We zijn nog niet eens aan het einde van augustus en Suriname heeft, op basis van openbare meldingen, al 67 verkeersdoden te betreuren.

Op 15 augustus begon de Verkeersveiligheidsmaand met 61 verkeersdoden. Twee dagen later stond de barometer al op 64. Daarna vielen opnieuw doden bij ongevallen op onder meer de Melkweg, de Dageraadweg en de Sir Winston Churchillweg. Daarmee komt de teller op 67.

In 2025 telden we 61 verkeersdoden.

Dat betekent dat we in augustus 2026 het totaal van heel vorig jaar al voorbij zijn.

Dat is geen cijfer om even te lezen en vervolgens door te scrollen.

67 mensen zijn niet thuisgekomen.

Achter iedere verkeersdode zit een gezin. Een moeder, vader, partner, kind, broer, zus of vriend die achterblijft.

De verantwoordelijkheid van de overheid

Onze wegen moeten veilig zijn. Straatverlichting moet werken. Verkeersborden en wegmarkeringen moeten in orde zijn. Er moet worden gecontroleerd op snelheid, alcoholgebruik, rijbewijzen en de technische staat van voertuigen.

Uit het nieuwe Strategisch Plan voor Verkeersveiligheid 2026-2030 blijkt dat Suriname niet eens beschikt over één centraal databestand voor verkeersstatistieken. Ook worden problemen genoemd als gebrekkig wegonderhoud, tekortkomingen bij voertuigkeuringen en onvoldoende voorzieningen voor slachtoffers na een ongeval.

Dat moet beter.

Maar daarmee zijn we er niet.

Kijk ook eens naar onze verantwoordelijkheid

We zijn in Suriname ontzettend goed geworden in het wijzen naar de overheid.

De weg is slecht.

De verlichting deugt niet.

De politie controleert onvoldoende.

Allemaal terechte kritiek.

Maar wie trapt dat gaspedaal in?

Wie haalt in waar het eigenlijk niet kan?

Wie stapt na alcoholgebruik achter het stuur?

Wie rijdt met de telefoon in de hand?

Wie rijdt zonder helm?

Wie negeert een rood verkeerslicht?

Wie rijdt alsof de openbare weg een privé-racebaan is?

Dat doet de weggebruiker zelf.

De overheid kan een verkeersdrempel plaatsen, maar zij kan uw voet niet van het gaspedaal halen.

De politie kan controles uitvoeren, maar kan niet achter iedere automobilist of bromfietser aan rijden.

Verantwoordelijkheid begint dus ook bij onszelf.

Tussen januari en juli kwamen maar liefst 2.259 verkeersslachtoffers terecht op de Spoedeisende Hulp van het Academisch Ziekenhuis Paramaribo. Dat komt neer op bijna elf slachtoffers per dag. Bromfietsers en motorrijders vormen daarbij een bijzonder kwetsbare groep.

Elf per dag.

Wanneer vinden we dat veel?

Bij twintig?

Bij dertig?

Of pas wanneer wij zelf of iemand uit onze familie op die SEH terechtkomt?

“No du gek, tap a wegdek”

Het thema van de Verkeersveiligheidsmaand is dit jaar treffend:

“No du gek, tap a wegdek.”

Maar het mag niet bij een slogan blijven.

Geen enkele campagne helpt als mensen na afloop weer met hoge snelheid naar huis rijden.

Geen poster voorkomt een dodelijke aanrijding wanneer iemand besluit dronken achter het stuur te stappen.

En geen minister kan voorkomen dat iemand tijdens het rijden zijn aandacht bij zijn telefoon heeft in plaats van bij het verkeer.

De overheid moet haar deel doen.

De politie moet handhaven.

De infrastructuur moet veiliger.

Maar wij, de weggebruikers, moeten ophouden te doen alsof verkeersregels voor anderen zijn geschreven.

67 verkeersdoden vóór het einde van augustus is geen normaal gegeven.

We hoeven niet te wachten op nummer 70, 80 of 100.

Iedereen die deelneemt aan het verkeer heeft één simpele opdracht:

Zorg dat u veilig thuiskomt, maar zorg er vooral ook voor dat de ander veilig thuiskomt.

Want uw haast is nooit meer waard dan iemands leven.