De sfeer in het dorp te Stoelmanseiland is verslagen. Het is zaterdagavond rond 20:00 uur en de beloofde toestemming voor het betreden van het Frans grondgebied is nog steeds niet gegeven aan de Surinaamse militairen en vrijwilligers, die nu al 5 dagen gereed staan om de 8-jarige Imarcio Afie te zoeken.
Verslagen, verdrietig en gefrustreerd van de omstandigheden plaatste Carol Kom de laatste update op haar Facebook Wall: Dat de zoekactie dat niet eens van start is gegaan naar Imarcio mogelijk ten einde komt. “We geven het nog tot zondag. Als we niets horen dan keren we maandag terug naar huis”, zegt Kom bijna verslagen. Zij heeft alles op alles gezet om een groep mensen en vrijwilligers te verzamelen, die klaarstonden om de lokale dorpsbewoners te helpen met zoeken naar de verdwaalde Imarcio. Onze Key News verslaggever die ook op Stoelmanseiland zit met de militairen zegt dat vele van hen met lood in de schoenen hun spullen inpakken in voorbereiding naar maandag.
Ongeveer 14 dagen geleden bezocht Imarcio met zijn oom en enkele neefjes een illegale goudmijn aan de kant van Frans-Guyana in het Lawagebied. Het was de eerste keer dat Imarcio een bezoek bracht aan zo een goudmijn. Onverwachts deden Franse autoriteiten een inval en namen de illegale goudzoekers de voeten, waaronder Imarcio. Uit paniek en door angst voor de militairen, rende Imarcio een geheel andere richting op. Kort nadat zijn familie door had dat Imarcio spoorloos was, hebben zij aangifte gedaan en zijn zelf op zoek gegaan naar hun neefje.
Bijna na zes dagen zelf zoeken hebben zij Imarcio nog steeds niet gevonden. Kom werd toen benaderd door de familie om hen te helpen en gebruik te maken van haar netwerk. De Surinaamse-Nederlandse staat bekend op social media voor de sociale projecten die zij in Suriname uitvoert. Samen met Mitchell Matroos, van Social Army heeft ze een team met vrijwilligers en militairen zover gekregen om de lokale bewoners te ondersteunen in hun zoekactie.
Maar voor de militairen om Frans grondgebied te kunnen betreden is er toestemming nodig van de Franse overheid. Kom heeft gebruikgemaakt van haar netwerk en verschillende regeringslieden, parlementariërs en vrienden om hulp gevraagd om deze toestemming versneld uit te geven. Na bijna 7 dagen bellen, schrijven van stukken en zaken regelen blijft de toestemming die was beloofd uit. “Ik heb er genoeg energie in gestopt. Ik heb letterlijk heel de dag zitten bellen om te kijken wat nog zou werken. Ik laat het verder aan de familie en God over omdat God hun moet helpen om dat alles verder te dragen”, zegt Kom.
Behalve de lokale bewoners hebben de Fransen ook ondersteund in de zoektocht naar Imarcio. Tijdens de eerste dagen hielpen zij alleen de familie en dorpsbewoners, maar door een ruzie hebben de Fransen zich teruggetrokken. Nadat er met hen gesproken was, ondersteunden zij de zoektocht weer. “Maar naar wat ik heb vernomen gaan de Fransen ook tot zondag blijven zoeken en daarna stoppen zij. Wij hebben geen moeite mee om door te gaan, maar zonder toestemming bereik je weinig, want de rest naast de militairen zijn onervaren”, zegt Kom.
Zij is van mening dat zaken vanaf dag een serieus moest worden opgepakt. Er is te veel gedraald en is dat nu hun nekslag geworden. Tot vrijdag heeft Kom en haar team nog de laatste administratieve zaken in orde moeten maken, omdat het daar nog misging om de toestemming te kunnen krijgen van de Fransen. Er werd hen voorgehouden dat zaterdag eindelijk toestemming gegeven zou worden aangezien alles in orde was. “Behalve de militairen die hier zijn met search en rescue ervaring hebben anderen met ervaring ons aangeraden dat er na 14 dagen geen hoop meer is. Het is hard om aan te horen, maar elke dag daar vraagt inspanning, zenuwen en ergernis omdat je eigenlijk niet veel kan doen”, zegt Kom.
