Suriname lijkt langzaam te veranderen in een samenleving waarin gokken steeds normaler wordt. Bijna elke route die je rijdt en bijna elke wijk die je binnenkomt, word je geconfronteerd met betting shops. Alsof economische ontwikkeling tegenwoordig wordt afgemeten aan het aantal plekken waar mensen hun geld kunnen verliezen.

De overheid heeft hiervoor vergunningen verstrekt. Wettelijk mag het dus misschien toegestaan zijn. Maar niet alles wat legaal is, is ook goed voor een samenleving. Achter de felle lichtreclames en beloften van snelle winst schuilt namelijk een harde realiteit waar nauwelijks over wordt gesproken.

Huismoeders die hun laatste geld inzetten in de hoop de huur te kunnen betalen. Vaders die salarissen verspelen terwijl thuis de koelkast leeg raakt. Jongeren die al vroeg leren dat geluk sneller geld oplevert dan discipline, studie of ondernemerschap. Mensen die gevangen raken in een verslaving die gezinnen financieel en emotioneel kapotmaakt.

Het gevaar van gokverslaving is juist dat het vaak onzichtbaar begint. Niemand staat op met de bedoeling verslaafd te raken. Het begint met “even proberen”. Met SRD 50. Daarna SRD 100. Daarna de gedachte: misschien win ik mijn verlies terug. Tot mensen op een punt komen waar ze niet meer gokken om te winnen, maar gokken omdat ze niet meer kunnen stoppen.

De maatschappelijke schade hiervan wordt zwaar onderschat. Gokverslaving leidt wereldwijd tot schulden, relatieproblemen, huiselijk geweld, depressie en criminaliteit. In kwetsbare economieën zoals de onze is die impact nog groter, omdat veel gezinnen al financieel onder druk staan. Wanneer mensen hun hoop gaan vestigen op gokken in plaats van op productiviteit, arbeid en ontwikkeling, ontstaat langzaam een cultuur van afhankelijkheid en wanhoop.

Terwijl Suriname steeds meer ruimte lijkt te geven aan gokhuizen, kiezen andere landen juist bewust voor beperkingen. Turkije verbood fysieke casino’s al in 1998. Zelfs hotels mogen daar geen casino’s exploiteren. De Turkse overheid stelde dat de maatschappelijke schade van gokken te groot werd en voerde strengere controles in tegen illegale gokpraktijken.

Dat besluit werd niet genomen omdat gokken geen geld oplevert, maar omdat men inzag dat de sociale gevolgen uiteindelijk zwaarder wegen dan de inkomsten. Dat voorbeeld zou Suriname serieus moeten bestuderen.

De vraag is namelijk niet alleen hoeveel geld deze sector oplevert aan vergunningen of belastingen. De echte vraag is: hoeveel kost het ons als samenleving?

Hoeveel kinderen groeien op in huizen waar geld verdwijnt in gokmachines? Hoeveel gezinnen zwijgen uit schaamte? Hoeveel mensen raken geestelijk beschadigd zonder hulpverlening? En misschien nog belangrijker: welk signaal geeft een overheid af wanneer gokhuizen zich sneller uitbreiden dan sportfaciliteiten, bibliotheken of jeugdcentra?

Een samenleving die serieus investeert in ontwikkeling, investeert in kansen. Niet in verslaving.

Daarom moet de overheid de moed hebben om dit beleid te herzien. Niet morgen, maar nu. Geen verdere uitbreiding van gokhuizen. Strengere regelgeving. Beperking van betting shops in woonwijken. Meer controle. Meer bewustwording. En vooral: bescherming van kwetsbare groepen die vandaag massaal worden blootgesteld aan een industrie die winst maakt op menselijke zwakte.

Want een land dat zijn bevolking laat verdrinken in gokverslaving, verliest uiteindelijk veel meer dan geld. Het verliest stabiliteit, gezinnen en toekomst.