Het ziet ernaar uit dat ex-president Desi Bouterse, die veroordeeld is tot 20 jaar gevangenisstraf, onvindbaar is voor de Surinaamse autoriteiten. Gisteravond grapte iemand in een gezelschap bij The Coffee Box dat Bouta visumvrij is afgereisd naar Nederland. Het is President Chan Santokhi eindelijk gelukt zijn belofte waar te maken om Surinamers visumvrij af te laten reizen naar Nederland. Bouta zou daarbij de eerste kaats hebben. Alhoewel de blijdschap bij sommigen de oevers zou overstijgen en weer andere slapeloze nachten zou bezorgen, is dat helaas de meest onmogelijke verwachting van 2024. Althans, allebei; dat Bouterse naar Nederland gaat en ook dat Surinamers visumvrij zullen reizen naar Europa.
De geruchtenmachine draait op volle toeren over waar Bouterse zich schuil houdt. Dan zit hij in het binnenland, dan is hij in Cuba of Venezuela. Dan zal het buitenland, Amerika of Nederland, hem opsporen en oppakken. Was het maar zo makkelijk gedaan als gezegd. Een ding staat vast, als u en ik bijvoorbeeld onze lieve ‘regeerder’ beledigen of hij zich met onze woorden bedreigd laat voelen, zullen we ons niet kunnen schuilhouden. MIA, OM, KPS of welke instantie dan ook ‘dienstbaar’ aan hem, zal ons vinden en opsluiten, al is het voor een paar dagen. Ons zal het nooit lukken om uit de handen van justitie te glippen. Wij zijn geen De Haan, Bissesur, Bordeau of Bouta. Wij zullen nooit in de gelegenheid gesteld worden om ‘laf’ te zijn zoals zij en Justitie te ontlopen. Met andere woorden; Justitie zal geen schuiltje en elle elle spelen met gewone burgers.
Dat er zaken goed mis zijn gegaan onder het militair regime, waarvan Bouterse de leider was, staat als een paal boven water. De decembermoorden zijn triest en vormen een zwarte bladzijde, waarvan de donkere wolken Suriname nog zullen blijven volgen. Het leed dat de slachtoffers en nabestaanden is aangedaan, zullen wij met z’n allen ooit een plek moeten geven. Echter, Suriname heeft niet alleen de plicht deze groep te bevredigen. Er zijn ook vele andere doden gevallen tijdens en na het militair regime. Er zijn ook andere gezinnen en families die tranen van bloed moesten vloeien. Denkt u maar aan de slachtoffers van onder andere de Binnenlandse Oorlog, de gruwelijkheden te Moiwana en Pokigron, de burgers wiens bezittingen (woningen, auto’s, geld, etc…) zijn afgepakt tijdens het militaire regime. Er zijn vele anderen die grandioos onrecht is aangedaan en nog steeds wordt aangedaan. Suriname zal ook daarmee en de boosdoeners daarvan moeten afrekenen. Hebben deze slachtoffers geen recht op een eerlijk proces of een rechtsstaat?
De noden van Suriname anno 2024 zijn groter dan Bouta en zijn niet alleen te wijten aan Bouta. Laten wij dat vasthouden als burgers van dit gezegende land. De noden van Suriname vinden hun oorsprong voornamelijk in het beleid dat de afgelopen vier decennia door opeenvolgende regeringen is gevoerd. Als het ons niet lukt om de focus te leggen op wat van cruciaal belang is om Suriname vooruit te brengen, zal men over ons heen blijven lopen. Dan zal men ons blijven misleiden. Het maakt nou niet uit of het de oranje, paarse, groene, gele of rode politiek is, wij moeten kiezen voor onszelf en de opbouw van onze natie. Wij moeten eens ophouden om die ‘oude politiek’ de ruimte te geven om schuiltje en elle elle te spelen met ons, met onze toekomst, met ons leven, onze economie, ons kapitaal, onze rechten, onze gronden, etc.… Onze politieke kleur kan en mag niet langer prioriteit genieten. Het Surinaamse belang geniet voorkeur. Iedereen die in de fout gaat hoort achter de tralies, want bij de kleine man is er geen tijd voor gezeur. Die wacht nooit in vrijheid op zijn vonnis, maar achter gesloten deur!
