Ik schrok me een ramp ergens de afgelopen week, toen ik weer eens een rondje zapte langs de ondertussen ontelbare lokale televisiekanalen. Op een van de kanalen werd er, op het moment dat ik daar even stopte, stilgestaan bij een persmoment van Pertjajah Luhur. Op een gegeven moment kwam er een close-up van de onbetwiste PL-leider, Pencak Paul. Waw, wat zag hij er moe uit …en oud. En het lag vooral in zijn ogen. Alsof hij er eigenlijk genoeg van heeft.
Het schijnbaar eeuwige vuur en de levenslust in zijn blikken lijkt op. Is er echt niemand in zijn omgeving die durft dit te benoemen om PP over te halen om – liever laat dan nooit zijn belofte van 2018 in te lossen om in 2020 met politiek pensioen te gaan? In elk geval werkte het beeld precies zo confronterend als bij het zien van Joe Biden, tijdens zijn desastreuze eerste een laatste 2024 verkiezingsdebat met Donald ‘Lucky Luke’ Trump. Ik zapte verder. Biden stapte uit de verkiezingsrace, wijselijk.
Tijdens het doorschakelen zag ik op een ander kanaal – nogmaals vraag me niet welke – een foto van een andere hele bekende: Jenny Simons. Er werd stilgestaan bij de wisseling van de wacht, voor wat betreft het beheer van de voorzittershamer bij de NDP. Jenny zou na een serieuze, interne verkiezingsstrijd, Ramon Abrahams, overtuigend hebben verslagen en is voor komende jaren de leider van de paarse partij. Ik probeerde, zoals ik dat meestal doe, eerst vanuit mijn eigen gevoel na te gaan wat voor effect deze verandering zou kunnen hebben op kiezers.
Gelukkig, ze hebben eindelijk door dat Desi absoluut geen onmisbare, bovennatuurlijke macht is.
Wat voelde ik bij het horen van dit nieuws? Niets eigenlijk. Het maakte geen indruk op me. Toegegeven, ik was blij voor alle landgenoten onder de paarse paraplu, dat ze het lef hebben gevonden om door te gaan, na het ‘onaangekondigde vertrek’ van Dappere Desi. Gelukkig, ze hebben eindelijk door dat Desi absoluut geen onmisbare, bovennatuurlijke macht is. Na hem bleef elke dag de zon vanuit Frans-Guyana opkomen, pom en roti smaken net zo lekker als voorheen en er heeft bijvoorbeeld ook geen onverklaarbare, massale babysterfte plaatsgevonden. Ook na Desi telt elke dag 24 uren. Maar voor de rest kan ik me niet voorstellen dat met Jenny als chauffeur de route en rijstijl van de NDP veel zullen veranderen.
In het paarse kamp lijken ze erop te hopen dat Jenny nog door een groot deel van de Surinaamse kiezers wordt gezien als dya dya uma. Het werkte voorheen altijd zo goed voor de NDP, (misleidende) symboolpolitiek. Waarom zouden ze nu ermee stoppen? Het idee dat zij Ramon, jarenlang de onbetwiste tweede leider na Desi, overtuigend kon verslaan moet mogelijk het sterke vrouw beeld onderstrepen. En dat ze hem daarna ook niet benoemde tot haar eerste, tweede of derde vervanger, moet mogelijk naar kiezers toe communiceren dat er nu echt iets gaat veranderen. Maar ik zie dat niet zo gauw gebeuren. Ten eerste draagt Jenny, net als Desi, Ramon, Ashwin en Melvin, net zoveel verantwoordelijkheid voor de economische en maatschappelijke vernietiging, die tussen 2010 en 2020 is aangericht. Ze stond erbij, keek ernaar en deed en zei niets.
Jenny faciliteerde als baas van het parlement vrijwel alle desastreuze initiatieven en verzuimde als eerste volksvertegenwoordiger het volk te beschermen. Dat leidt tot een tweede conclusie. Dat Jenny een dya dya Sranan uma is, is niets meer dan een mythe. Toen al die NDP mannen foute dingen deden en onomkeerbare destructie veroorzaakten, hield ze, afgericht en gedisciplineerd als ze is, haar veronderstelde dya dya uma mond. En nadat ze bij de verkiezingen van 2020 namens duizenden kiezers weer het parlement in werd gestuurd, bedankte ze.
Neen, Jenny is geen schoolvoorbeeld van een sterke, onafhankelijke, integere vrouw. En toch zou ik haar, tegen beter weten in misschien, een kleine kans willen geven. Maar dan wel op voorwaarde dat ze een paar vragen beantwoordt. Ze moet verklaren hoe het komt dat elke NDP-regering, GEEN ENKELE uitgezonderd, is aangetreden in een periode van economische stabiliteit, monetaire voorspelbaarheid en bestuurlijke rust maar dat elke NDP-regering, GEEN ENKELE uitgezonderd, een geruïneerde economie, monetaire chaos en bestuurlijke wanorde heeft overgedragen? Zij moet rijmen hoe het mogelijk was dat tussen 2010 en 2020, ondanks waarschuwingen, ondanks de harde lessen van de vorige keren, uitgerekend en precies weer de dingen zijn gedaan die ons vernietigden.
Nu steekt de NDP, zoals het altijd heeft gedaan, weer verschrikkelijk veel energie gestoken in anderen de schuld geven. Maar Jenny is een wetenschapper en meetbaar bewijs zegt dat de NDP, beginnende met zeven jaren militair regime, algehele economische malaise veroorzaakte en elke keer, nadat Surinamers de offers hadden gebracht voor herstel, kwam de NDP terug om ons massaal weer het moeras van armoede in te drukken.
De NDP degradeerde Surinamers tot de eeuwige bedelaars van familie, vrienden, donateurs en barmhartigen in uitgerekend Nederland, alsof dat het doel was. Jenny moet dit alles rijmen met wat zij en de NDP beweren voor te staan. Als ik moet gokken, ga ik ervan uit dat ze niet moedig genoeg is om deze vragen te beantwoorden. Want uit alles wat ze deed en vooral NIET heeft gedaan, rest geen enkele andere conclusie dan dat Jenny de ruggengraat heeft van een octopus: geen dus.
