De manier waarop Surinaamse sporthelden anno 2023 worden gewaardeerd, is zeer betreurenswaardig. Dat is voor enkele grote sporters momenteel een reden waarom zij overwegen niet meer voor Suriname uit te komen op internationale podia. Enkele maanden geleden heeft de internationale kickbokser Donegi Abena zijn misnoegen hierover reeds geuit. Een paar weken geleden werd bekend dat Surinames zwemtrots Renzo Tjon-A-Joe niet langer onder de Surinaamse vlag wenst uit te komen. De slechte waardering die sporters krijgen, is voornamelijk te wijten aan het feit dat het sportbeleid van de overheid veel te wensen overlaat; een beleid dat de afgelopen jaren steeds verder is verslechterd en anno 2023 het diepste punt heeft bereikt. Beleidsmakers hebben er geen besef van dat sporters de weinigen zijn die Suriname al decennia structureel positief op de kaart zetten. Het blijkt dat zij, die rond de verkiezingen propageren over een enorme visie te beschikken, geen benul van sportontwikkeling hebben, om maar niet te spreken over economische ontwikkeling. Het is zeker pijnlijk wanneer wij als samenleving de regeerders met de keiharde realiteit confronteren, maar wanneer het gaat om prestaties neerzetten, overtreffen sporters alle politici die dit land in de afgelopen drie decennia heeft voortgebracht. De prestaties komen ondanks de gebrekkige tot geen ondersteuning vanuit de overheid. Daarentegen maken regeerders – in plaats van ontwikkeling tot stand te brengen – gretig gebruik van die privileges c.q. financiële middelen om zichzelf, familie en vrienden te verrijken.
Een bekend gezegde luidt: wie het kruis heeft, zegent zich. Ik weet niet of u zich een discussie in het parlement in het jaar 2019 kunt heugen. Ex-vicepresident Ashwin Adhin stond op het punt te vertrekken naar de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties (AVVN). De reis- en verblijfkosten waren geraamd op 80.000 USD. Er is door de toenmalige oppositie toen heel wat tamtam gemaakt; dezelfde personen die nu de leiding geven aan de huidige regering. Men vond het bedrag extreem hoog. Recentelijk is president Chan met een delegatie afgereisd naar de Bahama’s voor deelname aan een Caricom-staatshoofdenconferentie. Deze missie was een compleet verzorgde trip voor de volledige 20+ man tellende delegatie. Van ticket, hotelkosten tot voeding en vertier. Niet te vergeten de compensatie van minimaal 150 USD, die elk delegatielid van de Staat per dag uitgekeerd krijgt voor de buitenlandse missie. Kunt u het zich nog voor de geest halen dat president Chan in november 2021 naar Dubai vertrok? Een missie, die het land ongeveer 1 miljoen USD heeft gekost. Ruim twee jaar later heeft dit Suriname 0,0 voordeel opgeleverd. Geen enkele nieuwe investeerder heeft zich gemeld. Ik wil u vandaag het volgende zeggen: ‘Rich people know exactly where to put their money to get more money’. Met andere woorden: Dubai Ports World, Iamgold, Newmont etc. hadden geen enkele expositie nodig om te weten dat zij zaken in Suriname kunnen doen.
Het punt dat ik eigenlijk wil maken is dat politici onze zuurverdiende middelen in zekere mate verbrassen in plaats van te investeren in zaken die ons enig voordeel kunnen opleveren. Er wordt liever geïnvesteerd in dure- en exclusieve trips, onder het mom van noodzakelijk missies. Dit terwijl onze Special Olympics die deze maand zeker 20 medailles in de wacht hebben kunnen slepen in Duitsland, diezelfde overheid moeten bedelen voor ondersteuning om het land op internationale podia te vertegenwoordigen. Ik schaam me diep dat we leiders hebben die niet doen wat ze moeten doen. Ik zou me nog dieper schamen als ik in die positie was van die leiders, die onze Special Olympics op zo’n vernederende wijze bejegenen. De organisatie heeft schulden moeten maken, zodat de atleten toch nog konden vertrekken. Heel triest, want u kan uw kawtere delegatie liever een keertje thuislaten en onze sporters die iets neerzetten, ondersteunen.
Nog ellendiger is het dat de vlucht waarop de Special Olympics zaten, op de terugweg naar Suriname, moest uitwijken naar Frans-Guyana. Reden: de huidige overheid blijkt na 3 jaar regeren nog steeds niet in staat de problemen binnen de luchtvaartsector aan te pakken. Hier moesten dus ook de vermoeide sporters onder lijden. Na hun land met alle trots en ondanks de obstakels daarvoor op de wereldkaart te hebben gezet, moesten zij vanwege wanbeleid enkele uren vertraging ondergaan. Is dat de manier waarop Surinamers die hart hebben voor land en volk behandeld worden?
