Terwijl een initiatiefgroep afgelopen week een inzamelingsactie is gestart om de Surinaamse Syphanny te redden uit haar woningnood, is het Surinaamse staatshoofd intensief bezig maatschappijbreed met organisaties uit te zoeken hoe Suriname te halen uit de nood. Heel prachtig is het initiatief om de inzamelingsactie te starten.
Ook petje af voor de andere goedhartige wereldburgers, om ondanks de ondankbare uitlatingen van de moeder van het jong Surinaamse meisje, het sociaal project te blijven ondersteunen. Jullie zijn goud waard, om ondanks de moeilijke tijden uw handen uit de mouwen te steken voor uw medemens. Sommigen van ons hebben zelf niet eens een eigen huis en hebben elke maand moeite om de eindjes aan elkaar te knopen. We komen niet uit, maar omdat we het leed in Syphanny’s ogen niet aankunnen zien, steunen wij haar voor een beter morgen.
Syphanny’s huis is niet het enige in Suriname dat op instorten staat. Vele huishoudens staan samen met de Surinaamse economie ook op de rand van het instorten. Als Surinamer kan je dan onmogelijk zo ondankbaar doen tegenover zij die het op zich nemen om jou, je gezin of het gehele volk uit de put te helpen. Mede vanwege de ontevredenheid en ondankbaarheid die Surinamers hebben getoond op 17 februari 2023, door zaken in de binnenstad te plunderen en vernielen, is de president nu hard bezig met voorgesprekken om te komen tot een nationale dialoog. Het gros van hen die hun gezonde hersenen hebben en die goed gebruiken, zijn het met elkaar eens. Zulke erupties mogen zich never nooit meer, nunca voordoen!
Hoe erg je woede, honger, nood of lijden ook mag zijn, niks en niemand geeft jou het recht over te gaan tot vernielingen. Niet thuis, niet op straat en ook niet aan het werk. Alleen politici en hun vrienden die bescherming genieten mogen de staatskas leegplunderen en grote lappen gronden roven. Er zijn genoeg schandalen van de afgelopen tien jaar waar corruptelingen het hand boven het hoofd is gehouden. Even terug naar het nationale dialoog, het is voor de regering van cruciaal belang. Echter, velen vragen zich weliswaar af waarom een nationale dialoog als de regering reeds lang op de hoogte is van de problemen?
Sommige organisaties zijn machteloos geworden van het tot vervelens toe aankaarten van issues en aandragen van voorstellen
Het lijkt voor vele organisaties die participeren een herhaling van de les. Sommige instanties laten dat ook doorschemeren, maar maken toch gebruik van de gelegenheid om wederom bij het staatshoofd aan de bel te trekken voor oplossing van cruciale vraagstukken. Sommige organisaties zijn machteloos geworden van het tot vervelens toe aankaarten van issues en aandragen van voorstellen die kennelijk niet worden meegenomen in het beleid van de regering. Misschien terecht dat zij derhalve niet participeren aan de voorgesprekken.
Wel jammer dat het niet lukt om in Suriname all hands on deck te hebben, vooral omdat wij alleen gezamenlijk uit dit dal kunnen klimmen. De Katholieke Onderwijzersbond heeft haar leden/leerkrachten ‘opgeroepen’ thuis te blijven in afwachting op oplossingen vanuit de regering. De vakcentrale C-47, Vereniging van Economisten in Suriname en enkele andere zijn het aankloppen, met weinig of geen gehoor ook zat. Hetzelfde gebeurde op 17 februari toen de fuses van enkele Surinamers zijn doorgeslagen, die op den duur over zijn gegaan tot de criminele handelingen.
Velen hebben de hoop opgegeven en verlaten Suriname. In sommige beroepsgroepen trekt kader structureel weg, om te voorkomen dat zij samen met het zinkend schip ten onder gaan. Het is een trend die sinds 2018 of eerder waarneembaar is, maar die de laatste jaren samen met de valutakoersen een stijgende trend vertoont. Ik neem het deze hardwerkende burgers helemaal niet kwalijk. “Je kan niet hard werken om elke maand weer beneden nul te beginnen. Dan trek je liever weg naar het buitenland om 1 keer opnieuw te beginnen met vooruitzichten op een toekomst”, woorden van een politievriend die een jaar geleden Suriname verruilde voor een ander land.
Het zijn ook mensen die hart en heel veel liefde hebben voor Suriname, maar Suriname opgeven voor een beter leven. Suriname heeft hierdoor te kampen met een dreigende leegloop in de onderwijs- en gezondheidssector, vanwege het wegtrekken van personeel. Ook bij de veiligheidsdiensten zullen we vroeg of laat geconfronteerd raken met een leegloop. “Maar als we massaal wegtrekken, wie blijft er over om ons geliefd land Suriname te helpen aan de wederopbouw. Wij zullen het moeten doen als jongeren”, zo uitte een kritische kennis (M.C.) zich afgelopen week in haar poging mij te ontmoedigen ook weg te trekken.
