Een bekend spreekwoord luidt ‘het is de toon die de muziek maakt’ en dat betekent niets minder dan de manier waarop iets overgebracht of gezegd wordt. Ik stond er perplex bij toen ik laatst een officieel communiqué van het Ministerie van Onderwijs, Wetenschap en Cultuur (MinOWC) onder ogen kreeg.
Het stuk, ondertekend door de directeur, begint heel mooi. Maar gaandeweg de tekst staat er een zinsnede die het artikel in zijn geheel verpest. Er staat aan het begin van de tweede alinea: “U moet niet denken dat…” Ik schrok mij een aap en ik moest zeker vijf keer opnieuw lezen om na te gaan of het bericht misschien fake was of dat de woorden verkeerd op mijn netvliezen waren terechtgekomen.
Uitgerekend het Ministerie van Onderwijs dat zo’n taal bezigt? Nou, nou, nou…is dit de moderne manier van communiceren met het volk en met belanghebbenden? Is dat niet een beetje ruw, beste directeur? Heeft u dat deel wel gelezen, voordat u uw handtekening heeft geplaatst onder het stuk? “U moet niet denken dat…” Geen wonder dat het niveau en het gewicht van ons onderwijs steeds aan het kelderen is. Het is de manier waarop wij zaken overbrengen en de waarde die wij eraan hechten.
Ik kan mij een tijd heugen waar de toetsing om verder te gaan een heel strenge was en dat het resultaat dat daaruit voortvloeide, was dat wij gedreven, welbespraakte en topklasse intellectuelen en arbeiders afleverden. Veel woorden wil ik er niet aan vuilmaken, maar we leven in een tijd waar halfslachtigheid en onzorgvuldigheid worden omarmd en soms zelfs aangemoedigd.
Begrippen als punctualiteit en accuratesse zijn voorbestemd voor een groep die jammer genoeg kleiner en kleiner wordt. Geen wonder dat wij niet serieus worden genomen door de buitenwereld en al te vaak worden getypeerd als te zijn een bananenrepubliek. Daarom is het zeer belangrijk dat wij zwaar investeren in modern, innovatief, doelgericht en effectief onderwijs in de ruimste zin des woords. Ja, ook hoe er op de juiste manier gecommuniceerd moet worden. Waarom kon het vroeger wel en kan het nu niet meer? En waarom worden mensen die aan de bel trekken en onderbouwd aangeven dat zaken niet goed lopen, heel snel gekortwiekt en aan een kant geschoven? Wanneer gaan wij afstappen van dit koloniaal denkpatroon?
Ondertussen heeft de minister van Geldzaken aangegeven dat hij niet meer wil meedoen in de band. Het kan niet zo zijn dat er een bepaalde maat is afgesproken door de dirigent, maar dat tijdens het spelen hij met iets anders geconfronteerd raakt. Hij heeft duidelijk kenbaar gemaakt dat het ‘friends and family’-beleid niet zijn ding is en dat hij die snaar liever niet bespeelt.
Ik weet niet wat er achter de schermen gebeurt, maar zo te zien is het al duidelijk dat zaken niet de goede kant opgaan. Schandaal na schandaal, uitgelekt document na uitgelekt document, DNA-leden en burgers die om opheldering vragen (en die niet krijgen), onderzoekscommissie na onderzoekscommissie, werkgroep na werkgroep, een groot assortiment aan doofpotten….
Boi, als ik in z’n schoenen stond, had ik exact hetzelfde gedaan: de eer aan mezelf houden en vriendelijk bedanken. Want nog langer meedoen in een orkest waar iedereen zingt zoals die gebekt is en waar iedereen gevoelige snaren bespeelt, wekt allemaal frustratie en hoofdpijn op. Instrumenten die niet deugen en niet op elkaar afgestemd zijn, brengen per slot van rekening valse beloften….uhmmm…ik bedoel valse klanken voort.
U moet niet denken dat de ontstemde dirigent de ontslagresolutie wil tekenen. Ach, wij zien wel hoe lang deze bandleden ons nog zullen entertainen met hun toekomstmuziek.
Lobi Sranansma, een fijne werkweek aan u
