Er heerste een week geleden algemene euforie en optimisme na de blijde boodschap over aanstaande oliewinning voor de kust en de inkomsten die daaruit naar ons zullen vloeien. Dat die positieve vibes niet heel lang zouden blijven hangen, was niet zo moeilijk te raden. Maar dat alle goede vooruitzichten binnen drie dagen naar de achtergrond zouden verdwijnen, is wel verrassend. Chan was waarschijnlijk nog high van de vooruitzichten die gaan komen met de olie toen hij moest optreden.
Nauwelijks waren de stemmen van de topman van TotalEnergies en de Staasolie directeur gestopt met zingen op alle mooie toekomstmuziek, of het begon. De goede vibes werden wreed verstoord met drie klappers in een: a. het nieuws van een onderzoek naar mogelijke corruptie op het ministerie Binnenlandse Zaken van Bronto Somohardjo. B. de bekendmaking dat hij met vrijwillig (verplicht?) verlof zou zijn tijdens het onderzoek en c. zijn oorlogsverklaring aan zijn directe meerdere, vice President Ronnie Brunswijk.
Om te beginnen, het moet toegegeven worden. Het was best charmant de traditionele manier waarop Bronto (mede namens Pertjajah Luhur) de oorlog bracht aan Brunswijk en ABOP: door de vijandschap, ingaande per direct, publiekelijk uit te spreken. Als een. Dat Bronto niet bescheiden is, dat was al duidelijk. Dat hij ook dat in zich had?
Maar de aanleiding voor de publieke oorlogsverklaring, dat is een andere. Bronto tjar a her sani go na sribi. Blijkt dat de oorlogsverklaring is ingegeven door een droom waarin hij, Bronto, op geweldadige wijze Ronnie aanpakt met diens eigen wandelstok. Het zijn Bronto’s eigen woorden. In’ a dren, A nak a wakatiki broko tap’ Ronnie ede. Zo boos is die jongen van Paul.
De beschuldigingen dat er gerommeld zou zijn op het ministerie van Binnenlandse zaken zijn een aanval van Ronnie. Dat weet Bronto zo zeker dat hij bereid is een oorlog te starten. Je zou niet denken dat ze niet zo lang geleden nog bijna bloedbroeders waren: Paul en Bronto aan de ene kant Ronnie aan de andere.
Wat verandering van de kiesstelsel niet allemaal aan het veroorzaken is. De knikkers worden nu anders geteld, bigi trobi e fadon. Chan greep snel in want de coalitie moet minimaal lang genoeg stand houden tot de volgende verkiezingen.
Voor veel Surinamers was het een ruwe herinnering aan de waarheid van deze periode: verkiezings-brokobana. Verstandige kiezers houden er zeker rekening mee dat de bazen in de politiek elkaar kunnen aanvallen, ook onterecht en oneerlijk. Maar het betekent ook niet dat Bronto niets heeft gedaan.
Ja, hij ging op eigen initiatief met verlof, maar wel na een gesprek met Chan (van de VHP natuurlijk.) Maar al dat geluid en al die drama, via de media? Dat werkt onbewust toch een beetje op de menselijke instincten om tenminste nieuwsgierig te worden naar de definitieve conclusies uit het onderzoek. Om zeker te zijn, toch?
Voor Bronto is het de donkerste periode van zijn politieke carriére, zoals hij zelf zegt. Als er niets mis is, zal de storm gauw oplossen. Maar als er werkelijk sterke aanleidingen worden gevonden, die bijvoorbeeld een strafrechtelijk onderzoek vragen, kan het bij Bronto nog een tijd blijven stormen en regenen. Zo veel dat het schade veroorzaakt op verkiezingsdag.
Ronnie weet dat ook. Laten we even donker denken: we nemen aan dat de ABOP-leider ervoor zorgde dat Bronto en zijn ministerie onder een vergrootglas werden geplaatst. Heeft Ronnie nu pas verdenkingen? Of heeft hij dit bewaard om juist in aanloop naar de verkiezingen Paul, Bronto en de PL pijn te doen. Wraak voor het niet samen de verkiezingen meer willen ingaan?
Maar PL pijn doen betekent ook niet automatisch voordeel voor ABOP. Wie zou dan wel voordeel hieruit kunnen halen, als het niet de ABOP wordt? Hopelijk hebben Ronnie en zijn mensen alles goed gecalculeerd en was het niet slechts een onbesuisde actie, nogmaals als we ervan uitgaan dat Ronnie daadwerkelijk dit heeft gedaan.
O ja dit nog: de NDP heeft zondag, op de verjaardag van Baas Bouterse, luid geroepen dat hun veroordeelde, voortvluchtige erevoorzitter volgend jaar weer in hun midden zal zijn. Ze gaan ervan uit dat de NDP, ondanks alle vernietiging en barslechte CV, weer de grootste wordt en regeermacht zal hebben, wat automatisch zal betekenen dat Bouterse zijn straf niet zal uitzitten. Wie wil zal nog geloven dat met Jenny Simons als voorzitter en gezicht van de NDP er iets zal veranderen.
Het draait in de paarse partij elke seconde van elke dag in de eerste plaats om de behoeften en wensen van Desi en niet om het belang van het land of de noden van de achterban. De harde realiteit: de NDP blijft een politieke sekte, in dienst van de verheven Desi en een ieder die zijn bloed en naam draagt. Jenny moet durven haar eigen dyadya uma te zijn. Ze was en is nog steeds slechts een futu-meid en marionet van baas B.
