“Ik was blij met mijn prestaties, vooral omdat ik bij alle categorieën in de top 3 was.” Aan het woord een enthousiaste Jaїr Nortan. De jongeling, die pas 2 jaar actief de wielrensport beoefent, veroverde in het afgelopen weekeind de overall nationale tijdrit titel. Hij pakte tegelijkertijd ook de ereplaats in de junior klasse. De hoofdprijs bij het onderdeel wegwedstrijd moest Nortan weliswaar overlaten aan zijn oudere concurrent Moses Rickets. Nortan pakte wel de 1e plaats in de juniorklasse.
Volgens de jonge wielrijder is het succes te danken aan consistent trainen “en in jezelf geloven. Als je in jezelf gelooft kan je bijna alles.” Nortan had niet verwacht in zijn piepjonge wielrenloopbaan nationaal kampioen te worden. Hij maakte op een gegeven moment een bewuste keuze om de sport serieus te gaan beoefenen. “Toen was ik ready om te doen wat onmogelijk lijkt te zijn.”
Het wielrenavontuur begon met de zoektocht naar renners. “Toevallig was één van de wielrenners mijn tantes collega. Mijn tante heeft me toen gevraagd als ik wilde proberen en zo is het begonnen.” Het bleek de juiste keus. Nortan’s volgende doelstelling is om veel meer trainingen af te werken en zo hoog mogelijk bij de komende wedstrijden finishen.
Geen bevestiging
Rickets zegt desgevraagd dat zijn overwinning geen bevestiging is dat hij de juiste keuze heeft gemaakt om terug te keren. De meervoudig wielrenkampioen maakte onlangs na ruim 10 jaren een comeback. Het pakken van de nationale titel, na ongeveer 6 maanden weer actief aan wielrenwedstrijden te hebben geparticipeerd, is een bijzonderheid. Naar zeggen van de routinier had zijn terugkeer in de wielrennerij een totaal andere reden. “Ik ben wel blij met een titel erbij, want het betekent iets voor mij. Het heeft eigenlijk een extra tintje, omdat ik een comeback heb gemaakt.”
Echter had Rickets niet verwacht te winnen. “Ik neem aan dat al de jongens zich goed hadden voorbereid en bij de wielersport is elke wedstrijd open. Het hoeft niet altijd zo te zijn dat de sterkste man wint”, legt hij uit. De ervaren wielrenner vertelt verder dat er een aantal aspecten bij een wedstrijd aan te pas komen, “die ervoor kunnen zorgen dat er een winnaar uit de bus komt. Ook deze race had zijn eigen karakteristieken.”
Na zo een prestatie lijkt het logisch dat een gedreven winnaar als Rickets meer zou willen. Hij neemt weliswaar het besluit om voor dit jaar te stoppen met wielrenwedstrijden. Naar zijn zeggen wil hij vanaf begin volgend jaar weer aan de slag gaan. De veelzijdige sporter zal zich tot en met december van dit jaar wederom richten op zijn fitness levensstijl. Rickets participeerde de afgelopen jaren buiten wielrennen en zwemmen ook aan bodybuilding en fitnesswedstrijden. “Ik wil zwaarder worden en zal dan minder fietsen. Het is even weer een switch voor me lichaam”, legt hij uit.
Competitie
Rickets zegt desgevraagd dat hij in principe niet van de huidige generatie fietsers had mogen winnen. “Als ik ervan uitga dat ik veel minder fiets dan de jongens aan top nu. Ik heb me gewicht ook niet mee, want ben 20 kg zwaarder dan de gemiddelde topwielrenners.”
De veteraan benadrukt dat het geen natrap is aan zijn jongere concurrenten. “Het wil niet zeggen dat ze niet op niveau zitten. Ze hebben wel een aardig niveau, maar ik denk dat bepaalde dingen misschien een rol hebben gespeeld.” Rickets denkt hierbij aan ervaring “als ik kijk naar hoe ze rijden in de wedstrijd.” Het is de routinier opgevallen dat zijn jongere tegenstanders wel over de nodige kennis beschikken, “maar het moment ze vermoeid raken lijkt het alsof ze alles vergeten. Ze rijden dan een beetje slordig. Bij mij is het andersom. Ik heb die kennis en indien ik vermoeid raak weet ik nog steeds hoe ik mijn kaarten moet uitspelen.”
