Bij elke regeringswisseling in Suriname is het bijna automatisch dat er een herinrichting van besturen en Raden van Commissarissen plaatsvindt.

Steeds wordt gezegd dat het om vernieuwingen en herstel van vertrouwen gaat, vandaar de wisseling.
Maar wat we in de praktijk echter zien, is echt iets totaal anders:
Het is een politieke herverdeling van functies.
Bestuurskamers veranderen in verlengstukken van politieke partijen.

Bestuurs- en RvC-functies worden structureel ingezet als beloningen voor politieke loyaliteit.
Campagnemedewerkers, partijgetrouwen en politiek gelieerde figuren schuiven door naar toezichthoudende en bestuurlijke posities, vaak zonder aantoonbare expertise in de sector waarin zij toezicht moeten houden.
Daarmee verschuift de kern van goed bestuur – deskundigheid, onafhankelijkheid en integriteit – naar de achtergrond.

Open en transparante benoemingsprocedures ontbreken vrijwel volledig.
Vacatures worden niet publiekelijk uitgeschreven, selectiecriteria blijven onduidelijk en benoemingen worden bijna niet inhoudelijk gemotiveerd.
Transparantie wordt in toespraken benoemd, maar achter gesloten deuren ingeruild voor politieke loyaliteit.

Door deze wissel van de wacht verliezen de instellingen beleidscontinuïteit en de professionals raken gedemotiveerd, omdat er vaak mensen worden geplaatst zonder de juiste competentie.

Toezichtorganen die geacht worden kritisch te controleren, functioneren steeds vaker als politieke doorgeefluiken.
En waar toezicht ontbreekt, is er inefficiëntie, nemen risico’s toe en is er geen publieke verantwoording.
De schade raakt uiteindelijk de samenleving als geheel.

Staatsbedrijven, zorginstellingen en andere publieke organisaties zijn geen politieke eigendommen, maar pijlers van de publieke dienstverlening.
Wanneer toezicht en bestuur worden gepolitiseerd, ondermijnt de staat haar eigen functioneren.

Wie werkelijk wil breken met patronagepolitiek, moet verder gaan dan het wisselen van namen.
Dat vraagt dus een nieuwe wijze van zaken doen door open benoemingen, toetsbare deskundigheidseisen en daadwerkelijke verantwoording aan het publiek.

Maar zolang politieke trouw zwaarder weegt dan inhoudelijke kwalificaties, blijft “vernieuwing” een hol begrip.
Zolang bestuurskamers fungeren als politieke wisselkantoren, is goed bestuur in Suriname geen beleidskeuze, maar een loze belofte.

Tra Fas’ De