Het tweede seizoen van de Suriname Major League (SML) kende een verrassende ontknoping: Inter Moengotapoe eindigde in het reguliere seizoen als vijfde, maar wist toch, via de play-offs, de landstitel 2025 te pakken. Lang werden Transvaal, Robinhood, Leo Victor en Voorwaarts gezien als de grote, traditionele clubs van Suriname. Inter heeft nu weer laten zien dat die zienswijze eigenlijk achterhaald is.
Met zijn jongste kampioenschap verstevigt Inter Moengotapoe zijn reputatie als de sterkste club uit de recente Surinaamse voetbalgeschiedenis. Sinds het begin van de nieuwe eeuw (2000) werd de trots van Moengo elf keer kampioen van Suriname. Geen enkele andere Surinaamse voetbalclub, ook Robinhood en Transvaal niet, kan daar hetzelfde tegenover plaatsen.
Op basis van het verloop van het seizoen 2025, was het voor veel Surinaamse voetbalfans ongetwijfeld even wennen aan het affiche voor de laatste speeldag van het seizoen 22025:PVV vs Inter Moengotapoe die zouden strijden om de landstitel terwijl Robinhood en Transvaal, de traditionele “grootmachten”, het in de troostfinale moesten uitvechten om de derde plaats.
Het eerste SML seizoen (2024) eindigde nog zoals velen gewend zijn: een finale tussen de twee grootste clubs van Suriname Robinhood en Transvaal, waarbij de titel ging naar “Bin”, dat ook nog ongeslagen zijn 26ste landskampioenschap kon bijschrijven.
Lang leek het erop dat ook het tweede seizoen zou lopen als het eerste. Robinhood stond, na 18 duels in het reguliere seizoen, fier en ongeslagen op de eerste plaats, gevolgd door Transie op plek twee. De twee finalisten daarentegen, Inter en PVV, eindigden respectievelijk op de vijfde en zesde plaats.
Vanwege de nieuwe opzet moesten deze twee in de eerste ronde van de play-offs uitkomen tegen respectievelijk de nummers drie en vier, Notch en Voorwaarts. Inter droogde Voorwaarts vrij makkelijk af terwijl PVV te goed was voor Notch.
Gelet op de vorm in het reguliere seizoen, werd algemeen en misschien ook ervan uitgegaan dat Inter en PVV in de volgende ronde zouden stranden tegen de nummers een en twee. Maar in de halve finales van de play-offs ging PVV in twee ontmoetingen verrassend langs Robinhood terwijl Inter Moengotapoe zich, zonder heel veel moeite, ontdeed van Transvaal. In beide halve finales waren, aan het einde van de tweede ontmoeting, strafschoppenseries nodig om de beslissing te brengen.
Zaterdag, in de finale tegen PVV (Politie Voetbal Vrienden) waren het krachts- en niveauverschil duidelijk. Inter oogde sterker en op de cruciale momenten vooral beheerster. En het was met name de ervaring, die de doorslag bracht. Inter won met 2-1 en pakte daarmee zijn elfde kampioenschap, sinds het in het seizoen 2006-2007 voor het eerst de titel won.
Verzadigd
Inter lijkt al een paar seizoenen last te hebben van vooral het gebrek aan uitdagingen. Op zich is dat niet vreemd, want Inter was zoetjesaan gewend geraakt aan dominant zijn en winnen. Tussen 2012 en 2019 pakte de club uit Moengo zes keer op rij de landstitel. Maar ook in de regio, deed Inter van zich spreken. In 2018, 2021 en 2022 drong Inter door tot de finale van de Caribbean Club Shield, waar het jammer genoeg telkens verloor.
Maar de laatste drie, vier seizoenen leek Inter in verval geraakt. Dat kwam niet zozeer vanwege de gemiddelde kwaliteit van het spelersarsenaal. Inter was zoetjesaan gewend geraakt aan het bijna altijd strijden voor de titel en spelen van belangrijke wedstrijden. Veel spelers leken op een gegeven moment vooral moeite te hebben om zichzelf op te laden en te motiveren voor duels, tegen met name kleinere clubs in de lokale competities.
Dat is geen uniek Inter Moengotapoe probleem: het is een bekend verschijnsel in de sport. De honger naar succes wordt, naarmate de lijst met titels groeit, minder. Het trainingsbezoek van veel spelers liet te wensen over, wat direct ook weer zijn weerslag had hun vorm en uiteindelijk de prestaties van de club.
Ook het afgelopen seizoen was het lastig de spelersgroep te motiveren. Dat werd in interviews, na de finale van zaterdag, bevestigd door zowel hoofdcoach Henry Kia als assistent Marinio Balsemhof. De oude honger kwam terug in de halve finale van de play-offs, tegen Transvaal, toen de elfde landstitel in zicht kwam.
Respect
Zelfs in 2025, als gesproken wordt over de grote, traditionele clubs van Suriname, worden Transvaal, Robinhood, Leo Victor en Voorwaarts genoemd, vóór Inter. De trots van Moengo krijgt, ondanks het sinds 2000 de meeste titels won, niet dezelfde mate van respect.
