“Laten wij onze power als KOB’ers tonen.” De woorden van Bernice Barron, voorzitter van de Katholieke Onderwijzers Bond zaterdag tijdens een ledenvergadering. De onderwijzers aangesloten bij de vakorganisatie zijn vanaf maandag in actie. Ze blijven thuis en wachten op een oplossing vanuit regeringszijde . De bond eist koopkrachtversterking en kijkt wat de verdere ontwikkelingen zijn met betrekking tot het voldoen aan de eisen.
Enkele leerkrachten hebben de gelegenheid genomen om hun misnoegen te uiten. Het gaat om mensen uit verschillende districten. Clyde Veldbloem van Redi Doti geeft aan dat de situatie in het land zodanig ondragelijk is geworden dat leerkrachten meer uitgeven dan zij verdienen. Hij stelt dat nieuwe schoenen kopen zelf een probleem is. De leerkracht heeft zijn collega’s opgeroepen om niet langer te accepteren dat er geen rekening wordt gehouden met het leed van de werkende klasse. De ambtenaren hebben volgens hem te doen met een situatie waarbij zij dagelijks opstaan met gemengde gevoelens om op het werk te verschijnen.
Barron merkt op dat met de opkomst en de misnoegen die vandaag geuit zijn het bestuur duidelijk gemaakt is dat de leden het echt moeilijk hebben. “Jullie hebben ons laten zien, want vaak genoeg zeggen mensen dat jullie thuis willen blijven omdat jullie niet werken.” De voorzitter stelt verder dat de leerkrachten echt een duidelijk signaal hebben gegeven, omdat zij vandaag, de dag waarop zij hun privé aangelegenheden in orde maken, hebben opgeofferd.
De bondsvoorzitter zegt dat zij aandachtig heeft zitten luisteren naar alle leden. Zelfs de punten die zijn aangehaald over het indienen van bereidverklaringen voor percelen is op de lange baan. Er is gevraagd dat de organisatie zelf opzoek gaat naar een lap grond en een landmeter in de hand neemt. “Deze zelfde president heeft gezegd dat elke Surinamer recht heeft op een stuk grond. Hij heeft niet gezegd dat wij zelf op zoek moeten gaan naar een stukje grond en dan moet komen bedelen.”
Andere beroepsgroepen hebben wel gebundeld en zijn op zoek gegaan. Als voorbeeld neemt zij verpleegkundigen. Leerkrachten kunnen dat niet, omdat zij zoveel mogelijk verspreid moeten leven. De mensen worden vaak genoeg gemuteerd, onderstreept zij en de mensen worden niet extra daarvoor betaald. ”Omdat je wil werken doe je het, maar we kunnen niet onder deze omstandigheden doorgaan.” Barron zegt dat de leerkrachten vorig week hebben ontvangen en grote groepen nu al blut zijn vanwege de hoge prijzen van levensonderhoud.
