Het ministerie van Homeland Security in Trinidad & Tobago heeft het aantal werkvergunningen voor Venezolaanse staatsburgers dit jaar drastisch teruggebracht. Waar in 2024 nog 4.275 vergunningen werden verstrekt, zijn dat er dit jaar tot nu toe slechts 757. Dat is een daling van 3.518 vergunningen, een afname van ongeveer 82 procent. Dit laat de Trinidad & Tobago Guardian weten in een onderzoeksartikel.
Met de oplopende spanningen tussen Trinidad & Tobago en Venezuela, kan deze actie voor nog meer spanningen zorgen binnen de regio. Volgens de openbare gegevens van het ministerie zijn in 2025 slechts twee tranches werkvergunningen uitgereikt aan opnieuw geregistreerde Venezolanen. De eerste tranche van 480 documenten kon worden opgehaald tussen 25 en 28 maart, gevolgd door een tweede tranche van 277 vergunningen die werden uitgedeeld tussen 9 en 11 juni. Deze documenten zijn geldig tot en met 31 december 2025.
Ter vergelijking: tussen februari en augustus 2024 keurde het ministerie vijf rondes goed, goed voor in totaal 4.275 vergunningen. In 2023 werden 4.247 vergunningen afgegeven. In beide jaren samen zijn 8.522 vergunningen uitgereikt of verlengd voor Venezolaanse migranten. Het ministerie publiceert cijfers over 2023, 2024 en 2025, maar oudere jaren worden niet in detail weergegeven.
Registratieprogramma sinds 2019
Trinidad & Tobago voerde in 2019 een formeel registratiekader in voor Venezolanen die hun land ontvluchtten vanwege economische crisis en politieke instabiliteit. Aan het einde van die registratie kregen 16.523 Venezolanen een tijdelijke vergunning van één jaar om legaal te wonen en te werken in Trinidad & Tobago. Sindsdien werden er jaarlijks verlengingen verstrekt aan wie opnieuw werd ingeschreven.
Ondanks dat formele kanaal melden Venezolanen al zes jaar structurele uitbuiting, onderbetaling en discriminatie. Anderen werden uitgezet na verdenking of veroordeling voor strafbare feiten. Tegelijkertijd blijven groepen Venezolanen illegaal het land binnenkomen via de zuidkust. Volgens de Guardian melden de autoriteiten dat daarbij ook sprake is van betrokkenheid bij smokkel, drugscriminaliteit en samenwerking met lokale bendes.
Tussen 2020 en 25 augustus van dit jaar zijn volgens Trinidadiaanse cijfers 55 Venezolanen in Trinidad vermoord, onder wie 10 vrouwen. Zeven van die zaken worden gelinkt aan drugsgerelateerde conflicten.
Massadeportaties en oplopende spanning
De Guardian meldt verder dat het ministerie van Homeland Security deze week een interne instructie heeft verspreid voor een versnelde uitzetting van illegale migranten die in detentie zitten, “met onmiddellijke ingang”.
Die maatregel komt op een gevoelig moment. De regering van Venezuela heeft fel gereageerd op het huidige uitzettingsbeleid, dat door premier Kamla Persad-Bissessar wordt verdedigd als een veiligheidskwestie. De Venezolaanse minister van Justitie, Diosdado Cabello, noemde de voorgenomen deportaties een politiek gemotiveerde actie en suggereerde zelfs dat Trinidad & Tobago “undercover huurlingen” terugstuurt onder het mom van repatriëringen.
De diplomatieke spanning nam verder toe nadat afgelopen zondag de Amerikaanse torpedobootjager USS Gravely, uitgerust met geleide wapens, aanlegde in Port of Spain. De Venezolaanse autoriteiten zien de aanwezigheid van een Amerikaans marineschip in Trinidad als een “vijandige provocatie”.
