Wie geen risico’s neemt met het oog op een overwinning, zal geen succes kennen. Veel mensen nemen risico’s om zichzelf te ontwikkelen en dus succes voor zichzelf te boeken. Sommigen doen dat met het oog op het algemeen belang. Heel vaak is het daarbij van cruciaal belang om door te zetten, zonder je te storen aan hen met hoogste woord wanneer het aankomt op afkraken.
Ja, want juist zij durven niet in je schoenen te staan. Juist zij durven geen acties te ondernemen, maar zijn het meest actief op bijvoorbeeld sociale media. Afgelopen week was het weer raak. Je vraagt je als neutraal kritisch persoon af wat voor inhoud er zit in de bovenkamers van al die Facebook-deskundigen. Een groepje natuurliefhebbers, in deze onderzoekers en wetenschappers, hebben het op zich genomen om met een onderzeeër een missie uit te voeren naar het wrak van de Titanic. Hun missie lijkt vooralsnog te zijn mislukt, omdat van hen langer dan een week geen spoor te vinden is. Enkele dagen terug zijn wel wrakstukken van hun duikboot gevonden. Deze vondst heeft de organisatie die bij de zoekactie betrokken was tot de conclusie doen komen dat de duikboot geïmplodeerd is, met het noodlottige gevolg.
Het incident werd door sommige ‘leeghoofden’ in verband gebracht met andere enge gebeurtenissen, die er totaal niks mee te maken hebben. Er is racisme gekoppeld aan het feit dat er zoveel media-aandacht is gegeven aan het incident en aan de inspanningen die gepleegd zijn door verschillende landen om de vermiste duikboot en de inzittenden te zoeken, terwijl bij een ander incident enkele honderden bootvluchtelingen in het water zijn gevallen. Ik snap de emoties. Maar mensen, wees realistisch en laat vooral uw gezond denkvermogen voorrang hebben boven het emotionele.
Het zijn voornamelijk de landen waar de vijf inzittenden wonen, die de zoekactie hebben uitgevoerd. Het gaat om wetenschappers. Zij zijn van onschatbare waarde voor de ontwikkelde landen, omdat wat zij durven, wij nooit in ons leven zouden willen doen. Ik sluit me aan bij mijn collega Roy Bruce, die zegt: If you wanna do amazing things, you have to take risks in exchange.
In oktober 2021 heeft de Surinamer Akhielesh Mahabier uit Nickerie zijn leven op het spel gezet door de gevaarlijke Kilimanjaro te beklimmen en op de top de Surinaamse vlag te plaatsen. De Kilimanjaro beklimmen vereist lichamelijk en geestelijk de uiterste voorbereiding. Ga het aantal doden maar na. Maar Mahabier bewees dat het als Surinamer die zijn grenzen heeft verlegd, wel mogelijk is om onder uiterst gevaarlijke omstandigheden op de bijna 6 kilometer berg met onberekenbare vulkanen te beklimmen.
Vorige week zijn de vijf mannen om het leven gekomen nadat de duikboot, waarmee ze 4 kilometer naar het wrak van de Titanic waren gedoken, verongelukte. Zij waren niet de eersten die zo’n risico waagden; velen zijn hun voorgegaan en hebben mooie momenten hieraan overgehouden. Het is in die ..tig keren nu misgegaan…bij het bedrijf OceanGate. Weet dat dit ons misschien niet, maar anderen wel, nieuwsgieriger zal maken en zal leiden tot regels en verbeteringen in technologie om naar de diepten van de zee te duiken. Het waren rijke gasten die veel geld aan dit soort avonturen kunnen/willen uitgeven, net zoals de miljardairs die kapitalen uitgeven om naar de maan geschoten te worden. Jij en ik kunnen dat (nog) niet, omdat un no abi a moni. Dus wat doen we? We gaan ook als Surinamers massaal deze personen afkraken, zelfs wanneer ze al dood zijn, alsof het ons ene cent oplevert.
Er is bijna 4 jaar lang aandacht besteed aan de in 2018 verdwenen Maleisische vlucht MH370. Bootvluchtelingen betalen naar hun vermogen ook grote bedragen aan mensenronselaars die hun “slachtoffers” in vaartuigen die niet voldoen de zee op sturen en hun leven in gevaar brengen. Dan weer: mainstream media houdt ons voor wat ze willen (maar je maakt je toch druk om wat ze brengen); als ‘t zwarten waren was er niet zoveel aandacht (afgezaagd, want twee van ze waren Pakistanen). Plus, die Canadezen deden wat ze moeten doen, dat is naar hun mensen zoeken. Wij waren er alleen maar getuige van. Als ’t jou hindert, ga eraan voorbij.
