Er werd de afgelopen week, zo leek het, extra aandacht besteed aan de meest recente aanvaring in de Nationale Assemblee, tussen volksvertegenwordigers van de VHP en de NDP. Althans veel media hebben er aandacht aan besteed en in verschillende opiniestukken hebben burgers de tijd genomen om er in eigen bewoordingen schande van te spreken. Gebeurde dat omdat het inderdaad zo buitengewoon ordinair was, of kwam die aandacht omdat Surinamers echt klaar zijn met die troep, die met hun belastinggeld wordt gefinancierd?
Maar er was meer dan alleen die aanvaring. Een greep: de leiding van de NPS haastte zich om uitspraken van hun niet zo lang geleden binnengehaalde, ongeleide projectiel Poetien (i) te corrigeren. Paul van de PL blufte dat zijn partij met twee vingers in de neus vier of vijf zetels gaat binnenhalen volgend jaar. Bravo’s woorden over zijn eigen integriteitsgehalte, volgens hem meer dan welke andere Surinaamse politicus nota bene, resoneerden nog na. Best verrassend was ook het nieuws dat PL en ABOP toch apart de verkiezingen ingaan.
Niemand zo verrast als ABOP-voorzitter Bravo, die rekende op samen optrekken met zijn ‘broer’ Paul. Waarschijnlijk heeft Paul, vanwege de veranderde kiesregeling, naar eigen inschatting niemand meer nodig. Dan is er bij hem dus geen noodzaak meer om loyaal te blijven aan zijn ‘broer’. Over de vos en zijn streken gesproken. En o ja, de PRO duwde hun eigen onberekenbare factor, Prakikitow, richting de uitgang omdat hij officieel verdachte is in een strafzaak. Prakikitow boos, ook omdat hij naar eigen schatting ruim 1 mijoen SRD in de partij had gestopt. En dat was ruim een week Surinaamse politiek. Indrukwekkend!
Wat het bij mij deed – ik hoop dat het ook het geval was bij anderen – was me aanzetten tot het bestuderen van het landschap met het oog op de plicht die ik als burger zou hebben om volgend jaar, op 25 mei een parlement te kiezen. Als vandaag 24 mei 2025 was, op wie en op welke partij zou ik ‘morgen’ mijn stem uitbrengen?
De VHP. Toegegeven, de partij die aan de macht is, kan bijna alleen maar verliezen. En in het geval van de VHP wordt waarschijnlijk voor veel kiezers de dealbreaker het onvermogen van Chan om de economische crisis – die is ongetwijfeld veroorzaakt en vóór de machtsoverdracht bewust verdiept door de NDP – onder de knie te krijgen. Maar met alle rommel die ogeruimd moest worden, verdient de VHP eerlijk gezegd een beetje het voordeel van de twijfel. Daarentegen, het blijft ze achtervolgen, het aanstellen van vrienden en familie, na zoveel beloften anders te handelen. En ook de hardnekkige verhalen over partijtoppers, als zouden die zichzelf als ‘etnisch superieur’ zien, scheppen geen vertrouwen.
Tweemaal zoveel stemmen als de ABOP in 2020 maar niet eens de helft van het aantal zetels
ABOP. Het is de partij van de respectabele parlementsvoorzitter en van de kalm en beheerst aandoende minister van natuurlijke hulpbronnen. Maar het is ook de partij van de vice presient, de partijvoorzitter, die niet eens van zichzelf schijnt te weten wat hij over een kwartier gaat zeggen of uithalen. Wat met hem aan het stuur honderd procent zeker is, is onzekerheid over wat straks en morgen volgt.
De NPS. Met de veranderde kiesregeling zijn hun kansen behoorlijk veranderd. Tweemaal zoveel stemmen als de ABOP in 2020 maar niet eens de helft van het aantal zetels. Dat gebeurt waarschijnlijk niet meer. Maar voor de rest straalt de NPS geen kracht en frisse, vernieuwende dynamiek uit. En juist daarvoor zijn jonge krachten aangetrokken en werd Apptijt aan de massameting-lineups toegevoegd. Maar gelet op de accute ‘hersteloperatie’ die voorzitter Gregory moest uitvoeren de afgelopen week, lijkt het alsof ze geen zegen maar koppijn binnenhaalden.
PL. Voorzitter Paul zei zo vaak dat betrouwbaarheid en loyaliteit een man definieren. Bijna net zo vaak liet hij ook zien dat hij waarschijnlijk zijn eigen woorden niet gelooft. Een raspoliticus dus. Bravo is misschien top-integer maar wel verschrikkelijk hardleers.
NDP. De partij direct verantwoordelijk voor het inluiden van alle periodes van armoede, economische neergang en bestuurlijke chaos, sinds onze onafhankelijkheid in 1975. En ook de partij direct verantwoordelijk voor het respectievelijk vernietigen en uithollen van twee nationale munten: de Surinaamse Gulden en de Surinaamse Dollar. Er valt gewoon niets meer kapot te maken. Of toch wel?
- BEP.
Wanneer ze tot het besef zijn gekomen dat ze meer waard zijn dan fututboi van de NDP spelen, kunnen ze een optie zijn. - DOE. Ik kan me niet zo goed meer herinneren wat ze DOEn
- SPA. Veel succes met het tot leven brengen van een lijk.
- HVB. Hoe heet die voorzitter ook weer? Mike … Mike … mmm… laat maar
- PRO. Personen die zo makkelijk hun beroepsethiek schenden en Surinamers verraden, moeten nooit in het bestuurlijk machtscentrum komen.
- DA 91. Dat waren eens goede tijden.
En de rest…ik ga even weer opzoeken hoe ze heten.
Na deze snelle scan van het landschap zijn mijn simpele conclusies (niet in een bepaalde volgorde): echt NIET, liever NIET, in elk geval NIET, voor een miljoen dollars NIET, ook al waren ze de enige absoluut NIET, god alsjeblieft niet, misschien maar ik denk het NIET, toen wel maar nu NIET… en uiteindelijk, jeetje… ik weet het echt NIET.
