In korte tijd zijn zeker drie mensen opgepakt op basis van artikel 152 van het Wetboek van Strafrecht. Begin van de maand is Chanderdew R. in Nickerie aangehouden, omdat hij president Chandrikpersad Santhokhi zou hebben beledigd. Hiervoor was het Sibrano Pique, die om dezelfde reden zou zijn opgepakt. De wet houdt in dat men de president niet mag beledigen. Men riskeert een gevangenisstraf van vijf jaar. De laatste in de reeks is Raoul Abdoelrahman, een bekende NDP’er die donderdag 17 maart is opgepakt door de politie. Abdoelrahman had vaak kritiek op het huidige beleid van de regering en zou naar zeggen van de politie de president hebben beledigd.
Volgens Mario Castillion is het handig om eerst te definiëren wat precies als een belediging wordt ervaren. “Wat de een als een belediging ziet, hoeft voor de ander niet zo te zijn”, zegt Castillion die vaak op komische wijze kritiek levert op de regering. “Ik heb ongeacht welk beleid dan ook altijd kritiek geleverd, maar ik denk niet dat die wet nog thuishoort in Suriname”, stelt Castillion. Zijn podia voor kritiek uiten is vooral Facebook. “Het is hoe ik me uit. Velen weten dat het niet serieus bedoeld is, maar anderen begrijpen het niet. Dan word je gerapporteerd en ga je naar de ‘Facebook- gevangenis’, legt Castillion uit. Hij is het er wel mee eens dat als er dreigende taal wordt gebezigd, zoals het fysiek aanvallen van iemand, het wel serieus moet worden genomen. “Maar gewoon je mening geven of misschien schelden op iemand, dan moeten we dan veel meer mensen oppakken”, zegt Castillion.
Activist Curtis Hofwijks geeft duidelijk aan dat de muilkorfwet, in de prullenmand hoort. In 2017 werd Hofwijks ook opgepakt op basis van deze wet, tijdens een regeringsprotest tegen Desi Bouterse in zijn tweede regeertermijn. “Men moet zich er wel van bewust zijn wat het verschil is tussen beledigen en bedreigen. Aan beledigen zou ik niet zo zwaar tillen, want mensen beledigen elkaar elke dag”, zegt Hofwijks die het als rommel ziet dat er een wet is die aangeeft dat we het staatshoofd niet mogen beledigen. “Iedereen kan zich beledigd voelen, maar als ik de waarheid spreek kan je je ook beledigd voelen. Wil dat zeggen dat ik niet meer mag praten? Als Staatshoofd moet je weten dat niet iedereen van je zal houden”, stelt Hofwijks die duidelijk aangeeft dat de grens in de wet getrokken moet worden tot bedreigen.
Het uiten van frustraties zijn volgens Hofwijks niet verkeerd, maar als het uitmondt in dreigen dan moet dat wel worden aangepakt. “Maar als je geen kritiek wilt hebben van mensen moet je het land gewoon goed besturen.” De wet moet zonder meer aangepast worden volgens Hofwijks vooral, omdat de basis van de wet uit koloniale tijden dateert. “Deze zelfde wet hebben ze gebruikt tegen Anton de Kom, Louise Doedel en Wim Bosch Verschuur. Deze zelfde wetten werden door de Nationale Democratische Partij uit de kast gehaald. Deze regering haalt ze dus weer uit de kast. Ik zie geen verschil. De leiders zijn vervangen, maar de richting is hetzelfde”, zegt Hofwijks.
Voor activist Stefano, alias Pakitow, Biervliet, hoort zo een wet niet thuis in een democratisch land. “In een democratisch land ben je vrij je mening te uiten. Dat betekent, ook je mening uiten over de president. Als dat niet kan dan kunnen we alles veranderen”, zegt Biervliet die van mening is dat democratie onder andere gaat over je mening geven op je eigen manier. “Wij als mensen horen dat te respecteren. We weten allemaal waarom de mensen gefrustreerd zijn. Er is heel veel beloofd, maar heel weinig gedaan voor de mensen.” Des te meer reden voor Biervliet om je te mogen uiten. Waar hij wel voorstander van is, dat als er uitingen van geweld en bedreiging worden gedaan, dit aangepakt wordt. Het is weer tijd voor Biervliet om de strijdbijl op te pakken. “Ik ben bezig geweest met mijn eigen ondernemingen, deze heb ik even aan de kant gezet. Maar het komt nog, want zo kunnen we niet doorgaan”, zegt Biervliet.