Behalve bovengenoemde zijn nog meerdere zaken hem opgevallen. Hij noemt hierbij de rijstijl, het gedrag en tactieken van de jongens. “Er zijn een aantal dingen waarop ik ze tijdens wedstrijden en trainingen heb gewezen.” Rickets gelooft dat er een mindshift bij zijn jeugdige concurrentie moet plaatsvinden, waarbij ze ook bij vermoeidheid met hun hoofd bij de wedstrijd moeten blijven “en niet vergeten wat ze moeten doen.” Hij stelt zich beschikbaar om zijn concurrenten te helpen “hetzij met trainingen, kennisoverdracht, wedstrijdvoorbereiding, voeding enzovoort. Ik ben altijd bereidwillig om een bijdrage te leveren aan de wielersport. Het maakt niet uit welke vereniging de jongens zitten.”
Voorbereiding
Naar zeggen van Rickets heeft hij na zijn terugkeer zichzelf snel naar een bepaald niveau kunnen optrekken. “Men zegt wat in het vat is verzuurd niet.” Hij kende een redelijke voorbereiding in aanloop naar de nationale kampioenschappen. De trainingen verliepen vlot aan het begin, maar werden later door de vele regenval verstoord. Hij ging hierdoor minder fietsen. Rickets erkent echter dat zijn drukke levensstijl ook enigszins heeft bijgedragen aan de drop in trainingsfrequentie. Het laatste leidde ertoe dat zijn vorm en conditie iets minder werd. “Dat voelde ik duidelijk op de training.”
De routinier werkte tijdens de oefeningen wel redelijk goed aan zijn sprints en intervallen. Een actie die tijdens de kampioenschappen goed uitpakte. Hij wist dat indien de eindstrijd op een sprint zou aankomen, hij het wel zou aankunnen. Echter kon hij het temporijden minder oefenen. Dit deel was gedurende de ontmoeting dit weekeind minder. Rickets had zich eigenlijk opgemaakt om de toeschouwers te entertainen in de sprint naar de finish. “Ik had eigenlijk gehoopt op een massasprint of met 2 of 3 wielrijders. Helaas is het een beetje anders uitgevallen. De race is gegaan zoals het moest.”
Uiteindelijk knokten Rickets en Nortan voor de hoogste eer. De veteraan had als voorstelling Nortan van zich af te schudden om vervolgens solo richting de finish te rijden. Dit voornemen lukte weliswaar niet, omdat hij in aanloop naar de slotronde krampen kreeg. “Vanaf dat moment moest ik dan zuiniger gaan rijden. Ik kon niet meer staan op mijn pedalen of op zwaardere verzetten rijden, dus moest ik aangepast rijden.” Deze actie moest ertoe leiden dat hij energie ging besparen en de krampen minder werden.
Naar zeggen van Rickets hebben meerdere renners last gehad van krampen. Hij denkt dat het parcours (Kraka-Cabendadorp) een grote rol heeft gespeeld. “Het was heuvelachtig.” Echter haast Rickets door te stellen dat de topwielrijders deze situatie reeds gewend zijn, “omdat wij ook vaak op dit terrein trainen.” Hij denkt dat het grootste probleem te maken had met gebrek aan wedstrijdritme. “De wedstrijdbenen waren eruit, want wij hebben een hele poos geen wedstrijden gereden.”
Volgens Rickets verschilt de trainingsintensiteit met een wedstrijd met als gevolg dat er krampen kunnen optreden. Toch meent de veteraan dat een wielrenner met krampen moet leren omgaan, “want als ik het niet wist waren de krampen doorgekomen, zouden mijn benen vastzitten en moest ik stoppen.” Mede door zijn ervaring kon hij de wedstrijd toch afmaken en een korte sprint op het einde aangaan.
Hij feliciteerde alle overige winnaars. “Iedere renner heeft zijn of haar bijdrage geleverd en karakter getoond. Het was een hele mooie wedstrijd.” Ook de sponsor van de Surinaamse Wielren Unie (KFC) is Rickets dankbaar. “Laten wij hopen dat deze samenwerking tussen KFC en SWU voor heel lang blijft bestaan.”
