Uiteindelijk greep districtscommissaris Marlon Budike in en gelastte hij dat de afbraakwerkzaamheden onmiddellijk moesten worden stopgezet.

Wat men nu Danny’s Villapark noemt, was eerder bekend als het Mungra-project en later als Woonpark Anjer.
Het dossier sleept zich al vele jaren voort en was al in 2016 onderwerp van publieke discussie en juridische procedures.
Toen sprak de toenmalige minister van Ruimtelijke Ordening, Grond- en Bosbeheer, Steven Relyveld, al over een complex dossier waarvoor een oplossing moest worden gevonden.

De uitspraak van de minister van GBB, dhr. Stanley Soeropawiro, is voor mij het meest opvallende onderdeel van deze hele discussie.
Volgens hem bevinden zich in het dossier stukken uit 2006, 2011 en 2016.
Really?
Als een probleem in 2006 bekend was, in 2011 bekend was, in 2016 bekend was, in 2022 nog steeds niet is opgelost, in 2024 nog steeds niet is opgelost en in 2026 opnieuw escaleert, dan hebben we het allang niet meer alleen over een ingewikkeld grondgeschil.
Dan hebben we het hier over bestuurlijk falen.
In die periode hebben verschillende regeringen het land bestuurd.

Verschillende ministers van Grondbeleid en Bosbeheer hebben het departement geleid. Verschillende directeuren hebben dossiers behandeld. Er zijn vergaderingen gehouden, brieven geschreven, procedures gevoerd en verklaringen afgelegd.
Maar een structurele oplossing bleef uit.
Wie neemt verantwoordelijkheid voor twintig jaar stilstand?
Wie wordt ter verantwoording geroepen?
Precies niemand!!Intussen werden er huizen gebouwd. Gezinnen vestigden zich daar en investeerden hun spaargeld.
Water werd aangesloten. Elektriciteit werd aangesloten. Wegen werden aangelegd.Hoe kan een overheid jarenlang toestaan dat mensen bouwen, investeren en zich vestigen, terwijl er volgens de minister al sinds 2006 correspondentie bestaat over problemen rond deze gronden?
Waar waren de betrokken instanties toen de eerste woningen verrezen?
Waar waren zij toen nutsvoorzieningen werden aangesloten?
Waar waren zij toen mensen hun spaargeld investeerden en hun toekomst op deze locatie planden?
Waar waren zij toen het dossier in 2011 opnieuw op tafel lag?
Waar waren zij toen het in 2016 opnieuw als complex werd omschreven?
Waar waren zij in 2022?
Waar waren zij in 2024?
Een overheid kan niet twintig jaar toekijken en dan blijven zeggen dat het een complex probleem is.
Minstens zo zorgwekkend zijn de berichten over gewapende mannen die de bulldozers begeleidden tijdens de afbraakwerkzaamheden. Wie waren deze personen? Waren het politiefunctionarissen? Waren het particuliere beveiligers? Op basis van welke bevoegdheid traden zij op?
Wanneer burgers geconfronteerd worden met bulldozers én gewapende aanwezigheid, terwijl een districtscommissaris vervolgens de werkzaamheden laat stilleggen, ontstaat vanzelf de vraag of alle procedures zorgvuldig en volgens de regels zijn verlopen.
Ook dat verdient opheldering.
Begrijp mij niet verkeerd. Dit stuk gaat niet over de vraag wie juridisch eigenaar is van de grond. Dat is uiteindelijk een kwestie die thuishoort bij de rechter en waarvoor de feiten en documenten bepalend zijn.
Maar zelfs als er juridische geschillen bestaan, blijft één vraag staan: waarom heeft de overheid twintig jaar lang geen oplossing weten te vinden voor een probleem waarvan zij wist dat het bestond?
Dat het een complex probleem is, weten we inmiddels allemaal. Dat horen bewoners niet pas sinds vandaag, maar al jaren.
De vraag is niet óf het complex is.
De vraag is waarom het na twintig jaar nog steeds niet is opgelost.
Dat het complex is, mag nooit als excuus worden gebruikt voor stilstand. Zeker niet wanneer burgers daarvan de gevolgen dragen.

Wat mij betreft legt deze situatie op Danny’s Villapark niet alleen een grondconflict bloot.
Het legt een bestuurscultuur bloot waarin problemen jarenlang kunnen blijven liggen, dossiers van bureau naar bureau schuiven en verantwoordelijkheid steeds wordt doorgeschoven naar een volgende bestuurder.
Problemen worden gesignaleerd.
Brieven worden geschreven. Overleggen worden gevoerd. Dossiers worden doorgeschoven. Maar wanneer de situatie uiteindelijk escaleert, blijkt niemand verantwoordelijk te zijn.
Dat zien we niet alleen bij Danny’s Villapark. We zien het vaker binnen de overheid.
De focusvraag is niet van wie de grond juridisch is.
De vraag is ook hoe een dossier twintig jaar lang bekend kon zijn zonder dat een definitieve oplossing werd bereikt.
Want als iedereen wist dat er een probleem was, waarom werd er dan niet gehandeld?
Twintig jaar later is het dossier er nog steeds.
De verantwoordelijken zijn allang verdwenen.
En dit valt wat mij betreft onder de noemer bestuurlijk falen.
Hopelijk wordt het nu ook echt opgelost, ondanks de complexiteit.