Spotlight op icoon: Willy Vinkwolk-Leeflang, oprichtster COVAB

Haar dochter en enige kind, Chequita, reisde speciaal voor deze hulde met haar gezin naar Suriname af.
De icoon Willy Carmen Leeflang, gehuwd Vinkwolk, werd op 7 april 1940 geboren als de jongste uit een gezin van dertien kinderen. Ze begon haar loopbaan als verpleegkundige in 1965 in het Centraal Hospitaal, later het Academisch Ziekenhuis Paramaribo. In 1967 vertrok ze naar Nederland voor een studie en keerde in 1973 terug als docente Verpleegkunde met de aantekening ‘Leiderschap primair aanwezig.’

Van de toenmalige AZP-directeur O.S. Bergen kreeg ze alle ruimte om haar nieuwe ideeën over verpleegkunde in praktijk te brengen. Ze werd aangesteld als Hoofd van de afdeling Opleidingen, ging zich oriënteren in het buitenland en legde belangrijke contacten in de Caraïbische regio. Haar visie en missie waren erop gericht van verpleegkundigen een professioneel erkende beroepsgroep te maken. In 1982 richtte ze dan ook de Centrale Opleiding voor Verpleegkundigen en Beoefenaren van Aanverwante Beroepen, COVAB, op en was er vanaf dat moment tot aan haar pensioen in 2000 directeur.

Na haar pensioen bleef ze actief als stafmedewerker en adviseur van sociale instellingen, zoals het Instituut Suriname NGO Strengthening (SNIS), een programma voor armoedebestrijding; en van 2005 tot 2019 bij de Vereniging van Particuliere Instellingen (VPSI), die zich inzet voor bejaardentehuizen en opvang van mensen met een beperking. In die rol nam ze ook altijd de nodige initiatieven voor het opknappen van zorginstellingen die dan met plaquette en al feestelijk werden heropend. In 2010 werd ze benoemd tot Grootofficier in de Ereorde van de Palm.

De jaren ‘70 waren roerige tijden in Suriname met veel stakingen en vakbondsacties. Willy Vinkwolk-Leeflang was toen voorzitter van de vakbond voor verpleegkundigen ‘Fedzipolko,’ en moest opkomen voor de belangen van de leden en tegelijkertijd de zorg voor de patiënten in het ziekenhuis garanderen. In de hoedanigheid van voorzitter van de Vereniging van Verpleegkundigen van Suriname, VVS, van 1991 tot 1998, zorgde ze ervoor dat deze beroepsgroep een betere maatschappelijke positie en waardering kreeg, en dat Suriname lid werd van de ‘Caribbean Nurses Organization,’ CNO. Hiermee was internationale samenwerking verzekerd. In 2000 kreeg ze van deze organisatie de ‘Honorary Award.’

De moeder

Dit zijn slechts enkele aspecten, ‘een tipje’ uit de zeer rijke loopbaan van Willy Vinkwolk-Leeflang, vertelt haar enige kind, dochter Chequita. Er is zoveel dat de familie dat wil omzetten in boekvorm: haar projecten, werken, boekwerken, carrière en alles wat ze nog meer gedaan heeft. “Ik vind het belangrijk dat ze na haar dood vereerd en herdacht wordt, wat heel belangrijk is voor jongeren, want die hebben mensen nodig om naar op te kijken. De COVAB was haar baby, ze vond het echt belangrijk dat mensen eer hadden in hun beroep en dat er een opleidingsinstituut werd opgezet op niveau dat internationaal erkend werd.”

Chequita kan zich haar herinneren als hardwerkende moeder, en werd overal mee naartoe genomen, vandaar dat ze al haar pupillen en medewerkers uit die tijd kent. Precies zo gedreven als ze was, zo hoog lag de lat ook thuis: een universitaire opleiding was het minimale qua opleiding. Ze was ook streng met vrienden en uitgaan, maar had een hart van goud. “Alles waar ze toen een zaadje voor heeft geplant heb ik nu, naarmate ik ouder word, baat bij. Ze was erg van het communiceren, dus van jongs af aan moest ik van haar voor de spiegel staan en oefenen hoe te praten in het openbaar,” aldus Chequita Vinkwolk.

De guru

Ninon van Eer is één van de pupillen die later ook collega werd van haar ‘guru’ Willy Vinkwolk-Leeflang. Met Herman Jintie vormden ze met zijn drieën de werkgroep Nieuw Levens VVS, die in 1997 de grote workshop ‘Herwaardering Verpleegsector’ organiseerde en ervoor zorgde dat in Suriname op 12 mei de Dag der Verpleging werd gevierd. Zij bevestigde dat de lat hoog lag, omdat ze wilde dat haar leerlingen uitblonken, door het onderste uit de kan te halen tijdens hun opleiding tot verpleegkundige.

Van Eer herinnert zich haar als voorbeeld en motor van alles wat zij vandaag is. Ze startte als verpleegkundige, deed de docenten- en de managementopleiding en behaalde een Master in Public Health. Ze wilde een bepaalde attitude zien bij haar studenten, dat die het beroep zo hoog mogelijk hielden en zich daarbinnen ontwikkelden, ze gaf hen dat met de paplepel mee. Ze wilde geen ‘bobo’s,’ dus stoomde ze je klaar voor elke rol die je moest vervullen.

Binnen het COVAB was ze een goed voorbeeld en moederfiguur voor allen, administratief, keukenpersoneel en anderen. Ze zou hebben gehuild bij de eer een icoon te zijn opgenomen in de NAKS Iconen Kalender 2025. Maar dat heeft ze méér dan verdiend. “Ik denk aan haar terug als een vrouw die de verpleging op een voetstuk heeft geplaatst, en daar moeten we echt naar terug. Je kiest dit met je hart, je mag cognitief nog zo goed zijn, pienter zijn, maar de juiste attitude heb je nodig om dit beroep naar behoren uit te voeren,” aldus Ninon van Eer over de pittige, liefdevolle, stuwende kracht die Willy Vinkwolk-Leeflang was.
Op 12 december zou ze 84 jaar oud geworden zijn.