Wat een onweersbuien de afgelopen dagen. Zoals gewoonlijk is het een normaal en algemeen geaccepteerd fenomeen dat een heleboel hoofdwegen en zijstraten in en rond Paramaribo omgetoverd zijn tot rivieren, kreken, meren en grachten.
Niemand schijnt zich langer druk te maken om dit jaarlijks terugkerend verschijnsel. Een “nieuwigheid” is weliswaar dat mensen op de sociale media een foto van de gezusters Augusta en Anna Curiel (topfotografen uit het begin van de vorige eeuw) flink zitten rond te delen, alleen om aan te tonen dat het afwateringsprobleem van groot Paramaribo sinds jaar en dag een feit is.
Die bewuste foto toont een deel van de Domineestraat, die sinds 1924 – en blijkbaar daarvoor al – nog steeds na iedere regenbui een enorm zwembad wordt. Toen al bleek dat het niet zo goed gesteld was met de afwatering en helaas is er na al die-tig jaren heel weinig gedaan om verandering en verbetering te brengen in de zaak.
Of laat mij het zo stellen: men heeft pogingen ondernomen, maar tevergeefs…zonder resultaat. Ja, het is inderdaad zo dat wij mensen erg slordig omspringen met ons eigen milieu. Ja, het is inderdaad zo dat wij vaak genoeg niet beseffen dat wijzelf daardoor problemen creëren.
Maaaaar, wij moeten als overheid toch ook eerlijk zijn? Niet optimaal functionerende pompen, verouderde ontwateringssystemen, foutieve constructies die niet meer voldoen aan de hedendaagse normen, het feit dat waterwegen zijn gedempt en men naar hartenlust daarop heeft gebouwd zijn enkele zaken die ons meedogenloos bijten.
Ik ga het daarom anders verwoorden, ik noem hem bij deze Haantje de Achterlijke
Ach, laten wij even een paar weken volhouden en ons niet gebeten voelen, maar even doorbijten. Laten wij alles netjes verpakken en voorzien van een etiket: KLIMAATSVERANDERING, dan komt het allemaal goed. Nadat het voorbij is, doen wij het volgend jaar weer opnieuw.
Onweersbuien komen niet alleen voor in de natuur, maar ook boven zeker twee van onze parastatale bedrijven en wel bij de EBS (Energiebedrijven Suriname) en bij de SLM (Surinaamse Luchtvaartmaatschappij). Bij onze stroomleverancier hoor ik sinds jaar en dag over de vermeende corruptieve praktijken, hoe mensen zich hebben verrijkt en hoe de Surinaamse burger ten onrechte te veel betaalt voor stroom.
Dit is niet uit de duim gezogen, maar cijfermatig door intelligente ingewijde ingenieurs bewezen en op schrift gesteld. Zoals gewoonlijk zal ook deze onweersbui genegeerd worden, totdat er zich weer iets spannends aandient.
De aanhoudende regens brengen andere ongemakken met zich mee en een daarvan is een lekkage aan de dakbedekking. Op social media lekte het van de KKF-uittreksels en die werden flink gedeeld op Facebook. Behalve die van een (fictief) schoonmaakbedrijf, dat flink heeft verdiend en mogelijk nog steeds verdient aan schoonmaakdiensten voor onze allerheilige Overheid, was er een van de huidige directeur van de SLM.
Een uittreksel van de Kamer van Koophandel, die zo geheimzinnig achtergehouden werd en lekker bewaard werd voor de ogen van het groter publiek. Maar, hoort dat wel zo? Zou dit document en alles rond het reilen en zeilen van onze nationale trots niet transparant moeten zijn? Dat wekt bij iedereen toch een hoge mate van argwaan? Ook al heeft hij de beste bedoelingen met de nieuwe opzet, maar meer vraagtekens opwerpen boven de hoofden van het personeel is een absolute no-no.
Toen er een plek openviel om de post van directeur van de SLM in te vullen was hij Haantje de Voorste, maar met de laatste handelingen wil ik hem bijna Haantje de Achterste noemen. Nee, dat is een beetje ruw gezegd, omdat de lezer makkelijk uit mijn tekst zal willen halen dat ik die goeie man op een gedekte manier een bil heb genoemd.
Ik ga het daarom anders verwoorden, ik noem hem bij deze Haantje de Achterlijke. Grotendeels, omdat hij de pers laatst in de regen heeft laten staan vóór het gebouw en niet tijdig onder zijn grote warme vertrouwde vleugels heeft ontvangen.
Ik wens u droge dagen toe, lieve Surinamers.
