Het is zo onrustig in ons land. Hoewel er volop gefeest wordt, is er een andere kant van de medaille. Die is best grimmig. De criminaliteit is nog steeds een probleem. Bijna dagelijks verschijnen er berichten van mensen die op gewelddadige wijze zijn overvallen. Soms laten ze het leven daarbij. De daders zijn meestal mannen. Geen van deze daders is te herleiden naar de groep van de regenboog.
Het is opvallend hoe heftig er gereageerd wordt door mensen wanneer het om een strafbaar feit gaat dat is gepleegd door een regenboog-familielid. Bij wijze van spreken kan iemand uit deze groep zich geen enkele misstap veroorloven. Niet regenboog leden krijgen kans na kans en worden zelfs in bescherming genomen. Laatst was er een heer die recentelijk een romantische affaire had met een minderjarig meisje. In dit geval werd het meisje schuldig bevonden.
En nu, enkele maanden later, werd diezelfde heer uitgenodigd voor een optreden op een school. Vol trots werden de filmpjes gedeeld op social media. Gelukkig, enerzijds, waren er een paar mensen die aangaven dat dit ‘onkan’ was. Het is natuurlijk jammer voor de betreffende heer maar die had van tevoren moeten nadenken over de impact van zijn romantische handelingen.
Hoe anders was het toen een andere heer zich vergreep aan kleine jongetjes. Alle toeters en bellen gingen aan. De hele samenleving was in rep en roer. Doodstraf werd er geëist en die dader moest als de sodemieter uit de buurt van die kinderen worden gehaald.
Het lijkt erop dat het dus erger is wanneer een kind door iemand van hetzelfde geslacht wordt misbruikt. Is het misbruik gebeurt op basis van heteroseksualiteit dan is men dus een stuk coulanter richting de dader. Men zegt nog net geen ‘tye pôti”! Best oneerlijk.
Het doet me denken aan de positie van Afro-Amerikanen en zwarte Zuid-Afrikanen ten tijde van de apartheid en raciale segregatie. Was het toen de huidskleur die ervoor zorgde dat men zwaarder werd gestraft, is het nu de geaardheid die zorgt dat men zwaarder wordt veroordeeld.
De groep die zelf slachtoffer is geweest van apartheid en discriminatie maakt nu zelf slachtoffers omdat zij de niet-inclusieve denkwijze hebben geadopteerd. Daarmee zitten zij niet alleen alle andersdenkenden in de weg maar vooral ook zichzelf. Dat komt tot uiting in de criminaliteit met als beweegreden materialisme.
Het is alsof men de achterstand wil inhalen door anderen te vertrappen. Terwijl een achterstand alleen weggewerkt kan worden door te focussen op het innerlijk. Men moet zich verrijken met kennis in plaats van financiële middelen. Nu is dat laatste de focus van velen omdat de situatie in het land echt (maar dan ook echt!) slecht is voor velen.
Dat maakt dat mensen ook geen ruimte meer in hun hoofd hebben om breder te denken. Onwetendheid is op dit moment de norm, zonder dat we het willen. Dat maakt dat er slachtoffers vallen die in een gezonde economie niet zouden vallen. Wanneer men stress heeft, moet men zich afreageren en dat doen we nou eenmaal op de groepen die zwakker zijn. Nu is de regenboogfamilie absoluut niet zwak. Het is wel een minderheid en dus zwak in aantal waardoor ook zij de dupe worden van extra onbegrip met als gevolg discriminatie.
Onze samenleving is nu slachtoffer van haar eigen keuzes, zoekt naar zwarte schapen en is empathisch met de verkeerde mensen. Best triest. Dat “Tye pôti”, kunnen we eigenlijk allemaal zeggen. Want het is niet zo pluis met die bril waar wij door kijken.
