Ingezonden: De uitverkoop van ons binnenland: Van milieurampen tot illegale invasies en politieke hypocrisie

Suriname bloedt ecologisch en maatschappelijk, terwijl de regering toekijkt, gedoogt en wegkijkt. De recente, schokkende vissterfte in de Saramaccarivier is geen op zichzelf staand incident. Het is het directe, voorspelbare gevolg van een overheid die de controle over ons binnenland volledig heeft verloren. Als volksvertegenwoordiger weiger ik nog langer genoegen te nemen met de ontwijkende antwoorden en het vingerwijzen vanuit de ministeries. Het roer moet nu om, vóórdat de schade onomkeerbaar is.

Kijk naar de crisis rondom de Saramaccarivier. Terwijl dorpsgemeenschappen zoals Pikin Poika al weken zonder schoon drinkwater en voedsel zitten, tast de samenleving door trage buitenlandse laboratoriumtests nog altijd in het duister over de exacte daders. Lokale gemeenschappen schreeuwen om hulp, bijgestaan door een luidruchtige roep van milieuorganisaties die onmiddellijke, harde actie eisen van de regering. Maar deze milieuramp staat niet op zichzelf; het is slechts het topje van de ijsberg van een veel groter structureel falen, waarbij de staatsveiligheid direct in het geding is.

Het binnenland wordt namelijk niet alleen ecologisch vernietigd, maar ook gegijzeld door een alarmerende toename van grensoverschrijdende criminaliteit. Gewapende bendes, illegale goudzoekers en drugsnetwerken opereren nagenoeg vogelvrij in onze districten. De roep om bescherming van de lokale bewoners is oorverdovend, maar de overheid slaagt er niet in het staatsgezag effectief te handhaven. Dit machtsvacuüm trekt criminelen aan en zet de soevereiniteit van Suriname onder zware druk.

Naast de gewapende groepen kampt ons binnenland met een onbeheersbare invasie van ontelbare illegalen die diep in ons oerwoud opereren. Zonder enige vorm van vergunning, visum of fiscale registratie onttrekken zij goud aan onze bodem en laten een spoor van totale vernietiging achter. De schade die deze illegale krachten aanrichten is astronomisch: complete ecosystemen worden omgeploegd, bosreservaten onverhoeds binnengedrongen (zoals recentelijk het Brinckheuvel Natuurreservaat), en vitale waterwegen onherstelbaar vergiftigd. De overheid erkent bij monde van het staatshoofd en het ministerie van Natuurlijke Hulpbronnen (NH) weliswaar dat deze illegalen uit binnen- en buitenland de sector overspoelen, maar effectieve uitsluiting en uitzetting blijven uit. Er wordt gesproken over ordening, maar de realiteit toont een staat die machteloos toekijkt hoe buitenlanders haar natuurlijke rijkdommen plunderen en vernielen.

De institutionele hypocrisie bereikt haar hoogtepunt bij de aanpak van de skalians en deze illegale mijnbouw. Aan de Marowijnerivier treedt men hard op – vaak onder druk van de Fransen – maar op het Brokopondostuwmeer en in ons diepe binnenland worden deze varende ecologische giffabrieken via een zogeheten ‘gecontroleerd gedoogbeleid’ gewoon toegestaan. Met welke wet in de hand legaliseert de minister van NH deze vernietiging? Ondertussen stroomt het zwaar giftige kwik bij tonnen het land binnen, dwars langs de douane, waardoor hele generaties in het binnenland chronisch worden vergiftigd. We ondertekenen het internationale Minamata-verdrag alleen maar voor de schijn (voor het oog van de buitenwereld; show), maar in de praktijk laten we onze eigen burgers in de steek.

Het meest stuitende element in dit hele dossier is echter de dubbele moraal binnen De Nationale Assemblée zelf. Het is opvallend hoe sommige parlementariërs moord en brand schreeuwen bij de ene milieucrisis, maar muisstil blijven of selectief wegkijken wanneer kapitaalkrachtige belangen in andere districten of sectoren worden geraakt. Dit meten met twee maten ondermijnt de geloofwaardigheid van het parlement volledig. Als we de regering effectief ter verantwoording willen roepen, mogen we geen politieke vriendenpolitiek bedrijven over de rug van ons milieu en onze nationale veiligheid.

Waarom blijft de regering de Nationale Milieu Autoriteit (NMA) gijzelen door de uitvoeringsbesluiten van de Milieu-raamwet niet te slaan, waardoor deze instantie feitelijk tandeloos blijft? Waarom worden de kapitaalkrachtige financiers achter de skalians en illegale goudlijnen nooit strafrechtelijk vervolgd en financieel kaalgeplukt voor de aangerichte milieuschade?

Ons binnenland is geen wingewest voor illegale goudzoekers, geen vrijplaats voor grensoverschrijdende criminele bendes en geen vuilnisbelt voor chemisch afval. Als parlementariër zal ik de regering – en mijn collega-parlementariërs – blijven confronteren met deze harde realiteit. De ministers kunnen zich niet langer verschuilen achter commissies en procedures. Het Surinaams volk eist nu transparantie, veiligheid, handhaving en directe bescherming van onze soevereiniteit en gezondheid!

Irshaad Fatehmahomed
Lid van De Nationale Assemblée van Suriname