De deelname van Jorryn Simson en Wilfred Visser aan ‘the Kärcher Duo Extreme Mountainbike race’ op zondag 19 november in Curaçao, is niet naar wens gegaan. “Wilfred kreeg een lekke band na 8 km. Het was niet meer te fiksen. Ik heb de race wel afgemaakt”, aldus Simson.
“Het was teleurstellend, want we hadden echt gehoopt om een goede beurt te maken tijdens deze race.” De jonge wielrijder gelooft, dat naderhand bekeken, een plek in de top 5 of zelfs de top 3 wel mogelijk was ondanks professionals meededen.
“De race was inderdaad een teleurstelling door de vroege (en niet te repareren) lekke band. Wij hebben ons daardoor niet kunnen meten met de andere teams. Niets aan te doen: soms zit het mee, soms zit het tegen”, aldus Visser desgevraagd.
Een volgende participatie van dit duo lijkt onzeker. “Ik vrees dat er voor mij niet snel een volgende deelname zal zijn, omdat het vanuit mijn nieuwe woonplaats in Canada wel erg ver weg is. Ik denk wel dat Jorryn in de toekomst nog leuke dingen kan doen met een andere Surinaamse topper.” Visser wil zich in de toekomst richten op langere wegraces “de zogenaamde Gran Fondo’s in de Canadese bergen en een triatlon hier en daar.”
Enthousiaste verwachting, maar uitdagend
De wielrenmaatjes vertrokken vol enthousiasme naar het eiland. Simson zei in een eerder gesprek met Keynews: “het is altijd een leuke challenge om iets buiten je comfortzone te doen.” De wielrenners staan namelijk niet bekend als mountainbike specialisten. Simson vond de organisatie van het event top. De enige uitdaging was het circuit.
“Het is een prachtig parcours voor Mountainbike met uitdagende technische stukken afgewisseld en zware minder technische gebieden. Iedereen had het zwaar, van de beginnelingen tot de beste profs”, beschrijft Visser het traject.
“Wij moesten fietsen door water, rotsen, kleine steentjes, modder, bergen op en hadden te maken met steile afdalingen en scherpe bochten”, aldus Simson over de moeilijkheidsgraad van het evenement. Naar zijn zeggen was het heel technisch “en dat ben ik hier in Suriname niet gewend. Je kunt daarop ook niet echt trainen.” Hij werkte zijn voorbereiding in aanloop naar het toernooi af achter Zanderij, “maar daar heb je echter alleen mul zand en soms waterplassen. Deze omgeving is ook technisch, maar niet hetzelfde als in Curaçao.”
Bij deze competitie is het de bedoeling dat beide renners (van elk duo) de ontmoeting moeten afmaken. De tijd van de laatste persoon geldt als de officiële finishtijd. Het koppel met de snelste tijd wint de ontmoeting. “Als 1 uitvalt en de race niet kan afmaken, heb je dan een Did Not Finish (DNF) achter je naam”, legt Simson uit. Het laatste is ook wat er met hen gebeurde. Simson en Visser schreven zich in onder de naam Team Suriname.
Pech
Vol zelfvertrouwen begonnen Simson en Visser het avontuur. De race was nauwelijks gaande toen na ruim 8 km het Team pech kreeg. Naar verluidt kreeg Visser op een helling een lekke band. Het duo was echter goed voorbereid. Volgens Simson hadden de banden voldoende grip en sealant erin.
Laatstgenoemde stof zorgt ervoor dat in geval er een gat mocht ontstaan dat het vanzelf dicht gaat. Indien het gat groter mocht blijken te zijn hadden ze plug-ins (bandendichtmiddelen) bij zich om het probleem te verhelpen. Met de speciale CO₂ cannisters zou er in 1 keer lucht in de band gepompt worden.
Volgens Simson ging het om tubeless banden. “In principe mogen zulke banden niet lek gaan.” Het duo had geen idee hoe het probleem kwam gezien bovengenoemde voorbereidingen. “Wij zagen nergens een gat of dat de band gescheurd was of hoe er lucht eruit ging. Wij hebben geprobeerd.”
Zelfs vermoedt Simson dat de band van Visser lek raakte, “omdat het een lage luchtdruk had. Ik had de banden van de tegenstanders na de race gevoeld en die waren iets harder gepompt, maar het is gewoon een vermoeden en weet niet als het alleen daardoor komt.”
Ondanks tegenslag avontuur afmaken
Op een gegeven moment was Team Suriname ruim 2 minuten bezig om het probleem te verhelpen. Simson wist toen dat het moeilijker zou worden om de kopgroep te pakken. “Daarna hebben we besloten dat ik de race toch kon afmaken, want we zijn toch eenmaal hier en mijn fiets was goed. Ik heb de race dus gewoon in mijn eentje afgerond.”
Na een poosje met de band van Visser bezig te zijn geweest waren alle deelnemers, waaronder ook de groep, die 10 minuten later startte, hen gepasseerd. Laatstgenoemde participanten legden een kortere route van 50 km af. “Dus de kopgroep terugpakken in mijn eentje zou niet meer mogelijk zijn, maar desondanks heb ik wel wat mensen kunnen inhalen en heb gewoon mijn eigen race gereden.”
Simson zorgde ervoor dat hij veilig over de finish kwam. “Ik wist dat het een heel technisch parcours was, want in het begin waren ook al veel mensen gevallen.” De Surinaamse wielrijder vond het beginstuk echter niet zo technisch. “Er was een berg, waarbij je voorzichtig moest zijn met remmen, scherpe bochten moest maken en voor cactussen moest oppassen. Ik heb bij dit gedeelte gereden voor mijn veiligheid en geen kansen meer genomen, want er was ook niets meer uit die race te halen.”
Simson erkent dat hij technischer zal moeten worden in het mountainbiken. Het is niet de bedoeling dat ik een mountainbiker ga worden, maar als ik aan zulke races meedoe, moet ik wel meer aan mijn technische skills gaan werken.” De jonge wielrijder denkt verder dat speciale mountainbike apparatuur ook zal moeten worden aangeschaft.
