Tijdens de uitvaart van oud-president Chandrikapersad Santokhi heeft zijn echtgenote, Mellisa Santokhi-Seenacherry, in een emotionele toespraak een beeld geschetst van Santokhi als toegewijde leider en familieman. Heel kort in haar toespraak liet zij doorschemeren wie Santokhi was achter de schermen.
Gebroken en in tranen vroeg zij zich hardop af wie haar voortaan nog wakker zal maken wanneer zij haar wekker opnieuw heeft gesnoozed – een kleine, intieme herinnering die voor haar symbool staat voor het grote gemis. Ook benadrukte zij dat het landsbelang voor haar man altijd centraal stond.
Volgens de gewezen first lady was het leven met Santokhi er een van gezamenlijke kracht, stilte en volharding. Zij omschreef hun relatie als een band waarin liefde niet alleen zichtbaar werd in grote woorden, maar vooral in kleine gewoontes en dagelijkse gebaren. In moeilijke tijden, zei zij, draaide hun leven om samen zwijgen, samen dragen en samen doorgaan.
Persoonlijke herinneringen
In haar toespraak deelde Santokhi-Seenacherry verschillende persoonlijke herinneringen. Zo vertelde zij dat haar man, zodra hij thuiskwam, altijd eerst naar haar op zoek ging. Zelfs als de deur gesloten was vanwege de airco, maakte hij die zachtjes open, stak zijn hoofd naar binnen en keek haar aan met een warme glimlach. Ook hield hij volgens haar steevast haar hand vast wanneer zij samenliepen. Wanneer zij het tempo nauwelijks kon volgen, fluisterde hij haar plagend toe waarom zij niet gewoon haar gympen aantrok.
De weduwe stond ook stil bij zijn zorgzame kant. Tijdens vluchten, wanneer turbulentie haar angstig maakte, reikte hij automatisch naar haar hand – soms zelfs in zijn slaap. Ook wanneer een van hen wakker schrok uit een nare droom, vonden zij steun bij elkaar door elkaars hand vast te houden.
Zij wilde haar echtgenoot beschermen
Santokhi-Seenacherry zei verder dat zij haar echtgenoot altijd probeerde te beschermen tegen uitputting, uitbuiting en roofbouw op zijn gezondheid. Dat was volgens haar geen eenvoudige opgave, omdat zij beiden gedreven mensen waren. Tegelijk maakte zij duidelijk dat haar man zijn leven en werk zag als een roeping. Hij leefde vanuit geloof en hield zich vast aan de overtuiging dat plicht en opdracht soms groter zijn dan het persoonlijke plan. Daarbij hield hij haar ook voor: werk hard, doe je best en God doet de rest.
In haar herinneringen kwam Santokhi niet alleen naar voren als staatsman, maar ook als familieman. Zij vertelde dat hij hield van koken, genoot van eenvoudige gerechten en veel waarde hechtte aan momenten met zijn kinderen en kleinkinderen. Elke avond luisterde hij naar voiceberichten van zijn kleindochter, die haar boodschap steevast afsloot met de woorden dat zij haar “Adja” miste. Ook voor de kinderen van zijn broers en zusters vervulde hij volgens haar vaak een vaderrol.
“Hij was altijd president”
Volgens Santokhi-Seenacherry was haar man “1 x 24 uur president”. Zelfs tijdens zijn presidentschap kon hij nauwelijks enkele minuten ontspannen naar een film kijken. Die voortdurende toewijding aan Suriname ging vaak ten koste van rust en privéleven, maar typeerde hem volgens haar als iemand die zich volledig gaf aan het land. Zij zei ook dat zij zonder voorbereiding in het publieke leven terechtkwam, maar door die ervaringen sterker en wijzer is geworden.
Aan het slot van haar toespraak bedankte de gewezen first lady de Surinaamse samenleving en de internationale gemeenschap voor de steun, aandacht en blijken van medeleven in deze voor de familie zware periode. Volgens haar heeft het plotselinge heengaan van Santokhi niet alleen de natie, maar ook de internationale wereld diep geraakt.
