Er hangt elke keer weer een vervelende sfeer in de atmosfeer. Met de uitbetaling van vakantiegeld is het voor velen eventjes mooi weer. Straks is iedereen weer skeer. Voor het personeel van het Psychiatrisch Centrum Suriname is het nog even onweer. De werkgever ziet sinds jaar en dag op hen neer.
Hoewel PCS in deze tijd moeilijke tijd een cruciale rol vervult om de groeiende groep burgers met mental health issues van kwalitatieve gezondheidszorg te voorzien, worden deze harde werkers aan het einde van de maand vaak door de overheid over het hoofd gezien. Op bepaalde momenten bekruipt mij het gevoel dat het volk van Suriname bewust over het hoofd wordt gezien. Het leven wordt steeds maar zwaarder en zwaarder gemaakt voor de gemiddelde Surinamer. Niemand in de top schijnt zich te bekommeren om de noden van het volk.
Men is slechts gefocust op eigen gewin. Het stormt van politiek geslijm voor functies en bevorderingen, die op ongeoorloofde manier worden toegekend aan veelal mensen die daar geen aansprak op maken, voornamelijk, omdat velen niet over de nodige competenties beschikken. Je zal met een mond vol tanden staan als je erachter komt wie allemaal gebombardeerd zijn tot adviseur in algemene dienst, terwijl zij sinds het aantreden van de regering geen drup waarde hebben toegevoegd wanneer het aankomt op het bewerkstelligen van duurzame ontwikkeling.
In het huidige Suriname lijken veel beleidsmakers geen kaas gegeten te hebben van duurzaam beleid. Er wordt veel gepraat, maar weinig uitgevoerd. Het is een keihard feit dat de kwaliteit van leven in de afgelopen drie jaar behoorlijk achteruit is gegaan. Het is overduidelijk dat de gezondheidszorg behoorlijk is gaan inboeten. Het beleid op prijscontrole is zoek, want bij elke koersstijging gaan de prijzen van producten de lucht in. Wanneer de koers weer daalt, blijven de prijzen onveranderd. Onlangs is benzine opnieuw verhoogd met 5 SRD en niemand van de regering die daarover een woord rept. Een aantal belangrijke wegen verkeert steeds in deplorabele staat en weggebruikers worden aan hun lot overgelaten.
Zij moeten het maar bekijken hoe zij rondkomen om in deze moeilijke tijd hun defecte geraakte voertuigen te repareren. De overheid lijkt zich niet te bekommeren om de steeds verslechterende situatie in het land, maar belemmert aan de andere kant zij die de situatie beu zijn en voor een betere toekomst Suriname willen verlaten. Verpleegsters en onderwijzers worden opzettelijk niet voorzien van de nodige documenten die noodzakelijk zijn om buiten ‘s landsgrenzen te werken. Kunt u zich nog de belofte heugen dat Surinamers visumvrij zouden kunnen reizen naar Nederland. Na drie jaar is ook deze belofte niet verwezenlijkt, hetgeen de geloofwaardigheid van de hoogste functionarissen behoorlijk aantast.
Zal met een reshuffeling verbetering van beleid gerealiseerd worden? Wat binnen drie jaar niet kon, zal klaarblijkelijk ook niet in anderhalf tijd lukken. Aan de andere kant lijkt het er soms op alsof de overheid bewust achterruitgang of stilstand stimuleert. Een van de weinige prestaties waar wij u tegen kunnen zeggen is misschien het tempo waarmee er bouwkavels verstrekt zijn aan burgers in de afgelopen twee jaar. Echter merken wij dat dezelfde overheid haar taak voor het ontbossen, bouwrijp maken en aanleggen van infrastructuur ongestoord naast zich legt. Burgers die in woningnood verkeren zijn hierdoor slechts geholpen aan een stukje bos. Mijn advies aan de huidige machthebbers; indien u toch wenst over gegaan tot reshuffeling doet u het vooral op de ministeries waar uw gemaakte beloftes het minst zijn volbracht.