Als reactie daarop kondigde de Venezolaanse president Nicolás Maduro aan dat Venezuela de gezamenlijke energieafspraken met Trinidad & Tobago opschort. Maduro stelde dat Trinidad & Tobago zich opstelt als “het vliegdekschip van het Amerikaanse imperium” en verklaarde dat hij geen andere keus zag dan bestaande energieverdragen, die al tien jaar lopen, stop te zetten. Een dag later riep de Venezolaanse Nationale Assemblee premier Persad-Bissessar uit tot “persona non grata”, met de beschuldiging dat Trinidad & Tobago de Amerikaanse militaire druk op Venezuela faciliteert. Persad-Bissessar heeft die kwalificaties van Maduro afgedaan als betekenisloos.
Zorgen over veiligheid en rechtstaat
Mensenrechtenadvocaat Criston J. Williams zegt in gesprek met de Guardian dat de nationale veiligheid van Trinidad & Tobago een reële zorg is, vooral bij de aanwezigheid van niet-geregistreerde, dus onbekende migranten. Hij spreekt over het risico dat “narco-terroristen” of andere buitenlandse actoren onopgemerkt kunnen opereren in het land en mogelijk de autoriteiten kunnen ondermijnen. Volgens hem kan dat een van de redenen zijn waarom de regering nu sneller wil deporteren.
Tegelijkertijd waarschuwt Williams dat versnelde uitzettingen niet mogen gebeuren buiten de wet om. Als een migrant in Trinidad & Tobago wordt veroordeeld voor een misdrijf met een maximumstraf van meer dan een jaar, vindt hij dat uitzetting gerechtvaardigd kan zijn. Maar hij benadrukt dat elke zaak de vereiste juridische procedure moet doorlopen.
Hij verwijst ook naar de manier waarop de vorige regering is omgegaan met meldingen van misbruik van Venezolaanse migranten door staatsfunctionarissen. In een mensenhandel-rapport over 2025 staat dat er nog steeds geen nieuw onderzoek loopt naar beschuldigingen uit 2023, waarbij Venezolaanse vrouwen in detentie zouden zijn mishandeld en seksueel uitgebuit door leden van de kustwacht. Volgens dat rapport concludeerde de toenmalige regering dat er “geen officieel wangedrag” was en liet zij de strafzaak in januari 2024 vallen wegens gebrek aan bewijs.
Kwetsbare kinderen, kwetsbare arbeid
Volgens cijfers uit het regionale vluchtelingenplatform R4V bevonden zich dit jaar ongeveer 29.500 Venezolanen in Trinidad & Tobago. Activisten zeggen dat dit in werkelijkheid hoger ligt, omdat duizenden mensen zonder papieren in het land verblijven en dus niet in de officiële telling terugkomen.
De Guardian citeert de Venezolaanse mensenrechtenactiviste Yesenia Gonzalez, die stelt dat een deel van de Venezolanen in Trinidad & Tobago onder zware sociale druk leeft. Zij spreekt over arrestaties, uitzettingen en gevallen waarin migranten onder dwang documenten zouden hebben getekend om een uitzetting te accepteren, ook als er nog een lopende rechtszaak was. Gonzalez zegt ook meldingen te hebben ontvangen van corrupt gedrag door individuele politiemensen, waaronder het afpakken van telefoons, geld en sieraden van Venezolanen die legaal in het land werken tegen minimumloon.
Daarnaast zijn Venezolaanse gezinnen economisch belangrijk geworden voor bepaalde sectoren. De Kamer van Koophandel van Chaguanas zegt dat Venezolanen een groot deel van de arbeidskrachten vormen in onder meer bouw, horeca, productie, schoonmaak en groenonderhoud. Volgens voorzitter Baldath Maharaj vullen zij vooral minimumloonfuncties die lokale werknemers minder aantrekkelijk vinden. Werkgevers beschrijven Venezolaanse arbeidskrachten als gemotiveerd en productief. Tegelijk waarschuwt Maharaj dat een harde stop op werkvergunningen onmiddellijk zal leiden tot personeelstekorten en hogere kosten in verschillende bedrijfstakken.
