Het nieuw schooljaar is aangebroken en er wordt geen woord gerept over het mogelijke extra voelbaar effect van het leerkrachtentekort op de basisscholen. Als leerkracht in Suriname vervul je ook een maatschappelijke rol. Dit vraagt extra competenties van deze beroepsgroep, vooral in een tijd waarbij ook leerkrachten het enorm zwaar hebben om het hoofd boven water te houden.
Tja …, je vraagt je soms af waarop de focus van de regeerders anno 2023 gericht is. Leerkrachten, verpleegsters, veiligheidswerkers en hoger kader trekken de afgelopen jaren in steeds grotere getallen weg, omdat overleven zelfs met een tweede baan niet meer mogelijk lijkt of is.
Als onze leiders zich er niet eens voor schamen voor het falend beleid van de afgelopen 5 jaar, welke erin heeft geresulteerd dat de kwaliteit van het onderwijs, de waarde van het alledaagse leven van de doorsnee burger en het veiligheidsgevoel drastisch zijn afgenomen, zullen zij zich ook niet storen aan het wegtrekken van grote delen van deze essentiële groepen. Althans, wij hoeven als samenleving geen duurzame oplossingen te verwachten vanuit onze OER-leiders. Vele burgers vragen zich af waarom tijdens de jaarrede geen aandacht is besteed aan voor de samenleving nijpende vraagstukken.
Intussen heeft de regering principeakkoorden bereikt met enkele cruciale bonden, waarbij verhoging van diverse toelages en een maandelijkse koopkrachtversterking van SRD 2500 is toegezegd. Voor de veiligheidsnormen gaat dat naar alle waarschijnlijkheid per direct in, terwijl de leerkrachten en overige ambtenaren zullen moeten wachten op december voor deze koopkrachtversterking. Aan de ene kant is het te begrijpen. De regering zal in grotere problemen komen te verkeren als zij wordt geconfronteerd met een veiligheidscrisis, naast een onderwijscrisis en gezondheidscrisis. Ik voorzie een zwaarder schooljaar tegemoet.
Zwaarder niet alleen voor de leerkrachten die met hun zwaar gedevalueerd salaris moeten overleven en desondanks motivatie moeten putten uit het leven dat met de dag minder perspectieven biedt op bloei en groei, maar voornamelijk voor de scholieren die voorzien moeten worden van voldoende gezonde voeding, schoolbenodigdheden, schoolvervoer, oppas en vertier. Als ouder besef ik dat ook de kinderen heel veel noodzakelijke behoeftes zullen moeten ontberen. De kinderen zullen helaas niet snappen dat het komt doordat de OER-leiders hun ouders marktconform laten betalen voor alles dat zij moeten consumeren, zonder hen marktconform te belonen. Echter zijn de prijzen van goederen de afgelopen weken niet omlaag gegaan ondanks de dalende trend van de wisselkoers.
Ik vraag mezelf af als onze OER-leiders wel snappen dat het onder de huidige omstandigheden niet langer lukt om te overleven. Deze precaire situatie zal ervoor zorgen dat steeds meer leerkrachten, ouders en anderen depressief raken, omdat zij niet langer gebukt kunnen gaan onder deze erbarmelijke situatie en zich dus geen raad meer weten. Wie zal er dan overblijven om onze jonge Surinamers richting te vormen en op te voeden? Ik ben ervan overtuigd dat de OER-leiders zich daarover niet bekommeren.