Ook in het sociale leven hangt er de afgelopen maanden een vervelende sfeer oftewel een hebi. De gevallen van huiselijk geweld, suïcide, armoede, seksueel misbruik, verslechterde gezondheidssituatie, onveilige situatie in het verkeer en criminaliteit zijn slechts enkele van de frustrerende issues in het land. Het voorbije weekend is Suriname opgeschrikt door twee hartverscheurende incidenten, waarbij minderjarigen zich bevonden in pensions.
Ze zijn zeker niet de eersten en zullen ook niet de laatsten zijn, die volgens de wet en de perfecte rechters op social media niet rijp zijn om bakabana te gaan kopen in een pension. Ik heb een vraag voor u als samenleving; denkt u dat slechts met het bombarderen van de misbruikte en de dader dit maatschappelijk probleem opgelost zal zijn? Als het mijn zusje was weet ik niet of de dader nu nog levend in de gevangenis zou zijn, zo pijnlijk voelt dit aan.
Ik wens in deze de ouders en het ‘slachtoffer’ veel kracht en wijsheid toe om deze situatie te overbruggen. We weten allen dat het vraagstuk van seks onder minderjarigen ook in Suriname aandacht behoeft. We zien allemaal de gevolgen om ons heen, namelijk zwangerschappen bij tieners. In een van de gevallen wordt beweerd dat het 15-jarig meisje al twee jaar een relatie met haar ‘misbruiker’ heeft. Deze jonge seksueel actieve Surinaamse dame is wel heel erg creatief geweest om de bij haar aanwezige behoefte twee jaar lang te vervullen, zonder dat degenen met wie zij inwoont er iets van hebben gemerkt of alarm hebben geslagen.
De ‘verziekte’ mannen die hun handen niet af kunnen houden van ‘kleine meisjes’ moeten een flink pak slaag krijgen, echter is daarmee het vraagstuk van seksueel actieve minderjarigen niet opgelost. Met het schuiven van de schuld op alleen de daders zullen wij dit probleem nooit kunnen minimaliseren. De ouders, samenleving, scholen, buurtorganisaties, minderjarigen en volwassenen moeten gereedschappen aangereikt krijgen hoe men op een gepaste wijze met dit vraagstuk om kan gaan. Wat het frappante is op Facebook, is dat ineens al die vrouwen moeders heiligste zijn.
De manier waarop zij de situatie beoordelen, laat je denken dat deze vrouwen pas op hun dertigste zijn ontzegeld. Een aanzienlijk deel van onze samenleving is op minderjarige leeftijd seksueel actief. Velen zijn nog creatiever geweest dan de 15-jarige Krasnila, want zij hebben het tot op heden weten te verbergen. Ik ken een paar leerkrachten die soms hun verhaal doen over voornamelijk MEISJES op de lagere school. Mi ati e hati te me arki den tori. De meisjes communiceren onderling hoe en door welke jongen ze gepakt willen worden en dat ze jongens hun pijpje willen roken. Leerkrachten en ouders zitten soms met de handen in het haar wanneer het aankomt op het seksueel gedrag van voornamelijk minderjarige meisjes. Een ding dat mij is opgevallen, is dat bepaalde meisjes en dames vaak op zoek gaan naar ietwat oudere heren om te voorzien in hun behoeftes. De oorzaak van dit fenomeen ligt in ieder geval niet alleen bij het mannelijk geslacht. Een ding is duidelijk kleine meisjes zijn seksueel actief. In de volksbuurten, rijke buurten, op scholen, in de dorpen, in de goudvelden en op andere plekken.
Ze worden zelfs door oudere nichten, vriendinnen en tantes het veld ingebracht en ‘verkocht’ aan oudere, rijke of invloedrijke mannen. Een paar van deze dames zijn influencer, populair en succesvol, doordat zij op minderjarige leeftijd hun seksuele diensten aanboden aan oudere mannen. Deze medaille heeft meer dan twee zijden. Mannen, ook al word je overrompeld door een minderjarige, probeer haar toch uit de weg te gaan, ook al zullen ze je vriendje noemen. Het is mij persoonlijk enkele keren overkomen. Ook al geef je ze niet. Ze gaan iemand anders zoeken om hun natuurlijke behoefte te bevredigen of ze krijgen het zelfs al. Ik zeg toch; betre a sma ati bron, noso na strafu oso yu kan go sdon!
