Met die woordspeling is buiten alle verwachting deze FB wallpost van mij door een flink aantal gebruikers gedeeld. Natuurlijk is dit gecreëerde spotprentje gemaakt om de lachspieren een beetje te triggeren, maar de waarheid is dat niet de moedermaatschappij IAMGOLD wordt verkocht.
Wat van de hand wordt gedaan zijn de 95% aandelen van de Rosebel goudmijn, die het Canadese bedrijf IAMGOLD jaren terug als ‘cadeau’ heeft gehad van Suriname. Ja, want vanaf 2004 houden wij slechts de kruimeltjes over van de totale opbrengsten. Zelfs met die kruimeltjes hebben wij als land totnutoe geen significante en duurzame zaken gerealiseerd en nóg minder het idee gehad om onze eigen staatsgoudbedrijf nieuw leven in te blazen.
Nee, wij hebben zoals gewoonlijk andere prioriteiten gesteld. Van een oud-minister hoorde ik via een praatprogramma dat de Canadezen reeds in 2018 hun koffers hadden ingepakt en op vertrek stonden. Nu is het een feit en in het eerste kwartaal van het komend jaar mogen wij de nieuwe aandeelhouders verwelkomen in het Hakka, Kantonees of in het Mandarijns. Of misschien een combinatie van alle drie of gewoon in het Engels. En zo gaat de wereldexpansie van The Republic of China verder.
Op elk continent worden zij de eigenaren/bezitters van strategische zaken zoals natuurlijke hulpbronnen, havens, bedrijven…noem maar op. Kan je hun kwalijk nemen op het hanteren deze slimme strategie? Nee, absoluut niet! Zij maken handig gebruik van het ‘junkie gedrag’ van landen zoals de onze en zorgen ervoor dat zij overal vriendschappen forceren. Onze eerste burger noemt ze zelfs partners. Partners?!?! Bij mij rijst meteen de vraag: sinds wanneer is fowru doti partner van welke (vrucht)boom dan ook? Ma goed….bij deze feliciteer ik de nieuwe bazen.
Echter, wil ik hun op het hart drukken om rekening te houden met de nieuwe omgeving waarin zij zullen opereren, rekening te houden met mens en milieu, want hierin scoren deze gasten niet zo goed.
Iemand zei op dezelfde Facebook dat het toch goed is dat de 95% wordt overgenomen door buitenlanders, aangezien een 100% Surinaamse onderneming toch niets zal betekenen voor het volk. De persoon zette zijn mening kracht bij door een waslijst van bedrijven neer te pennen, die nu óf in intensive care strugglen om in leven te blijven óf nu ter ziele zijn. Jammer zo, maar dat is de keiharde realiteit waarin wij voortgaan in ons mooi tropisch landje.
Op elk vlak hebben wij een overvloed aan deskundigheid en toch schijnt het maar niet te willen lukken. Aan lezingen, symposia, workshops, vergaderingen, radio- en TV talkshows, opbel programma’s en andere oeverloze praatmomenten is er geen gebrek, maar in het effectief uitvoeren en correct handelen maken wij flinke brokken. Die uitglijdpartijen worden veelal goedgepraat. Vooral wanneer het een ‘coalitiegenoot’ betreft, dan komen alle verdedigingsattributen tevoorschijn.
Deze week staat in het teken van de overwinning van het goede over het kwade. Het lichtjesfeest Divali is een van de belangrijkste momenten van degenen die het hindu geloof belijden. De president van de Republiek Suriname mocht zaterdag samen met zijn echtgenote de reeds aangestoken lont van de reusachtige dia overgieten met een speciale soort geprepareerde boter (ghee). Neeee, we gaan in deze tijd geen peperdure Marigold roomboter gebruiken. Dat niet! Heel vakkundig hielp de Eerste Mevrouw haar vader des Vaderlands de aangestoken vlam beter te maken om het licht groter te laten schijnen.
Ik hoop dat hij met dezelfde voortvarendheid en vakkundigheid zijn licht laat schijnen op de acute problemen waaronder het land gebukt gaat. Prioriteiten stellen, in sommige gevallen korte metten maken en waar nodig de knoop doorhakken is daarbij ernstig gewenst. Het opzetten van nog meer commissies en werkgroepen, zonder daarbij de onderzoeksresultaten te weten, wekt bij de bevolking irritatie op. Je vraagt je soms af waarom de verschillende ministeries en directoraten nog bestaan.
Voor nu ben ik absoluut niet onder de indruk van de richting die wij met het land opgaan. Ik heb na twee jaar niks aan loze beloften en noch minder aan verwijten en vingerwijzingen. Zodra men daadwerkelijk zal werken voor land en volk, zal je mij ook als eerst horen roepen: ‘ik ben helemaal verkocht (aan het beleid)’.
Surinamers, een fijne werkweek.
