De bekroonde korte dansfilm Kankantri: The Silk Cotton Tree van de Curaçaose filmmaker Gabri Christa beleefde zaterdag 25 juli zijn Surinaamse première in de synagoge Neve Shalom aan de Keizerstraat. De film, die grotendeels in Suriname is opgenomen, verbindt dans, spiritualiteit, voorouderlijke rituelen en de zoektocht naar identiteit.
Kankantri vertelt het verhaal van een vrouw die een synagoge binnenloopt, maar het gebouw niet meer kan verlaten. Pas nadat zij danst en deelneemt aan de rituelen en dansen van haar voorouders, kan zij de ruimte geheeld weer verlaten.
De 25 minuten durende film heeft Honoré van Ommeren in de hoofdrol. De productie in Suriname was in handen van Ann Hermelijn. Na de wereldpremière in 2024 tijdens Cinedans Fest in het Eye Filmmuseum in Amsterdam werd de film op verschillende internationale festivals vertoond en meermaals bekroond.
Internationale erkenning
De jury van het Manifest Dance Film Festival in Pondicherry, India, omschreef Kankantri als een “prachtige surrealistische documentaire dansfilm”.
In mei 2026 won de film de juryprijs ‘De Gorky’ tijdens het Cámara Corporizada International Film Festival in Buenos Aires. Volgens de jury brengt de film dans, rituelen, natuur, cultuur en verschillende religieuze invloeden op een harmonieuze manier samen.
De jury prees onder meer de manier waarop de camera met de hoofdrolspeelster meebeweegt, het gebruik van licht, muziek, kleding en natuuropnames, en de artistieke visie waarmee Suriname, zijn bevolking en zijn cultuur internationaal worden gepresenteerd.
Eerder won Kankantri onder meer prijzen voor beste experimentele film, beste internationale kortfilm en de Grand Jury Prize. Ook ontving de productie een publieksprijs.
Bezoek aan Suriname vormde inspiratie
De film is gebaseerd op een persoonlijke ervaring van Christa. Zij bezocht Suriname in 2000 om haar peetvader, wijlen monseigneur Wilhelmus de Bekker, te ontmoeten. Tijdens haar eerste bezoek aan de synagoge Neve Shalom raakte zij onder de indruk van het gebouw en de emoties die de ruimte bij haar opriep. Die ervaring bracht haar ertoe onderzoek te doen naar de afkomst van haar Surinaamse vader.
Daarbij ontdekte zij dat Levi en Heilbron tot haar joodse voorouders behoorden. Christa is afkomstig uit Curaçao en woont in New York. Met de film wil zij niet alleen haar persoonlijke verhaal vertellen, maar ook aandacht vragen voor de uiteenlopende bloedlijnen en culturele achtergronden van veel mensen binnen de Surinaamse diaspora.
De bekende Surinaamse schrijfster Cynthia McLeod verwoordde die verweven geschiedenis ooit met de uitspraak: “Als je aan je stamboom schudt, vallen er altijd wel een paar Joden uit.”
Publiek zichtbaar geraakt
De vertoning in Neve Shalom vond plaats in aanwezigheid van een gemengd gezelschap van genodigden. Tijdens de film was het volgens de organisatie muisstil in de synagoge, waarvan de naam wordt vertaald als ‘Oase van Vrede’. Bezoekers reageerden na afloop positief en emotioneel. Een van de aanwezigen omschreef de film als “uitmuntend”.
Een andere bezoeker sprak waardering uit voor de manier waarop de wintireligie in de film is vastgelegd.
“Het raakte mij dat dit deel van onze geschiedenis en cultuur, dat eeuwenlang verborgen moest blijven, nu openlijk beleefd, vertoond en gedeeld kan worden.”
Veel aanwezigen gaven aan aspecten van hun eigen geschiedenis en achtergrond in de film te herkennen.
Vragen over kleding en religieuze ruimte
Na de vertoning konden bezoekers vragen stellen. Daarbij werd onder meer gevraagd of het gepast was om Van Ommeren in een danstenue in een joods gebedshuis te filmen. Voorganger Jules Donk legde uit dat de film erop gericht is geschiedenis, cultuur, religie en kunst met elkaar te verbinden. Volgens hem moeten de afzonderlijke tradities daarbij wel duidelijk van elkaar kunnen worden onderscheiden. Donk benadrukte dat er geen religieuze regels zijn overtreden en dat Neve Shalom volledige medewerking heeft verleend aan de totstandkoming van de film. Een rooms-katholieke bezoeker merkte op dat een dergelijke samenwerking enkele generaties geleden vrijwel ondenkbaar zou zijn geweest. Volgens haar toont het project dat er in Suriname meer ruimte is ontstaan voor wederzijds begrip, respect en liefde.
Producent Ann Hermelijn gaf aan dat zij twee kanttekeningen die tijdens de discussie naar voren kwamen, zal doorgeven aan Christa. Na afloop konden de gasten in de tuin van de synagoge napraten. Zij kregen onder meer frisdrank, een broodje pom en traditionele Joodse matzetaart aangeboden.
Over de film
Titel: Kankantri: The Silk Cotton Tree
Regie en scenario: Gabri Christa
Hoofdrol: Honoré van Ommeren
Duur: 25 minuten
Opnamelocatie: Suriname
Productie: Gabri Christa en Ann Hermelijn
Camera en montage: Steven Elbers
Sounddesign: Eve Cuyen
Componist: Mazz Swift
Assistent-producent en geluidsopname: Chavelli Monsanto
Casting en locaties: Ann Hermelijn en Gabri Christa
Choreografie: Gabri Christa en Honoré van Ommeren
Belichting en styling: Gabri Christa
Over Gabri Christa
Gabri Christa maakt werk voor podium en film waarin maatschappelijke, culturele en postkoloniale vraagstukken centraal staan. Zij gebruikt dans en audiovisuele kunst om verschillende geschiedenissen en menselijke ervaringen met elkaar te verbinden.
Christa ontving onder meer een Guggenheim Fellowship voor choreografie, een ABC Television Award for Creative Excellence en een onderscheiding van de Jerome Foundation. Zij werd door het Pangea Day Festival genoemd als een van de honderd meest veelbelovende filmmakers ter wereld.
Zij is oprichter en directeur van het Moving Body – Moving Image Festival, een tweejaarlijks festival rond dansfilm. Daarnaast is zij hoogleraar Professional Practice aan Barnard College van Columbia University in New York, waar zij dans en film doceert en het Movement Lab heeft opgericht.
Ook maakt zij deel uit van de adviescommissie Culture for NYC.
Internationale prijzen en selecties
Kankantri werd tussen 2024 en 2026 geselecteerd voor tientallen festivals en filmvertoningen in onder meer Nederland, Curaçao, Canada, Argentinië, de Verenigde Staten, India, Zuid-Afrika, Trinidad en Tobago, Frans-Guyana, IJsland, Puerto Rico, Brazilië, Australië, de Filipijnen, Polen en Barbados.
De film won onder meer:
- Juryprijs ‘De Gorky’ bij het Cámara Corporizada International Film Festival in Buenos Aires;
- Beste Experimentele Film bij het Toronto Women Film Festival;
- Beste Internationale Kortfilm bij Dance Camera West in Los Angeles;
- Beste Experimentele Film bij het Conch International Film Festival in New York;
- Publieksprijs voor Beste Film bij het Knowbox Dance Film Festival in Mexico;
- Grand Jury Prize bij Fifth Wall Fest in Manilla.
In september 2026 staat de film op het programma van het Caribbean Tales International Film Festival in Toronto, Canada.
