en openlijke “zelfsabotage” tegen Costa Rica, die Menzo meteen begon nadat Natio op een 3-2 voorsprong kwam, hebben we nu ook het recht om luidop te twijfelen aan zijn motieven en intenties.
En dat mogen we, omdat we in Suriname het onderscheid kunnen maken tussen echt en nep, succesvol en falend, oprecht en fromu: we hebben Dean Gorré meegemaakt.
Het beste wat de SVB zou kunnen doen voor Natio, is Menzo per direct bedanken en Roberto Gödeken (geassisteerd door Ryan Koolwijk) aan te stellen. Daarmee zou Natio eindelijk weer een bondscoach hebben die, naast zijn ruime bevoegdheden, weet hoe een team omhoog te coachen en te laten winnen en dat hart en passie heeft voor het Surinaamse voetbal en voetballers. Belangrijk: we kunnen hem Natio toevertrouwen. Als de SVB het lef heeft om die stap te zetten, is een ander verhaal.