Ter vergelijking: Transvaal won zijn laatste van in totaal 19 titels in 2000 en staat ondertussen dus al 25 jaar droog. Robinhood won de meeste Surinaamse landstitels, 27 in totaal, maar sinds 2000 “slechts” zes. Voorwaarts werd in zijn hele geschiedenis zesmaal landskampioen van Suriname, de laatste keer in 2002. Leo Victor won in totaal vier landstitels. De laatste kwam in 1992.
Een belangrijke factor in het gebrek aan respect voor Inter is dat het, ondanks zijn dominantie, in vergelijking met “de traditionele vier”, weinig heeft gedaan en doet aan het ontwikkelen van jonge talenten en daarmee het Surinaamse voetbal in het algemeen.
Voorzitter en clubeigenaar Ronnie Brunswijk heeft er nooit een geheim van gemaakt dat hij Inter Moengotapoe ziet als een elite club: de beste talenten kopen om zo de sterkste club van Suriname te zijn.
In tegenstelling tot Inter zijn het nog steeds Binhood, Transie, Voorie en Leeuw, die het meeste geld en de meeste moeite en tijd stoppen in het vormen van talenten, vanaf de U-8. Inter Moengotapoe – het had het afgelopen seizoen alleen een U-18 en een U-20 team in de SVB jeugdcompetities – heeft de reputatie van het bij elkaar kopen kampioensteams en titels. Hun succes, sinds het de eerste titel won, oogst daarom steevast ook minder respect.
Maar met de status, die het heeft en de financiële slagkracht die het bezit, heeft Inter nu min of meer de plicht meer te doen, als het gaat om het opleiding van jonge talenten, jongens en meisjes. Slechts spelers kopen van andere clubs, voegt weinig toe aan het Surinaamse voetbal. Maar of ze bij Inter zin hebben in een dergelijke beleidsombuiging en het bijbehorende werk, is wel de vraag.
Een andere belangrijke negatieve factor, als gesproken wordt over Inter Moengotapoe, is de rol die voorzitter en clubeigenaar Brunswijk, tot nu toe speelde. Tot ergernis van veel fans en critici, heeft hij er een gewoonte van gemaakt om in te vallen in duels van Inter. Niet zelden hebben zijn invalbeurten een negatief effect gehad op het spel van het team en de resultaten.
Ook in het afgelopen seizoen is Brunswijk, ondertussen 64 jaar, ingevallen. Buiten Suriname wordt gelachen om deze cameo’s van de top-politicus, die daarmee een smet legt op de manier waarop gekeken wordt naar het Surinaamse voetbal.
Matchfixing
Maar er was meer. Niet zelden ging het, als het over Inter ging in de media, niet over het spel of positieve resultaten, maar over Brunswijks gedrag. Hij ging in het verleden in dat opzicht vaker in de fout. Meer dan op een hand geteld kan worden, werd Brunswijk vanwege uitspattingen, bedreiging en zelfs geweld geschorst door de SVB.
Het absolute dieptepunt kwam in 2021, na de 0-6 thuisnederlaag tegen Olimpia en Costa Rica, in de Concacaf League. Brunswijk deelde na afloop van dat treffen, in de kleedkamer van de tegenstander, op zijn typische manier, in totaal US dollar 3300 uit aan spelers. Dat tafereel werd gefilmd en online geplaatst, wat tot wereldwijde ophef en hilariteit leidde.
Erger nog, het wekte de indruk van matchfixing wat tot keihard ingrijpen van de Concacaf leidde. Zowel Inter Moengotapoe als Olimpia werden voor de rest van dat seizoen gediskwalificeerd. Brunswijk zelf kreeg een schorsing van drie jaar opgelegd door de Concacaf. Opgeteld bezorgde deze rel het imago van Surinaamse voetbal en dat het Inter Moengotapoe een aanzienlijke deuk.
Afgelopen zondag zat Brunswijk op de tribune zijn club aan te vuren. Mogelijk is dat een indicatie dat hij zich vanaf nu anders gaat opstellen. Of misschien had hij een blessure of was hij te moe van zijn werd in de politiek en het bestuur van het land. Veel fans van Inter en het Surinaamse voetbal hopen wel dat wij de laatste invalbeurt van Brunswijk bij Inter Moengotapoe hebben gehad.
Geen enkele partij heeft de meeste baat bij een gezonde, normale afstand tussen de clubvoorzitter en de spelersgroep, als Inter Moengotapoe zelf. Ook zal het Inter zeker geen windeieren leggen, als het tijd en geld stopt in het opleiden van jonge talenten.
Maar ook hier zal vooral de wil de doorslag moeten geven. Indien Inter zich gaat opstellen als de wijze, grote man van het Surinaamse clubvoetbal, zullen de organisatie zelf en het Surinaamse voetbal de grootste winnaar zijn.
