Slechts twee dagen na de benoeming van de centrumrechtse Michel Barnier tot premier door president Emmanuel Macron, is Frankrijk het toneel van grootschalige protesten.
In meer dan honderd steden zijn demonstraties gepland, waarbij vooral linkse partijen Macron beschuldigen van het ondermijnen van de democratie. Ze beweren dat hij hen buiten spel heeft gezet bij de vorming van de nieuwe regering.
In Parijs worden tussen de vier- en achtduizend demonstranten verwacht. De protesten waren eind augustus al aangekondigd, toen duidelijk werd dat Macron niet van plan was een linkse regering te vormen. Aanvankelijk schatte de politie dat er ongeveer tweeduizend mensen zouden deelnemen aan de demonstraties, maar na de benoeming van Barnier is dat aantal bijgesteld.
Ook in steden zoals Bordeaux, Metz en Marseille trekken de protesten veel mensen op de been. In Nantes marcheren naar schatting al achtduizend demonstranten door de straten. Het linkse blok, Nouveau Front Populaire (NFP), werd onder leiding van La France Insoumise de grootste fractie bij de verkiezingen, maar slaagde er niet in een absolute meerderheid in het parlement te behalen. Dit leidde tot een politieke impasse, waarbij Macron stelde dat “niemand de verkiezingen had gewonnen.” Deze opmerking kreeg felle kritiek te verduren.
Hoewel het linkse blok later eensgezind de ambtenaar Lucie Castets als premierskandidaat naar voren schoof, wees Macron haar af. Uiteindelijk koos hij voor de 73-jarige Barnier, voormalig EU-onderhandelaar bij de Brexit. Dit leidde tot nog meer woede onder de Fransen, van wie 74% in een recente peiling aangaf dat Macron de verkiezingsuitslag had genegeerd, en 55% beschuldigde hem zelfs van het “stelen” van de verkiezingen.
De benoeming van Barnier markeert een poging van Macron om een centrumcoalitie te vormen en de politieke blokkade te doorbreken. Hoe de nieuwe regering eruit zal zien, en of deze een meerderheid zal hebben in de Assemblée Nationale, is echter nog onduidelijk. Terwijl Macron zich richt op de grote lijnen van het beleid, blijft de rol van de premier voornamelijk beperkt tot het uitvoeren van dagelijkse politieke taken.