De Kamer van Koophandel van San Fernando bevestigt dat Venezolanen ook in het zuiden van Trinidad zichtbaar zijn in sectoren zoals entertainment. Dat zorgt volgens voorzitter Kiran Singh voor concurrentie op de arbeidsmarkt, zeker nu ook hoogopgeleide Venezolanen laagbetaalde banen moeten aannemen. Volgens Singh botst solidariteit met de buurlanden met binnenlandse zorgen over werkgelegenheid en een dalende arbeidsparticipatie onder de eigen bevolking.
De Arima Business Association wijst er daarnaast op dat sommige bedrijven Venezolanen inzetten om loonkosten te drukken. Voor geregistreerde Venezolaanse arbeidskrachten hoeft de werkgever geen sociale premies (NIS) af te dragen, wat de kosten verlaagt. De organisatie stelt dat dit op korte termijn aantrekkelijk is voor bedrijven, maar dat het geld dat migranten verdienen vaak niet in de lokale economie blijft omdat het naar familie in Venezuela wordt gestuurd.
Illegale detentie en kinderen buiten het onderwijs
Rechtszaken in Trinidad & Tobago hebben de afgelopen twee jaar geleid tot miljoenen dollars schadevergoeding aan Venezolaanse migranten voor onrechtmatige detentie en mishandeling. Tussen 2023 en 2024 betaalde de staat meer dan 6 miljoen Trinidad & Tobago dollar aan Venezolanen, onder wie minderjarigen. In één zaak, in november 2023, kenden de rechtbanken 2,4 miljoen dollar toe aan een groep Venezolanen die in 2020 waren opgepakt en volgens de rechter onrechtmatig werden vastgehouden. In augustus van dat jaar ontvingen drie Venezolaanse kinderen gezamenlijk 1,27 miljoen dollar voor de omstandigheden waaronder zij twee maanden lang werden vastgehouden in een detentiecentrum bij de Chaguaramas Heliport. In maart 2024 kende een andere rechter 2,4 miljoen dollar toe aan de moeder van een 15-jarige jongen die 450 dagen werd vastgehouden als illegale immigrant.
Ondertussen blijft onderwijs voor Venezolaanse kinderen een probleem. Uit 187 aanvragen voor toelating tot Trinidadiaanse scholen werden 111 kinderen geaccepteerd. De overige 76 kinderen kregen geen plek, onder meer omdat papieren waren verlopen, er onvoldoende taalondersteuning was of er geen tolk beschikbaar was. In 2024 kregen uiteindelijk slechts 23 Venezolaanse kinderen effectief een plek in het onderwijs.
Van vlucht naar uitbuiting
De Guardian beschrijft ook individuele verhalen, waaronder dat van een Venezolaanse moeder, “Mia”, en haar 16-jarige zoon “Elias” (schuilnamen). Zij zeggen dat zij na aankomst in Trinidad in handen kwamen van mensensmokkelaars. Volgens hun relaas werden zij voor in totaal 1.000 Amerikaanse dollar “gekocht”, opgesloten in een huis in Point Fortin, bedreigd en behandeld alsof zij privé-eigendom waren. Elias zegt dat zijn moeder, die in Venezuela als gynaecoloog werkte, sinds hun aankomst in Trinidad een beroerte en een hartaanval heeft gehad, maar dat zij medische zorg werd geweigerd omdat zij geen legale status heeft.
De familie probeert via de VN-vluchtelingenorganisatie UNHCR plaatsing in een derde land te krijgen, maar volgens activisten ligt die procedure al maanden stil.
De kern van het debat in Trinidad & Tobago is daarmee zichtbaar geworden: de regering wijst op grensveiligheid, criminaliteit en nationale soevereiniteit in de relatie met Venezuela. Advocaten en mensenrechtenorganisaties vragen tegelijkertijd om een menswaardige behandeling, legale procedures en bescherming tegen uitbuiting, zeker voor vrouwen en minderjarigen.
