Pas geleden zag ik het begin van een van de vele films over Dracula, ’s werelds meest succesvolle menselijke bloedzuiger. Niet dat ik lang heb zitten kijken horr. Ten eerste, in deze producties zie ik nooit mijn favoriete acteurs en actrices. Ten tweede, de verhalen over de demonische vleermuis-man, die overdag in een doodskist slaapt en na zonsondergang het bloed en leven uit zijn slachtoffers zuigt, is niet het genre waar ik voor kies als ik ook maar de minste keus heb. Knap vind ik het wel hoe het originele verhaal van de eeuwenoude oude Roemeense Count Dracula, is ontwikkeld tot een legende met oneindig veel dimensies en lagen.
En hoezeer het levens- en familieverhaal van Graaf Dracula mij weinig interesseert, besef ik wel degelijk dat deze uitstekend als metafoor dient voor hoe de mensenwereld is ingericht. Het principe van de kracht van anderen leegzuigen voor eigen voordeel, verschilt niet veel van de verhoudingen tussen groepen, tussen individuele personen, volkeren en sociale klassen. Jong zijn, oud worden en uiteindelijk sterven, hoe vreselijk het ook mag klinken, is een belangrijk onderdeel van leven en het leven zelf. In de hele natuurlijke wereld is het terug te vinden.
Dit proces kan zo kort als een paar dagen en zo lang als een paar honderd jaar duren. Bij sommige schildpadden en walvissoorten beslaat het wel twee of drie eeuwen. Maar op een paar soorten na, geldt voor vrijwel elk organisme het onvermijdelijke pad dat begint bij jeugdigheid en eindigt met aftakeling en sterven.
De mens probeert wel al net zo lang het beseft dat het intelligent is, allerlei slimmigheden te bedenken om te ontsnappen aan dit lot. Daar is de legende van Graaf Dracula omheen gebouwd. Mensen zijn mensen, dus ook in Suriname zijn deze slimmigheden terug te zien, voor zij die lang en goed genoeg kijken.
Bijna elke Surinaamse politieke partij, die een beetje belangrijk is, heeft leiders die hun carrière in belangrijke mate bouwen op het Dracula-principe. Vecht uit alle macht tegen de natuur en zijn werking. Zorg ervoor dat je, net zo lang als fysiologisch mogelijk is, op de grote stoel blijft zitten.
De beste manier om dat te doen: creëer een constante stroom van jonge personen van wie je regelmatig de jeugdigheid, levenskracht en energie kan opzuigen waardoor jij, de leider, jouw bruikbaarheids-en houdbaarheidsdatum constant de toekomst in kan duwen. Maar zorg er vooral ook voor dat de leveranciers van het verjongende spul onvoorwaardelijk trouw zweren aan jou, niet aan de organisatie, het land of volk. En bestraf keihard een ieder die dit ook maar durft te veranderen.
Wat zeker ook helpt, is uiterlijke jeugdigheid nabootsen. Een jong uiterlijk is Graaf Dracula’s grootste obsessie. De meeste (veel te) lang zittende Surinaamse politieke leiders nemen uiterlijke nabootsing van jeugdigheid ook erg serieus. Maar niet alleen in de Surinaamse politiek is de invloed van Graaf Dracula terug te zien.
Neem nou Suripop. Om de twee jaar worden er twaalf nieuwe liederen uitgebracht, met het label Surinaamse popmuziek. Het probleem is wel dat veel van de muziek bij de uitgave al oud klinkt. Bij de start in 1982 was Suripop progressief omdat het gericht was op de belangrijkste consumenten van popmuziek: jongeren en jongvolwassenen. Die eerste groep consumenten, die natuurlijk ouder is geworden, lijkt het op de een of andere manier voor elkaar te hebben gekregen dat Suripop van en voor hen is gebleven.
De muziek, die nu onder de Suripop-paraplu wordt gemaakt, moet, zo lijkt het, binnen hun smaak passen. Veel van de finalisten, producenten, muzikanten en vocalisten zijn personen die nog niet eens geboren waren toen de eerste editie van Suripop werd gehouden. Maar nu dienen hun talenten en energie het belang van ouderen. Liedjesschrijvers die durven nummers te maken, die jong klinken, moeten een ding beseffen: ze zullen nooit de Jules Chin A Foeng-trofee winnen.
Suripop is er voor het bedienen van een steeds ouder wordende generatie: het Dracula-principe in actie. Als het festival voorbij is, zal je de keren kunnen tellen dat je het winnende nummer toevallig op de radio of vanuit een voorbijrijdende auto zal horen klinken.
Maar dat maakt niet uit. Het maakt ook niets uit dat er een hele generatie vrije artiesten actief is die dagelijks echte popmuziek maakt, die massaal geconsumeerd wordt door jonge, jong volwassen en zelfs oudere Surinamers. Suripop is het eigendom van een specifieke generatie en zal desnoods met die generatie sterven. En niemand moet durven dat te veranderen. Graaf Dracula is meedogenloos.
O ja, ik heb lang zijn naam niet in het nieuws of anderszins voorbij zien komen, dus ga ik ervan uit dat er niet veel veranderd is sinds ik laatst over hem hoorde. Ronald Hooghart is toch nog steeds voorzitter van de Centrale van Landsdienaren Organisaties? Hij oogt wel een tikje langzamer en lijkt minder dan voorheen de vlam en energie in zijn speeches te leggen. Nou ja, met de jaren wordt het natuurlijk minder. Of toch niet? Anyway, doe Hoogie a.u.b. voor mij de hartelijke groeten, mede namens Graaf Dracula.