Weet je waarom dit land dom, achterlijk en onderontwikkeld blijf? Juist, vanwege de manier waarop we dingen benaderen: niets is goed en alles is slecht. Die rijke (witte) avonturier wil zijn geld ergens aan kwijt, hij zoekt misschien daarvoor de grenzen (van het toelaatbare) op, precies wat hij in een ver ontwikkeld land kan vinden; in dit geval diepzeetoerisme. Jouw land kan dat niet bieden; het is onderontwikkeld en de inwoners denken dom en achterlijk, grenzen verleggen is er voor velen al helemaal niet bij want we leren elkaar dat het iets voor/van de witte man is en schenken etnisch gif in de mind van zij die niet beter weten. Zijn we vergeten dat de witte man (James Cameron) die de succesvolle film Titanic heeft gemaakt, meer dan 30 keer naar de Titanic is gedoken? Hoe denk je dat het diepzeeleven ons bekend is geworden? Nooit gehoord van diepzeetoerisme of extreem toerisme?
Hoe denk je dat het geologische, archeologische en biologische van de aarde bij ons bekend is geworden? Wel, doordat mensen gevaarlijke reizen ondernemen naar het onbekende en miljarden hierin stoppen zodat wij steeds een beetje meer over het hoe en wat van de aarde te weten komen. Ik las dat de mannen een diepe passie hadden voor het verkennen en beschermen van de oceanen van de wereld. Neem eens jouw tijd en kijk naar natuurdocumentaires, je zal ontzag hebben voor mensen die hun leven op ‘t spel zetten.
Het ergste dat ik op Facebook zag langskomen is een post waarbij een prachtig uitziende dame deze witte mannen probeert verantwoordelijk te stellen voor de gruwelijkheden tijdens slavernij en daarom geen sympathie heeft voor hen. Wel schoonheid ne mek sma kon koni! Onderzoekers staan aan de basis van deze grote ontwikkelde landen, omdat hun leiders hun waarde en bijdrage aan ontwikkeling en technologie snappen. Helaas kan ik dat niet van Suriname zeggen. Als we zelfs hen die ons land steeds positief op de kaart plaatsen kunnen waarderen. Ach wat is men in Suriname toch behoorlijk achterlijk. Onze sporters nemen steeds risico’s om voornamelijk Suriname positief uit te dragen. Van Anthony Nesty, Tyron Spong, Bigi Boi, Donovan Wisse, Donegi Abena, Renzo Tjon-A-Joe, Jaïr Tjon En Fa en onze special olympics zijn er onlangs in geslaagd Suriname internationaal op een waardige wijze uit te dragen en wat geven wij hen terug? Niks, niet eens koperen stuk van de toren van Financiën. We durven niet eens bij de luchthaven onze sporters op te wachten, maar we zitten te geilen op sporters als Messi en Ronaldo.
In plaats van ons druk te maken met het beschermen van ons land, de natuurlijke hulpbronnen, de economische en financiële toekomst van de verschillende volkeren en groeperingen en onderwijs. In plaats van onze veiligheid centraal te stellen, van de overheid te eisen om verantwoord om te gaan met staatsmiddelen en het milieu, vitten we op echte mannen met durf om te onderzoeken, en die ook nog een behoorlijk fortuin voor hun nageslacht achterlaten. Ach, Sranan suma lobi trawan tori, maar kunnen niet eens eenheid voeren om een missie uit te voeren. We zijn moeilijk in behouden, onderhouden en beschermen wat we hebben.
Neem als voorbeeld de verschillende overheidsgebouwen in de binnenstad en ‘boedelgebouwen’ die er allemaal behoorlijk verwaarloosd bij staan. In de hele binnenstad zijn haast alle koperen deksels van rioolputten weggedragen. Enkele dagen stond ik er verbaasd bij toen een kennis vertelde hoe als die koperen riooldeksels van de Hernhutterstraat door een brommer zijn weggedragen en op een of andere manier is er door de autoriteiten nooit opgetreden. Ach, hij kletst over riooldeksels zullen sommigen zeggen. Ik wil ze gelijk geven, want als zelfs van een monumentaal pand, het oude gebouw van het ministerie van Financiën, het koper van de koperen toren wordt weggedragen, dan geeft het mij het gevoel dat er ongelimiteerd allerlei staatsmiddelen worden weggedragen. Van koper, staatsfinanciën, grond, tot natuurlijke hulpbronnen.
